ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਦੀਕ ਸਨ। ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਸੀ, ਜੋ ਦੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਇਸ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਲ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵੇਨਾ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਲੋਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵੱਲ ਆਏ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਹਨ, ਜੋ ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਏ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਜਣਨਹਾਰ ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਾਕ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਕੋਲ ਸਵਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਡੋਰੀ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਇੱਕੀ ਥਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਗੋਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾਵਤ ਗੰਧਰਵ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਸਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛੂਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣੇ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੰਧਰਵ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਵਾਸੁ ਗੰਧਰਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੇਵੀਓ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ, ਹਨੇਰਾ, ਜੂਏ ਦੀ ਆਸਕਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਇਲਾਜੀ ਦਵਾਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੈਂਕੜੇ ਇਲਾਜ ਹਨ—ਕਦੇ ਇੱਕ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਕਦੇ ਦੂਜੇ ਤੋਂ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਵਗਦੇ, ਨਾ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ। ਅਸੁਰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਾਲ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਦਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਜੋਕਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਚੁੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਲਾਲ ਪਦਾਰਥ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਤੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਣ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਮਹਾਨਤਾ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਪੁੰਨ ਰਹਿਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਜੰਗੀੜਾ ਨਾਮਕ ਤਾਬੀਜ਼ ਪਹਿਨਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗੀੜਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜੱਬੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਬੀਜ਼ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ। ਇਹ ਜੰਗੀੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਬੁਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਰਬ-ਉਪਚਾਰਕ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਇਹ ਆਨੰਦਮਈ ਜੰਗੀੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਭੰਗ ਤੇ ਜੰਗੀੜਾ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਖੇਤ ਤੋਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਰਸ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੰਗੀੜਾ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰ, ਤੇ ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ ਮਦਿਰਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ, ਦੋਸਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵਾਲਾ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਨ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ, ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਮਦਿਰਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਭਰ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਸਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ—ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਟੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ੀ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਭੱਜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਈਆਂ। ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਮਦਿਰਾ ਪੀ। ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਅੱਗੇ, ਰੁੱਤਾਂ ਮਿਲਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਲਣ, ਸਾਲਾਂ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੌਂਹ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਈਏ; ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੋ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ; ਤੇਰੇ ਪੂਜਾਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਣ। ਪੂਜਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦਇਆਲੂ ਹੋ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨਹਾਰ, ਘਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਛੁਪੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ। ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ। ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਨਫਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਕਸਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ—ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਰੇ ਕਸਮ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੰਦਗੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੈਰੀ ਦੀ ਕਸਮ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਾਕ ਦੀ, ਜਾਂ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਹੋਵੇ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਵੇ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ; ਉਸ ਹਜ਼ਾਰ-ਸ਼ਾਖੀ ਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਚਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਤਾਬੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਰੱਬੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਲੰਮਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।