ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਔਰਤ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਧੂ, ਜੋ ਵਿਵਾਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹ ਪਤਨੀ ਲੱਭੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪਤਨੀ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਦੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਜਣਨ-ਸਭਾ (ਭ੍ਰੂਣ) ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੀ ਚਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਪਰਸਪਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਨੁਕਸਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਦਸ ਪੁਰਾਣੇ ਪਤੀ ਹੋਣ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਓਹੀ ਉਸਦਾ ਸੱਚਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਪਤੀ ਹੈ—ਨਾ ਕਿ ਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਨਾ ਕਿ ਵੈਸ਼। ਇਹ ਸੂਰਜ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੱਟੇ ਕੰਨ ਜਾਂ ਚੌੜਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਉਥੇ, ਕੋਈ ਮੁਲਾਜਮ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਥੇ, ਕੋਈ ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ, ਕਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਹਲ ਲਈ ਜੋੜ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਥੇ, ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕਮਲ ਦਾ ਝੀਲ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦਾ ਡੰਡਾ ਨਹੀਂ ਉਗਦਾ। ਉਥੇ, ਕੋਈ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੁਹੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪ ਵਿਚ ਰਾਤ ਗੁਜਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਵਧੀਆ ਗਾਂ ਬਲਦ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਯੋਕ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੀ। ਏ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਪਤਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ, ਓ ਸ਼ਤ੍ਰੀ। ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਜੂਏ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅੱਜ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗਾਂ, ਪਾਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਚਮੜੇ ਵਾਂਗ। ਓ ਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ, ਉਸਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਸੋਮਾ ਉਸਦਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੌ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝ ਕੇ "ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਧਨੁਰ ਦੀ ਤੰਦ, ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਬਾਂਸ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੀਖੇ-ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ, ਨਹੀਂ ਚੁਕਦੇ। ਤਪ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵਿੰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਤਹਵਿਆਂ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਤਹਵਿਆਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ; ਜੋ ਉਸਦੀ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਸੌ ਬਚੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਅੱਗੀ ਸਾਡਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਸਾਡਾ ਵਾਰਸ, ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਚਾਬਕ, ਐਸਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਤੀਰ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਲੋਕ ਵਧ ਗਏ, ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਅਤੇ ਵੈਤਹਵਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਾਨ ਸਾਮਨ ਦੇ ਗਾਇਕ, ਨੂੰ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਦੋਵੇਂ, ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੱਕੜਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਮੁੱਲ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਵਾਲ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਪਕਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਭਟਕਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਪ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਠ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਕੰਨ, ਚਾਰ ਜਬਾ, ਦੋ ਮੂੰਹ, ਦੋ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਨੌਕ 'ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਰਾਜ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਸਦੀ ਛਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ,"—ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਧਨ ਦਾ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓ ਨਾਰਦ। ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੋਈ ਵੀ, ਜਿਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਖਾਧੀ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।