ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਾਜ਼ਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਬੁਰਾ ਸੰਕੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਬੂਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਨਿ-ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਣ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਬੂਤਰ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਰਾਗ ਗਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਕਦਮ ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧ ਸਕਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਗਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ਼ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਯਮ, ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਡਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਪੈਣ; ਜੇ ਉੱਲੂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਕਬੂਤਰ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਹੋਵੇ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਦੂਤ, ਭੇਜੇ ਜਾਂ ਨਾ ਭੇਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਛਾਪ ਨਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਵੱਸੇ। ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ।" ਇੱਕ ਹੋਰ ਯਾਜ਼ਨਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਜੌ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਸੀ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਖੇਤ ਜੋਤੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੌਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਵਧੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਮੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਖਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਦੀ ਤੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੰਛੀ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ, ਮੰਦੇ ਜਨਾਵਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਗਨੀ ਦੂਰੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਰੁਦ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਪੌਦੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਣ, ਵੈਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਣ। ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਣਨਹਾਰ ਜਾਂ ਆਧਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭੇ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਵੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੇਤੂ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਪਟ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਰ ਦਰਾਜ਼ ਤੱਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਪਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਦੂਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਭਜਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਗਰਮੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਲੋਕ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕਸ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਆ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਡਾਲ ਕੂਤੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜੋ ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ, ਚਿੱਤੇ ਕੂਕੜ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਪੰਡਿਤ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ ਹਾਥੀ, ਦੋ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ, ਚਮਕ, ਪਾਣੀ, ਗਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਰਥ, ਪਹੀਏ, ਬਲਦ, ਤਾਕਤ, ਹਵਾ, ਮੀਂਹ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਜੇ, ਡੰਗਰ, ਮਾਪ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਵਾਧੂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਜਨਮ ਲਏ; ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਬਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਸੁੱਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ ਨਿਰੰਤਰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।