ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਤਕਮਨ ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਤਕਮਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਤਕਮਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾ ਜਾ।” ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਤਕਮਨ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਲੋਕ ਦੁਆ ਕਰਦੇ, “ਇਹ ਤਕਮਨ ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਕਾਰੀਗਰ ਵਲ ਭੇਜਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ, “ਸ਼ਕੰਭਰਾ ਦੀ ਮੂਠ ਵਾਪਸ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਲ ਪਰਤ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਤਕਮਨ ਕਦੇ ਮੂਜਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤਕਮਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਬਲ੍ਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਤਕਮਨ, ਸੱਪ, ਜ਼ਹਿਰ, ਲੰਗੜਾਪਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਸੀ ਔਰਤ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ। ਲੋਕ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, “ਤੂੰ ਮੂਜਵਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਬਲ੍ਹਿਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਜਿਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੋਜ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ, ਤੇ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇ।” ਮੂਜਵਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਬਚਨ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤਕਮਨ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ। ਹੁਣ ਤਕਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲ੍ਹਿਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਠੰਢ, ਕੰਬਣ, ਖੰਘ ਜਾਂ ਕਾਂਪਣ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਨਾਂ ਸਣੇ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਤਕਮਨ, ਖੰਘ ਜਾਂ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾ ਬਣਾਵੀਂ; ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਲਿਆਵੀਂ। ਤਕਮਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੁਖਾਰ, ਭੈਣ ਖੰਘ ਅਤੇ ਮਾਮੇ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਤਭੂਤ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਤਕਮਨ ਦੇ ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ, ਲੰਮੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਤਝੜੀ, ਠੰਢ, ਕੰਬਣ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਵਰਖਾ—all ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਗਾਂਧਾਰੀ, ਮੂਜਵ, ਅੰਗ ਅਤੇ ਮਗਧ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, Sarasvati ਮਾਤਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਸਕੀਏ।” ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, “ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਕੀੜੇ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੈਂਗਦੇ, ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਕੀੜੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਕੁਝ ਵੱਖਰੇ, ਕੁਝ ਕਾਲੇ, ਕੁਝ ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਕੀੜੇ ਪੀਲੇ, ਕੁਝ ਕਾਲੇ, ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਕੀੜੇ—all ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੀੜੇ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਲੁਕਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਚਿੱਟੇ, ਕੁਝ ਰੁੱਖੜੇ, ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕੀੜਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਕੁਬੜੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਣਕ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਪੀਸੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਕੀੜੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੁਖੀ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਭੈਣ—all ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੀੜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਇਸ ਜਪ, ਇਸ ਕਰਮ, ਇਸ ਯਾਜ਼ਕਤਾ, ਇਸ ਨਿਯਤ, ਇਸ ਸੋਚ, ਇਸ ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਿਵਤਾ-ਸਮਰਪਣ ਵਿੱਚ—ਸਵਾਹਾ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ-ਵਰੁਣ, ਹੇ ਮਾਰੁਤ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਹੇ ਵਾਯੂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ, ਹੇ ਯਮ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹਰ ਜਪ, ਕਰਮ, ਇਰਾਦੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਦਿਵਤਾ-ਸਮਰਪਣ ਵਿੱਚ। ਸਵਾਹਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ, ਰੋਗਾਂ, ਅਤੇ ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸਿਹਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਆ ਸਕੇ।