ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਵਿਚਲੇ ਅੰਤਰਾਲ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ, ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਵਿਚਾਰ, ਬੁੱਧੀ, ਨੀਅਤ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ, ਗਿਆਨ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਲੈਣ, ਛੱਡਣ, ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਆਹਾਰ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਣ; ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਜੀਊਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਓ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤਣੇ ਦੀ ਤਾਰ ਵਾਂਗ ਢੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ-ਮੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਆਓ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ; ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਭਾਰੀ ਰੁੱਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਹੇਠ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਾ ਬੋਲੀਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਘਾਸ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗੀ ਇਹ ਘਾਸ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਾ ਬੋਲੀਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ, ਰੁੱਖ ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੋਗ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਇਲਾਜ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰੋਗ ਨਾਸਕਾਰੀ ਇਲਾਜ ਵਗੇ। ਤੂੰ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਹੈਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭੀ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਣਕਾ ਹੈ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ, ਵਾਤ-ਰੋਗ ਨਾਸਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦਾ ਮਨ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ—"ਮੰਦੇ ਮਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ।" ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੇਹੜਾ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜਾ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਸਭ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੀਆਂ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜੋ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਆੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਣ। ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ—"ਤੂੰ ਨਾ ਜੀਉਂਦਾ, ਨਾ ਮਰਿਆ, ਪਰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ; ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵਰੁਣਾਨੀ, ਪਿਉ ਯਮ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਰਾਰੂ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—"ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਯਮ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਤਕ ਹੈਂ, ਮੌਤ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ ਜਾਂ ਨੱਸ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਖ ਦੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਹਵਨ ਵੇਲੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ, ਅਸੀਂ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਪਾਈਏ ਤੇ ਰਲ ਮਿਲ ਖਾਈਏ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੂਜੇ ਹਵਨ ਵੇਲੇ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ। ਇਹ ਤੀਜਾ ਹਵਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਿਆਲਾ ਭਰਿਆ; ਸੌਧਨਵਾਂ ਦੇ ਉਜਲੇ ਤੇ ਅਮਰ ਯੋਗੀ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਲਿਆਉਣ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—"ਤੂੰ ਬਾਜ ਹੈਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਲਿਆਣ ਲਿਆ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!" "ਤੂੰ ਭੁ ਹੈਂ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਲਿਆਣ ਲਿਆ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!" "ਤੂੰ ਸਾਂਡ ਹੈਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਲਿਆਣ ਲਿਆ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!" ਉਹ ਅੱਗੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਕੋਈ ਮਾਨਵ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੇਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਵਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਥਾਨੀ ਵਾਂਗ।" ਤੂੰ ਮੇਢੇ ਵਾਂਗ ਸਿਫ਼ਤਯੋਗ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਉੱਤਲੀ ਤੇ ਹੇਠਲੀ ਜੱਬਾਂ ਚੀਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਹਰੀ ਲੂਆਂ ਨਾਲ ਤੰਤੂ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ। ਪਰਿੰਦੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉੱਤਲੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਬੀਜ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੂਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—"ਤਾਰਦਾ, ਸਮੰਕਾ, ਆਖੁਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਕੁਚਲੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾ ਖੁਲਣ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—"ਤਾਰਦਾ, ਪਤੰਗਾ, ਜਭਿਆ, ਉਪਕਵਾਸਾ ਸਭ ਮੋਥ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਣਛੁਏ ਹਨ।" "ਤਾਰਦਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਘਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਜ਼ ਜੱਬਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ ਸੋਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਦੋਸਤ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—"ਨਦੀਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਧੋਣ; ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ; ਦੇਵੀ ਨਦੀਆਂ ਸਾਰੀ ਮੈਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ।" "ਜੇ ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ, ਤੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ ਨਾ ਭੋਗੀਏ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—"ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਦਿਤਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਣਵੇਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਗਾਂਆਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ; ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਥਮ ਗਏ, ਅਣਵੇਖੇ ਜੀਵ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।" "ਮੈਂ ਜੀਵਨ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਣਵਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਲਿਆਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਇਲਾਜ ਲਿਆਏ ਹਨ—ਉਹ ਅਣਵੇਖੇ ਬਲਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਸੋਮ, ਅੱਗੀ, ਵਾਯੂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭਗਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਚੰਗਿਆਈ, ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਾਂਝੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਵਲੋਂ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਮੰਦ ਤੇ ਅਣਚਾਹੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।