ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੀ ਬਲਾਵਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਅੱਧ-ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਸਖੋਰ ਦੈਤ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਾਸਖੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਦੈਤ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਸਮੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਸਖੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਦੈਤ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਜੋ ਲਹੂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਚੁਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜੇ; ਸੋਮਾ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਦੈਤ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕਣ। ਤੂੰ ਮਾਸਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇਰਾ ਅਸਤਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਚੁਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ; ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਧ, ਉਹ ਸੋਮਲਤਾ ਵਾਂਗ ਫੂੱਲਣ। ਸੋਮ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵਧਦਾ ਰਹੇ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਲੰਬਾ ਜੀਵੇ। ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਚੁੱਕ ਲੈ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ। ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲੈ ਲੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਮਾਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਸਖੋਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—"ਮੁੜ ਆ, ਮੁੜ ਆ, ਦੂਰੋਂ ਮੁੜ ਆ; ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਨਾ ਜਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਨੇ, ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਪਚਾਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। "ਇੱਥੇ ਆ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾ, ਜੀਵਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆ। ਬਿਨਾਂ ਬੁਲਾਏ, ਵਾਪਸ ਆ, ਗਿਆਨੀ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜੀਵਤਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲ। ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਮਰੇਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੀ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਟੁੱਟ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ—ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰੋਗ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਵੇ।" "ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ; ਮੌਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ, ਭੁੱਲਾਵੇ ਦੇ ਕਾਲੇਪਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋ। ਯਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਰਸਤਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ।" "ਸਾਂਸ ਆਵੇ, ਮਨ ਆਵੇ, ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਆਵੇ; ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਕਠਾ ਹੋਵੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਂਸ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਜੋੜ ਦੇ; ਸਰੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਫੇਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸੇ। ਤੇਰੀ ਉਪਰਲੀ ਤੇ ਹੇਠਲੀ ਸਾਂਸ ਨਾ ਛੱਡੇ; ਸੂਰਜ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਵੇ।" "ਇਹ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਦਬੀ ਹੋਈ ਬੋਲਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਰੋਗ, ਸੌ ਫੋੜੇ ਤੇ ਤਪਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਜਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਜੇਤ; ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਥੇ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਵਧਾਪੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਮਰ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਜਾਦੂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਧ-ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ, ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੁਰਗੇ, ਬੱਕਰੇ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਨਿਰਜੀਵ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਜਾਂ ਖੋਤੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਜੜ, ਜੋਤ ਜਾਂ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਪੂਰਬੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਸਭਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਂ ਜੂਏ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਫੌਜ, ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਜਾਂ ਨਗਾਰੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਥੜੀ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸਾੜਨ, ਖਾਣ ਜਾਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਣੁਮਤ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਾਪ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਪਰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੈਰ ਜਾਂ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੜੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਸਮ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੇਦ ਦੇ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉ, ਮਹਾਨ ਗੀਤ ਗਾਉ, ਚਮਕ ਲਿਆਉ; ਹੇ ਅਥਰਵਣ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦಯਾਲੂ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਬੁਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ, ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।