ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਉਮਰ ਦੇ ਪੜਾਅਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰੀ ਸੂਝ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਤੱਕ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਚ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤਾਜਗੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਰਸ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਰਧ enclosure ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ, ਜ਼ੋਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਵਰਨ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ, ਅੱਗਨੀ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਹੀ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਖ਼ਰਗੋਸ਼, ਅੱਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹ ਪਤਨੀ ਲੱਭੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ, ਜਦੋਂ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੂਣਦੇ ਹੋਏ ਅੰਬ੍ਰਿਓ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਦਸ ਪਤੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਪਤੀ ਹੈ—ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਖੱਟ ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਾਨ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਚੌੜਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ, ਕਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਹਲ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲ ਜਾਂ ਕੰਵਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਉਗਦੀਆਂ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਟਿਕਾਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਈ ਦੁਧ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਗੁਜਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਗਾਂ ਬਲਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਉਕਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, "ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ," ਕਿਹਾ। "ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ।" ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੂਏ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੰਦਤਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅੱਜ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ, ਪਾਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਚਮੜੇ ਵਾਂਗ। ਕਸ਼ਤਰੀ, ਉਹ ਗਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਖਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਸੋਮਾ ਉਸ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੌ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਹ ਖਾਂ ਲਵਾਂਗਾ," ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਾਂਸ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ-ਦਾਰੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਤਪ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਸੌ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਤਹਵਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਕੱਟੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੈਤਹਵਿਆ ਢਾਹ ਦਿੰਦੇ ਗਏ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਨ ਦਾ ਆਖਰੀ ਗੁੱਚਾ ਕੱਟਿਆ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੌ ਬਚੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਫੂਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਅੱਗੀ ਸਾਡਾ ਆਗੂ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਸਾਡਾ ਵਾਰਿਸ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਰੀਲਾ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਖੀ ਸੂਈ, ਐਸਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਤੀਰ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਰਚਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਅਤੇ ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।