ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀਆਂ ਦੇ ਚਮੜੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਦਵਾਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਵਾਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੋਮ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਰੁਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਹ ਦਵਾਈਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜਿੱਤ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੀਆਂ ਵੀ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਾਲੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਪਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਰਿਤ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਇਹ ਘੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਣੋ। ਹੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਮਰੁਤੋ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸ਼ਹਦ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਦਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਖਾ, ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਕੱਤਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਵੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਚੁਸਤ ਹਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੇਰੇ ਟਿੱਬਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਕਣਾਂ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਵਾਈ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀਏ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਵਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਸੁਣੀ ਗੱਲ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਤੇ ਸਤੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨੌਵਾਂ ਤੇ ਨੱਬੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਦੂਰ ਪਾ ਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੀ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਬੁਰਾਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਫੜੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਜਾਵੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਬੂਤਰ ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕਬੂਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਦਿਵ੍ਯ ਪੰਛੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾ ਲਿਆਵੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕਬੂਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਨ ਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਨ ਕਬੂਤਰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵਣ। ਅਸੀਂ ਸ੍ਤੁਤੀ ਨਾਲ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ, ਗਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੰਨ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਰਸਤੇ ਲੱਭਦਾ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਉਸ ਯਮ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਜਾ ਪਵੇ, ਉੱਲੂ ਬੋਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲ ਅਸਰਹੀਣ ਰਹਿਣ, ਜਾਂ ਜੇ ਕਬੂਤਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਏ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਫਲ ਹੋਵੇ। ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦੂਤ, ਭੇਜੇ ਜਾਂ ਨਾ ਭੇਜੇ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਰਹੇ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਪਾਵੇ, ਇੱਥੇ ਵੱਸੇ, ਵਿਰਤਾ ਲਈ। ਬੋਲ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ, ਰੁਖ ਮੋੜੋ, ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜੋ। ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਜੌ, ਮਧੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਤੇਰੀ ਉਹ ਮਸਤ, ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਉੱਤਜਨਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਹੇ ਸੌ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ, ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੁ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਮੀ, ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਬੈਠੀ, ਫਿਰ ਪਿਓ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਨੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਘੀ ਪਾ ਕੇ, ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਰੂਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਦੈਤ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਸੁਣ ਲੈਣ। ਹੇ ਜੜੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਵੈਰੀ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਣ। ਕੋਈ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਣ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਥਾਂ। ਜਿਸ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ—ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਬਹਾਦਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਜਿੱਤ ਸੀ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚੌੜੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਆਖ਼ਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲਏ।