ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਨੌਂ ਵਾਰੀ ਨੱਬੇ ਦੇ ਗੁਣਾ ਜਮੀਨ ਕੰਬੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ। ਦਇਆਵਾਨ ਅਤੇ ਪਰਾਜਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੰਝੂ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਾਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀਆਂ ਜਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ। ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਾਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸਭਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਡੰਗਰੂ (ਡਫਲੀ) ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੱਕੜ ਦਾ ਸੀ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਡਫਲੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਜਦੀ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਹਾੜ ਪੈਂਦੀ। ਇਹ ਡਫਲੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਵਾਛਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਘਣ ਵਾਲੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦੀ। ਰੇਲ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀ, ਇਹ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਕੜਦੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਵੇਖਦੀ, ਇਹ ਡਫਲੀ ਇਲਾਹੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ; ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਭੱਜਦੀਆਂ, ਡਰ ਅਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਡਫਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਜਦੀ, ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਗੂੰਜ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਡਫਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਬੋਲਦੀ, ਅਤੇ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਦਹਾੜਦੀ। ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਹ ਡਫਲੀ, ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੀ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ। ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ, ਰਸਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿੰਦੀ। ਇਹ ਡਫਲੀ, ਭਾਗਵਾਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੀ, ਧਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ। ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀ, ਧਨ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ, ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲੀ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਡਫਲੀ ਅਡੋਲ, ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਪੂਰਨ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਨ ਵਾਲੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੀ। ਇਸ ਡਫਲੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੁਖ, ਭਟਕਾਵਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ, ਕੰਪ ਅਤੇ ਭੈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਹੇ ਡਫਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਵੈਰੀ, ਦਿਲ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਣ; ਜਦ ਘੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਪਈ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਦੌੜ ਜਾਣ। ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ, ਇਹ ਡਫਲੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਫਲੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਾ। ਜਿਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਭੇੜੀਏ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੰਪਦੀਆਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਬਾਜ ਤੋਂ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਦਹਾੜ ਤੋਂ ਫੜਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਫਲੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਾ। ਡਫਲੀ ਅਤੇ ਹਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਛਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਡਰ ਜਾਣ, ਜੋ ਵੈਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਅਤੇ ਡਫਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਖਰੇ ਜਾਣ। ਮਹਾਂਕ੍ਰੋਧੀ ਮਾਰੁਤ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਹਨ। ਇਹ ਇਲਾਹੀ ਫੌਜਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸਚੇ ਅਤੇ ਸਚੇਤ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈ ਆਉਣ। ਸਵਾਹਾ! ਅੱਗ, ਤਕਮਨ (ਬੁਖਾਰ), ਸੋਮਾ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਵਰੁਣ ਇੱਥੋਂ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਵੇਦੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਕੜ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਇਹ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਕਰਦਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ, ਤਕਮਨ (ਬੁਖਾਰ) ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਥੱਲੇ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕਠੋਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਨਾਸਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਮਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਓਹ ਵੀ ਥੱਲੇ ਢਕੇਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਹੂੰਦਕਾਰ (ਕਾਰੀਗਰ) ਵਲ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਕੰਭਰਾ ਦੀ ਮੁੱਕੀ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਲ ਮੁੜ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਦਾ ਆਵਾਸ ਮੂਜਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਤਕਮਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇ, ਬਲ੍ਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇ। ਤਕਮਨ, ਸੱਪ, ਜ਼ਹਿਰ, ਲੰਗੜਾਪਣ, ਇਹ ਸਭ ਭੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਦਾਸੀ ਔਰਤ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਤਕਮਨ, ਤੂੰ ਮੂਜਵਾਂ ਜਾਂ ਬਲ੍ਹਿਕਾਂ ਵਲ ਚਲਾ ਜਾ; ਜੋ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਔਰਤ ਸੋਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਕਮਨ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ। ਮੂਜਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਸਾਡੇ ਸਾਕ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਬਚਨ ਤਕਮਨ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਤਕਮਨ ਹੁਣ ਬਲ੍ਹਿਕਾਂ ਵਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਹੈਂ, ਕੰਪਦਾ ਹੈਂ, ਖੰਘ ਜਾਂ ਕਾਂਪਣ ਨਾਲ, ਤਕਮਨ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ; ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ, ਨਾ ਤਕਮਨ, ਨਾ ਖੰਘ, ਨਾ ਉਤਾਵਲਾ, ਨਾ ਇਹ ਦੁਖ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਲਾਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਡਫਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਮਨ-ਚੈਨ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।