ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰੀ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹਨ—ਛਿਆਠ ਅਤੇ ਛੇ, ਫਿਰ ਸਤੱਤਰ ਅਤੇ ਸੱਤ, ਫਿਰ ਅੱਸੀ ਅਤੇ ਅੱਠ, ਨਵੇਂ ਅਤੇ ਨੱਬੇ, ਦੱਸ ਅਤੇ ਸੋ, ਫਿਰ ਸੋ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ। ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਾਧੁਰਤਾ ਅਤੇ ਮਾਧੁਰਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਵਧਦੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ, ਇਹ ਮਾਧੁਰਤਾ ਤੇ ਮਾਧੁਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਔਸ਼ਧੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਤੂੰ ਇਕ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ; ਜੇ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ, ਦੱਸ—ਹਰ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਪਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਕੁਆਂ ਨਹੀਂ, ਪਾਣੀ ਹੈ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਹੈ; ਜੋ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਰਮੀ, ਤੇਜ਼ੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਜਲ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ; ਵਰਨ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਕੀਤਾ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਤਾਰੇ ਵਾਲੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲੀ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਅੱਗ ਦਾ ਸ਼ੋਲ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜ ਵਿਖੰਡਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹੋਮ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰਿਆ; ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪਤਨੀ, ਜਦ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅੰਡੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਨੁਕਸਾਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਪਤੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਪਤੀ ਹੈ—ਨਾ ਕਿ ਸ਼ਤਰੀ, ਨਾ ਵੈਸ਼। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੋਹਣੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਦੀ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਚੌੜਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਥੇ ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ, ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਲ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੀ। ਉਥੇ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਉਥੇ ਚੰਗੀ ਗਾਂ ਬਲਦ ਨਾਲ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗਾਂ ਤੇਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੂਏ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਲੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਚਮੜੀ ਨਾਲ; ਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਉਹ ਗਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਧੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਬ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਰਾਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।