ਪृथਵੀ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਡੰਗ ਡੰਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਡੰਗ ਡੰਗ, ਤੂੰ ਗੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਬਣਾਵੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਕ। ਇਹ ਡੰਗ ਡੰਗ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ। ਡੰਗ ਡੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਡੰਗ ਡੰਗ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਉੱਠਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੀ ਬਾਣੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ। ਅਡੋਲ, ਅਡੋਲਣਯੋਗ, ਉਰਜਾਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ—ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਵਧ। ਡੰਗ ਡੰਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਦੁੱਖ, ਭਟਕਾਵਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚਲੀ ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਫ਼ਰਤ, ਕੰਪ ਅਤੇ ਡਰ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜ। ਵੈਰੀ ਮਨ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਜਾਣ, ਜਦੋਂ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਕੁਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ—ਜਦੋਂ ਡੰਗ ਡੰਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ, ਡੰਗ ਡੰਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਾ। ਜਿਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਭੇੜੀਏ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਡੰਗ ਡੰਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਾ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਬਾਜ ਤੋਂ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਡੰਗ ਡੰਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਾ। ਡੰਗ ਡੰਗ ਅਤੇ ਹਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਣ, ਜੰਗ ਦੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਅਤੇ ਛਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਅਤੇ ਡੰਗ ਡੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜੇ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਤੋੜ ਕੇ ਭਜਾ ਦੇ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਵਿਖਾਈ ਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ। ਮਹਾਨ ਮਾਰੁਤੋ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਫੌਜਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਚੇ ਤੇ ਸਚੇਤ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ। ਸਵਾਹਾ! ਅੱਗ ਇੱਥੋਂ ਤਪਦੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸੋਮਾ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਸਾਫ ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਵੇਦੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਕੜ ਸਾਰੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਤਪਦੀ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਥੱਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕਰੜਾ ਹੈ, ਕਰੜੀ ਜੜ ਤੋਂ, ਲਾਲ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਤਪਦੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਾਰੀਗਰ ਵੱਲ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਕੰਭਰਾ ਦੀ ਮੁੱਠ ਵਾਪਸ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਮੂਜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਤਪਦੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਲਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਹਿ। ਤਪਦੀ, ਸੱਪ, ਵਿਸ਼, ਲੰਗੜਾਪਣ, ਭੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਜਿਸ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਪੀੜ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ। ਤਪਦੀ, ਤੂੰ ਮੂਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਬਲਹਿਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਾ ਜਾ; ਜਿਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੋਜ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਤਪਦੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇ। ਮੂਜਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਸਾਡੇ ਸਾਕ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਬਾਤ ਤਪਦੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ; ਤਪਦੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਹਿਕਾਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਠੰਢਾ, ਕੰਪਦਾ, ਖੰਘ ਅਤੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਣ, ਤਪਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ। ਇਹ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਤਪਦੀ, ਨਾ ਖੰਘ, ਨਾ ਉਤਾਵਲਾ, ਨਾ ਲਿਆ; ਉਹ ਤਪਦੀ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਨਾ ਲਿਆ। ਤਪਦੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤਪਦੀ, ਭੈਣ ਖੰਘ ਨਾਲ; ਦੁਸ਼ਟ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾ। ਤੀਜਾ, ਚੌਥਾ, ਲਗਾਤਾਰ, ਪਤਝੜੀ; ਤਪਦੀ, ਠੰਢ, ਕੰਬਣ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹ ਕਰ। ਗੰਧਾਰੀ, ਮੂਜਾਵਾਂ, ਅੰਗ ਅਤੇ ਮਗਧ ਤੋਂ; ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੋਦਾਮ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤਪਦੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣੇ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਸਕਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਰੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਰੰਗਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੱਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਦੋ ਵੱਖਰੇ, ਦੋ ਕਾਲੇ, ਦੋ ਲਾਲ; ਪਿਲਾ ਅਤੇ ਪਿਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਧ ਅਤੇ ਬਗਲਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਹ ਕੀੜੇ ਜੋ ਫਿੱਕੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਲੇ, ਫਿੱਕੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀੜੇ ਅਸੀਂ ਵੱਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕੀੜੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੁੱਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇ।