ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸਿੱਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਕਾਲੇ ਹੋਣ, ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਨਾ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੌਂਡ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਉਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦਿਲਾਉਂਦਾ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗਾਂ ਵੀ ਬਲਦ ਨਾਲ ਜੋਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਗਾਂ ਨਾਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜੂਏ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿਖੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀਯ, ਇਹ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਚੇ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਰਮ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੇ। ਸੋਮ ਉਸ ਦਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਚੇ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਖਾਣਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਤੀਖੀ ਬਾਂਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨੁਕੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਖਾਦੀ, ਵੈਤਹਵਿਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮੂਢੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਵੱਢਿਆ, ਉਹ ਮਿਟ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ ਹੀ ਬਚੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ, ਹੱਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਸੋਮ ਸਾਡਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਿਆਣੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਤੀਰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਨੁਕੀਲੇ ਅੰਗੂਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਵਧ ਗਏ, ਪਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕੇ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਤੇ ਵੈਤਹਵਿਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਾਮਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਮੁੱਲ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਾਇਕ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਪ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਸਖ਼ਤ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਪੀਣਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਕੰਨ, ਚਾਰ ਜਬੜੇ, ਦੋ ਮੂੰਹ, ਦੋ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਨੌਕ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਰਾਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ, “ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ,” ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਙ ਲੋਭ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ਨੌ ਵਾਰੀ ਨੱਬੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਸ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਸਤਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਜੋ ਹੰਝੂ ਦਇਆਵਾਨ ਜਾਂ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰੇ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਹੜੀ ਦਾੜੀ ਭਿੱਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਵਰਖਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਉਸ ਲਈ ਨਾਂ ਕੋਈ ਸਭਾ ਬਣਦੀ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਮਿਤ੍ਰ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਜਦ ਜੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਡੰਗ, ਜੋ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ—ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਨਰ-ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਨਰ-ਬਲਦ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ। ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨਰ-ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਗਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਫੜ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ, ਹੇ ਡੰਗ, ਰੱਬੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਆ। ਡੰਗ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ, ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜੋਤਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ繁ਸਲਹਾਲ ਰਹੇ।