ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਦੇ ਵਿਚੋਂ ਭਾਵਨਾ ਭਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ, “ਮੇਰੀ ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿਚ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿਚ, ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਇਸ ਨੀਵ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਇਰਾਦੇ ਵਿਚ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਸਵਾਹਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਮ, ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਯਜਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਰਤੱਬ, ਨੀਵ, ਵਿਚਾਰ, ਇਰਾਦਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੇਵ-ਸੱਦੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਉਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਯਜਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਰਤੱਬ, ਨੀਵ, ਇਰਾਦਾ, ਨਿਸ਼ਚੈ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਦੇਵ-ਸੱਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਾਖੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਗਰਭ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬੀਜਧਾਰੀ, ਜੋ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਰਸ ਨੂੰ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਵਾਸਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਰਭ ਰੱਖਣ। ਦੁਆਸਵਿਨ, ਜੋ ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਗਰਭ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਧਾਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਰਭ ਰੱਖਣ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਗਰਭਾਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਰੂਪ ਬਣਾਵੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਡਾਲੇ, ਧਾਤਾ ਗਰਭ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਹੀ ਗਰਭਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਪੀ। ਪੌਦਿਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ—ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਹ ਗਰਭ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰ। ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਰਭ ਰੱਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਮ ਵਾਲੇ, ਵਧ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਗਰਭਾਸਥਾਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਦਿਉਣ।” ਧਾਤਾ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਵਿਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਨਮ ਵਾਸਤੇ, ਇਸ ਇਸਤਰੀ ਵਿਚ ਰੱਖਣ। ਫਿਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ। ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਮਿਧਾਂ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਸਮ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਤੁਤੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਹੁਤੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਓਂ ਸਮੇਤ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਛੰਦ ਅਤੇ ਮਰੁਤ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਕੁਸ਼ਾ ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਭਾਗ, ਸੋਮ, ਇੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਤਾਪ, ਆਹੁਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਸਭ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਸਮਿਧਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਲੌਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੱਥ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹਰੇਕ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼-ਵਾਧ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।