ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨ ਆਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਯਮ ਦਾ ਪਥਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਦਾਨਵਤਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਦਾਤਾ-ਭਾਵਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇ, ਇੰਦਰ, ਭਗਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋਣ। ਮਾਰੁਤ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੱਤ ਜੋ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਵਧਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ ਦੇ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਧਨੁ ਦੇ ਤਾਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਫਲ ਅਤੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਬੱਚੇ ਸਹਿ ਸਕਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਣਕਾਂ ਚੌਂਹੇ ਪਾਸੇ ਪਰੇ ਪਏ ਹੋਣ, ਅਸਫਲ ਤੇ ਨਾਸਕਾਰੀ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਆਗੇ ਵਧੋ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚਲਾਓ, ਲੈ ਜਾਓ, ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਉਣ।” ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ ਦੇਵਤਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੋ-ਜਬਾਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਅਤੇ ਮਲਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਮਲਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਕਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜੋ।” ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਲਿਆਇਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਸ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਖਾਏ। ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਆਪਣੀ ਭਤਿ ਜੀ ਖਾਏ; ਜੰਗਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ, ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ ਮਰ ਜਾਣ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁਰਝ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਿੱਤੂ ਤਾਵੀਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਸਮਰਾਟ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਰਹਿਣ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਿੱਤੂ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਜਿੱਤੂ, ਵਿਰੋਧੀ-ਨਾਸਕਾਰੀ ਤਾਵੀਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਉਤਰੀ; ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ-ਨਾਸਕਾਰੀ, ਵਿਰੋਧੀ-ਰਹਿਤ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਬਣਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬਲਦ, ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼-ਨਾਸਕਾਰੀ, ਵਿਰੋਧੀ-ਨਾਸਕਾਰੀ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਸੁ, ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਆਦਿਤਿਆ ਉਸ ਲਈ ਜਾਗਣ। ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ। ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਚੇਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਨ; ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਧਾਪੇ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ। ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਪੌਦਿਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ; ਉਹ ਸੌ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਰੰਭਕ ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਭਾਗ, ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਤੇ ਅਣਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਖੇਤਰ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਦੀਆਂ ਸਭਾ-ਸੀਟਾਂ ਉਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਰ ਆਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਆਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ। ਉਹ clarified butter ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਆਸ ਰਖਵਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਮਾਂ-ਪਿਤਾ, ਗਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਸਾਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੋਵੇ; ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇਖੀਏ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣੋ: ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੌਦੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਵਾਤਾਵਰਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ। ਇਸ ਜੀਵ ਦਾ ਆਸਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਨਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਸ਼ੁਧ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਮਰਦਰ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਰਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ। ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖੋ, ਸ਼ੁਭ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸ਼ੁਧ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਘੀ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਮਰਦਰ ਹੋਣ। ਇਹ ਮਧੁ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਰੂ ਹੈ; ਮਧੁ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਖੋਦਿਆ ਗਿਆ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਧੁ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰੋ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਆਂਤ ਤੇ ਮਧੁ ਹੈ, ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਮਧੁ-ਰਸ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਣ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚੋ। ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਮਧੁਰ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਮਧੁਰ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਧੁਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਮਧੁਰ-ਦਿੱਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਮਧੁ ਹਾਂ, ਮਧੁ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਧੁਰ, ਮਧੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਧੁਰ। ਜੰਗਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਧੁ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟਹਿਰੀ ਵਾਂਗ ਨਾ ਟੋੜੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਕਾਂਡ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਠੁਕਰਾਉਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਦਕਸ਼ਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸੌ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ—ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਬੇਨਤੀਆਂ, ਆਸਾਂ ਅਤੇ ਆਰਾਧਨਾਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਸੁਖ, ਰੱਖਿਆ, ਮਧੁਰਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸਮਰਾਟੀ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਇਕ-ਜੋੜੀ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਬਹਿ ਗਈ।