ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਜੋ ਇਰਾਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਹਵਨ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਵੇ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਓ। ਪੂਸ਼ਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਰਾਹ ਬਣਾਵੇ ਤੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਚਨ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ। ਵਾਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕਠੇ ਜੋੜ ਦੇਣ। ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਵੇ, ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਏਕਤਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਭਗਾ ਵਿਚ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤ ਕਦੇ ਵੰਡੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਇਕ ਮਨ ਹੋਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਖਿਲਾਫ ਟੱਕਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਉ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਦੂਰ ਭੇਜੇ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਸਕੇ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਰ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿਰਕਾਲ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਖਿਲਾਫ ਖੜੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਅੱਗੀ ਦੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਅੱਗੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂਆਂ ਉਚਾਰਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇਹ ਅੱਗੀ ਦਾ ਜਗਾਉਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਯਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਾਭੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਜਾਣ ਕੇ ਅੱਗੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਮੁੜ ਆ ਜਾ; ਸੌ ਵਾਰੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਾਪਸੀ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾ। ਜਿਸ ਜੀਵ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਓ; ਜੋ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਘਰ ਆਈ ਵਧੂ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਬੱਤ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਦੋਵੇਂ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣ, ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਸ ਵਧੂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਬਖ਼ਸ਼ੇ। ਮੈਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਬਦਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਰਾਖਾ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਆਉਣ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਹੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ, ਧਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੋ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਬਣੀਏ। ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੈਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਹ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲੇ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਜਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਥਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਹੇ ਦੈਵੀ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦਾ ਹੈਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਸਨਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਦਾ ਹੈਂ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਉੱਭਰ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਔਲਾਦ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਲਈ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ; ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ। ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਣਿਆ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਲਾਇਆ। ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਨੇ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ, ਓਸੇ ਰਾਹ ਭਗਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇੱਕ ਵਧੂ ਲੈ ਜਾ।" ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅੰਕੁਸ਼, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਧੂ ਮਿਲੇ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਧੂ ਦੇ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਰੋਗ ਪੈਰਾਂ ਚੋਂ ਲਹਿ ਜਾਵੇ, ਘੋਸਲੇ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਜਾਵੇ; ਸੂਰਜ ਚੰਗਾ ਕਰੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਖਿੱਚ ਲਵੇ। ਕੋਈ ਪੀਲਾ, ਕੋਈ ਕਾਲਾ, ਕੋਈ ਲਾਲ, ਦੋ ਰੌਣ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਗਲੇ ਵਾਲੀ ਸੁਜਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਵਾਹਾ; ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਬੰਨੇ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਹੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ; ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਟੋੜ ਦੇ; ਯਮ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਯਮ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੀ, ਲੱਕੜ ਵਾਲੀ, ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮੀ, ਯਮ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ। ਇਹ ਵਰਨਾ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਦੈਵੀ ਰਾਜਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੋਗ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਵਨ, ਅਰਦਾਸਾਂ ਤੇ ਵਰਤਾਵਾਂ, ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰੇਮ, ਏਕਤਾ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ, ਸਮਝਦਾਰੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ।