ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦਾਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਕਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਥਰਵਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੀ ਬੁੱਧੀ, ਕਿਹੜਾ ਜਨਮ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਅਗਨਿ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਹਾਂ; ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਮਾਪ ਸਕਦੀ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ—"ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕਵਿਤਾ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਹਾਂ, ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਚੰਗੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਹੈ? ਕੀ ਹੇਠਾਂ, ਕੀ ਉਪਰ, ਹੇ ਅਮਰ?" "ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਪਰੇ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਹੇਠਾਂ; ਇੱਕ ਰਾਹ ਦੁਆਰਾ, ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਬੁਰੇ ਦੀ ਕਮਾਈ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਗੁਲਾਮ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਵਣ।" "ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕਈ ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਲਾਲਚੀ ਦਾਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਨਾ ਆਖਣ।" "ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਨਾ ਆਖਣ; ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।" "ਤੇਰੇ ਸਤਕਾਰ, ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਣ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਓ ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ।" "ਵਰੁਣ, ਸਾਡੀ ਸਾਂਝ ਇਕਠੀ ਹੋਵੇ; ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਇਕੋ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਇਕੋ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ।" "ਇਕ ਦੇਵਤਾ, ਦੂਜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਰੁਣ, ਰਿਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਥਰਵਣ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੋਸਤ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕਰ, ਵਧੀਆ ਸਤਕਾਰੀ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਬੰਧ ਹੈਂ।" ਅੱਜ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅਗਨਿ ਜਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ, ਗਿਆਨੀ, ਚੇਤਨ ਹੈ। ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਮ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਕਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਤਕਾਰ ਤੇ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ। ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ। ਇਹ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀਟ। ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਖੁੱਲਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ। ਵੱਡੇ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਦਰਵਾਜੇ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋਣ। ਜੋ ਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ। ਵੱਡੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਵੇ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ; ਤਿੰਨ ਸਰਸਵਤੀ, ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਸ ਸੁਖਦਾਇਕ ਯਜਨਾ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਬੈਠਣ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ—ਅੱਜ, ਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ। ਵਨਸਪਤੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦਿਓ; ਇਸ਼ਵਰੀ ਅਗਨਿ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਭੇਟ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚੱਖੇ। ਅਗਨਿ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੇਟ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸੱਚੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਵਰੁਣ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਉਤਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਚਨ ਨਾਲ; ਚਾਹੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖੋਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਖੋਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੱਧ, ਉੱਚੀ, ਅਤੇ ਹੇਠਲੀ ਰਸ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਗੂੰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰਜਣ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਸ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਉੱਗੇ। ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ; ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ। ਮਰੇ, ਹੇ ਸੱਪ, ਜੀਉ ਨਾ; ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਜਾਵੇ। ਕਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਭੂਰਾ, ਕਾਲਾ—ਸਭ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਝੂਠੇ! ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਰਹੋ, ਨਾ ਖੜੇ ਹੋਵੋ, ਨਾ ਬੋਲੋ; ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਕਰੋ। ਕਾਲਾ, ਭੂਰਾ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ, ਜਾਂ ਰਥ ਦੀ ਜੋੜ। ਬਾਂਧਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ—ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਕੁਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ? ਉਰੁਗੂਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਦਾਸੀ ਸਿਕਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਭ ਕੋੜ ਦੇ ਦਾਗਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਸ, ਜ਼ਹਿਰ। ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ; ਜੋ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਦਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਾਬੁਵਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਤਾਬੁਵਾ, ਨਾ ਘੇਤ੍ਵਮ, ਪਰ ਤਾਬੁਵਾ; ਤਾਬੁਵਾ ਨਾਲ, ਰਸ ਰਹਿਤ ਜ਼ਹਿਰ। ਤੂੰ ਤਸਤੁਵਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਤਸਤੁਵਾ, ਨਾ ਘੇਤ੍ਵਮ, ਪਰ ਤਸਤੁਵਾ; ਤਸਤੁਵਾ ਨਾਲ, ਰਸ ਰਹਿਤ ਜ਼ਹਿਰ। ਇਕ ਬਾਜ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਸੂਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਲਈ ਖੋਦਿਆ; ਹੇ ਤੀਖੀ ਜੜੀ, ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਕੀਆ ਤੇ ਨਾ ਕੀਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਕੀਆ ਤੇ ਨਾ ਕੀਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰ; ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੱਜੇ, ਹੇ ਜੜੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜ। ਜਿਵੇਂ ਚਿਤਕੜੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਹਟਾਓ, ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਛੁਡਾਓ। ਜਾਦੂਗਰ, ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ, ਤੇ ਮੁੜ ਲੈ ਜਾ; ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜੇ। ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਵਚਨ ਜਾਦੂਗਰ ਤੇ ਪੈਣ; ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ। ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜਾਦੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾ, ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਘੋੜੀ-ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਿਆ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਦੂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ। ਅਗਨਿ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਜਾਦੂ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਵਿਰੋਧੀ ਕਰਮ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਬੁੱਧੀ, ਯਜਨਾ, ਰਿਤ, ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ-ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਰਖਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।