ਕਦੇ ਕਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਘਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੀ ਅੱਗ ਕੋਲ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਉਲਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫੌਜੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਜਾਂ ਨਗਾਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਥੱਬੇ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੱਡੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੋਈ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਕ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਹੱਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਜਾਂ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧ ਹੋ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅੱਗੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਤਕ੍ਰਿਤੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਉਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ। ਪੁਜਾਰੀਓ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੋ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰੋ। ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੇ। ਮਿੱਠੜੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੋ। ਇੰਦਰ, ਪੁਸ਼ਣ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਮਾਰੁਤ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ, ਜਲ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਪੱਥਰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸੋਮਾ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਖੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਦੇਣ। ਹੇ ਜਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਹੇ ਧਾਰਕ, ਹੇ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਬੋਲੀ ਦੇ; ਪਰਜਨਯ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ। ਅਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਮਹਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਅੰਸ਼, ਭਗ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਮਾਰੁਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵੈਰੀ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਧਾਰਕ, ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਚਲਾਉਣ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਦੇਣ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਬੁਰੇ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵੱਸੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਅੱਗ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚਾੜ੍ਹ, ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ। ਇਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਬਖ਼ਸ਼, ਇਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾ। ਇੰਦਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਰ, ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਬਣਾਵੇਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦੇ। ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾ। ਉਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਤੋੜ; ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਅਦਿਤੀ, ਸੋਮਾ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਬੋਲ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੁਣੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੋ। ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਪੇਟ; ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਕਾਬ ਉੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰ ਪਿਧਵੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਰਸੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ران ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਰਸਣ। ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਭੀ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ, ਹੇ ਇਛਾਵਾਨੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਛਾ ਵੱਲ ਆ ਜਾਵੇਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਭੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ—ਉਹ ਗਊਆਂ, ਜੋ ਘੀ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦੇਣ। ਧਰਤੀ ਲਈ ਸੁਣਨ, ਬੂਟਿਆਂ ਲਈ, ਅੱਗੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਾਹ ਲਈ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ, ਵਾਯੂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਵੇਖਣ, ਤਾਰਿਆਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁੰਸੁਵਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪੁਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।