ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਗਨੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਆਪਣਾ ਫੇਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹੀ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੰਗਲਮਈ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਛੁਹਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸੁੱਚੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਿਉ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਲੱਖਣ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਮਧੁਰਤਾ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ—ਵਿਰੁ—ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ੋਦ ਕੇ ਕੱਢਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਪਣ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਮੇਰੇ ਵਲ ਖਿੱਚੇ। ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਜਾਣਣ। ਮੈਂ ਮਿੱਠੇ ਵਿਚੋਂ, ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ। ਹੇ ਜੰਗਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਟਾਹਣੇ ਵਾਂਗ ਨਾ ਟੋੜੀਂ। ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੈਂ ਮਿੱਠੀ ਗੰਨਾ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਬੈਰ-ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ, ਤੇ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਿਆਗਣ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੱਖਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੋਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੌ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ—ਜੀਵਨ, ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੇ ਜੀਵਨ, ਤੇ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ। ਨਾ ਤਾਂ ਦੈਤ, ਨਾ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਇਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦੱਖਸ਼-ਜਨਮ ਸੋਨਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਦੋਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਚਾਨਣ, ਜੋਸ਼, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਰ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਨਾ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਭੇਦ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜਦ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ, ਆਪਣਾ ਰਸ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਨਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰੇ ਨੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਨਿਵਾਸ ਦੱਸਿਆ—ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਸਦੇ ਭੇਦ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਹੀ ਨਾਮ ਹੈ; ਸਭ ਲੋਕ ਉਸ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅਗਨੀ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੰਤੁ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਮਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਆਦਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਆਸਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦਿਵ੍ਯ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਗੰਧਰਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਤੇ ਪੂਜਯੋਗ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ, ਹਨੇਰਾ, ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਦਵਾਈ ਬਣਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਅੰਗ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਵਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਰੋਗੀ। ਅਸੁਰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਾਲ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਖੋਦਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਸਾੜੇ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ। ਜੋ ਜੌਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਚੁੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਸਾੜੇ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਂਦੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਲਾਲ ਪਦਾਰਥ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਸਾੜੇ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਦੂਰੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਣ। ਲੰਬੇ ਜੀਵਨ, ਮਹਾਨਤਾ, ਯੁੱਧ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਜੰਗੀੜਾ ਅਮੁਲਤ ਪਹਿਨਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਤੇ ਵਿਕਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗੀੜਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜੱਬੇ, ਵਿਸ਼, ਵਿਕਾਰ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਇਹ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ, ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਜੰਗੀੜਾ ਸਾਡੀ ਸਰਬ-ਉਪਚਾਰਕ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਜੰਗੀੜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਭੰਗ ਤੇ ਜੰਗੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਵਣ; ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ, ਦੂਜਾ ਖੇਤ ਤੋਂ, ਤੀਜਾ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਜੰਗੀੜਾ ਸਾਨੂੰ ਲੰਬੇ ਜੀਵਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਆ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ; ਇੱਥੇ ਨਿਚੋੜੀ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਮਿੱਠਾਸ ਵਿੱਚ ਰਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ; ਇਹ ਨਿਚੋੜੀ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਸਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਪੀਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ, ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵਾਲਾ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ, ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਪੀਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਣ; ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣ; ਸਾਡੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਮੰਨ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਤਾਪੂਰਨ ਕੰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ; ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸੰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਵਾਇਆ, ਮਜਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਫਾੜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਮਿੱਠੀ ਮਾਟੀ, ਸੋਨਾ, ਜੰਗੀੜਾ, ਤੇ ਸੋਮਾ—all ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ।