ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਰਾਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਥਰਵਵੇਦ ਦੇ ਪਾਵਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਔਖਧੀ Tābuva ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ Tābuva ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ Tābuva ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ—ਇਹ ਸਿਰਫ Tābuva ਹੀ ਹੈ। Tābuva ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਸ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ Tastuva ਨਾਮਕ ਹੋਰ ਔਖਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ Tastuva ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ—ਇਹ Tastuva ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਸਹੀਣ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਔਖਧੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਕਾਬ ਨੇ ਲੱਭਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਦ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੱਢਿਆ। ਇਹ ਤਿੱਖੀ ਔਖਧੀ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਰਾਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਔਖਧੀ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਖਧੀ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਚਿਤਕਬਰੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓ ਰੱਬੋ! ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਨੂੰ ਜਾਦੂ-ਗਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿਉ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੁਡਾ ਦਿਉ ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਣਕੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂ-ਗਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਵੱਜੇ। ਜੋ ਜਾਦੂ-ਗਰ ਨੇ ਕਸਮਾਂ ਖਾਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵਾਪਸ ਪੈਣ; ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਓ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਯੁੱਧਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਜਾਦੂ-ਗਰ ਤੋਂ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਲਟੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ। ਇਹ ਔਖਧੀ, ਜੋ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰੇ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ। ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੈਦੀ ਆਪਣੇ ਬੰਧਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤਕ ਪੁੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਦਾ ਹਿਰਣ ਆਪਣੀ ਝੁੰਡ ਵੱਲ। ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਉਸ ਵੱਲ ਉਡੇ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਸੰਦ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਥ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਔਖਧੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਤੇ ਦਸ ਮੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਔਖਧੀ! ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਰੱਖੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿਠਾਸ ਅਤੇ ਮਿਠਾਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਫਿਰ ਦੋ ਅਤੇ ਵੀਹ, ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਤੀਹ, ਚਾਰ ਅਤੇ ਚਾਲੀ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਪੰਜਾਹ, ਛੇ ਅਤੇ ਸੱਠ, ਸੱਤ ਅਤੇ ਸੱਤਾਹਠ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਅੱਸੀ, ਨੌਂ ਅਤੇ ਨੱਬੇ, ਦਸ ਅਤੇ ਸੌ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੌ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿਠਾਸ ਅਤੇ ਮਿਠਾਸ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਔਖਧੀ ਦੀ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਰਸ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਜੇ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ ਜਾਂ ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ, ਪਾਣੀ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਘੇਰਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰਮੀ, ਤੀਖੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜੰਮੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਵਰਨ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਅੱਗ, ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜਾ ਲਈ ਰਾਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਔਖਧੀਆਂ, ਰੱਬੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਖਿਆ ਨਾਲ, ਬੁਰਾਈ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਮਿਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।