ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਸਾ ਘਾਹ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਘਾਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵਿਘਨਕਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਲਟ-ਸਿੱਧਾ ਨਾ ਬੋਲੇ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਰ ਵਸਤੂ ਤੋਂ, ਦਰੱਖਤ ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਹਨ—ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਇੱਥੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਲਾਜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰੋਗ ਨਾਸ਼ਕ ਇਲਾਜ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਔਸ਼ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਣਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਤ-ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ—'ਮੰਦਾ ਮਨ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਤੂੰ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਤੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ।' ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਾਗਦਾ ਜਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅੱਗੀ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਚੁੱਕ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਆੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਣ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ—'ਤੂੰ ਨਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਮਰਿਆ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਬੀਜ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵਰਨਾਣੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਯਮ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਰਰੂ ਹੈ।' ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮੂਲ ਪਛਾਣ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ—'ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਮ ਦਾ ਦੂਤ, ਅੰਤਕ ਅਤੇ ਮੌਤ। ਸਾਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।' ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ ਜਾਂ ਨਸ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਵੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰੀਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਾਰੁਤ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਰਹਿਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਈਏ। ਤੀਜੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਿਆਲਾ ਭਰਿਆ, ਸੌਧਨਵਨਾ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜਰ ਅਮਰ ਯੋਧੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਣ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਉਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਬਾਜ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਰਿਭੂ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਾਲਾ ਬਲਦ—ਇਹ ਸਭ ਪਕੜ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਸ੍ਵਾਹਾ!' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੀ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਥੈਲ ਨੂੰ। ਉਹ ਮੇਢੇ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਪਰਲੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਜਬੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਖੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉੱਤਮ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤਾਰਦਾ, ਸਮੰਕਾ, ਆਖੁਮਾ ਆਦਿਕ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾ ਖੁਲਣ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਾਨ ਦੀ ਬਰਕਤ ਮਿਲੇ। ਤਾਰਦਾ, ਪਤੰਗਾ, ਜਭਿਆ, ਉਪਕਵਾਸਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੀੜੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਸਮਾਗਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੁਕਸਾਨੀ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਤਾਰਦਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਘਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਜ ਜਬੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੋਮਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਧੋਣ, ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਜਲ ਸਾਰੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; 'ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ।' ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਮੁਆਫ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹੀਏ। ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗਰਭ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਦਿਤਯਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਈਆਂ ਥਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਥੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਲੁਕ ਗਏ। ਮੈਂ ਜੀਵਨ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਕਣਵਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਔਸ਼ਧੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹਰ ਰੋਗ ਨਾਸ਼ਕ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬਲਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਣ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸੋਮਾ, ਅੱਗੀ, ਵਾਯੂ, ਸਵਿਤਾ, ਭਗ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਸਾਡੀ ਸਾਹ, ਆਤਮਾ, ਨੈਣ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਸਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਮੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹੀ ਸਭ ਅਰਦਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗਾਥਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਾਹ ਵਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਵਧੇ। ਅੱਗੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਦਿਓ। ਚਾਹੇ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਬਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿਓ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰਸਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਗਰਮੀ, ਸਰਦੀ, ਵਸੰਤ, ਪਤਝੜ, ਮੀਂਹ—all seasons—ਸਾਡੀ ਤੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਿੱਟੀ ਕਿਰਪਾ ਵਰਸਾਉਣ। ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਸਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਇਸ ਸਾਲ, ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਪੂਰੇ ਸਾਲ, ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰੀਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਸੁੱਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੱਪ ਸਾਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਰੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਛੁਟ ਜਾਵੇ। ਕਾਲੇ, ਧਾਰੀਦਾਰ, ਲੰਮੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੰਦਨਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਮਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਸਮਾਜ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।