ଯାନ୍ ଅସାଵତିସରାଂଶ୍ଚକାର କୃଣଵଚ୍ଚ ଯାନ୍ । ତ୍ଵଂ ତାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହନ୍ ପ୍ରତୀଚଃ ପୁନରା କୃଧି ଯଥାମୁଂ ତୃଣହାଂ ଜନମ୍
ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ହଟିଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ହଟିଯିବେ, ସେମାନେକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରାଇ ଆଣ, ଯେପରି ତୁମେ ବିକିରିତ ଲୋକମାନେକୁ ଏକଠା କରିଥାଅ।
ଯଥେନ୍ଦ୍ର ଉଦ୍ଵାଚନଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚକ୍ରେ ଅଧସ୍ପଦମ୍ । କୃଣ୍ଵେଽହମଧରାନ୍ ତଥା ଅମୂଞ୍ଛଶ୍ଵତୀଭ୍ଯଃ ସମାଭ୍ଯଃ
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ଲଭି ତଳ ଥାନି କରିଥିଲେ, ତେଉଁପରି ମୁଁ ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ସଦା ଅବିଚଳିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅଧୀନ କରୁଛି।
ଅତ୍ରୈନାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହନ୍ନ୍ ଉଗ୍ରୋ ମର୍ମଣି ଵିଧ୍ଯ । ଅତ୍ରୈଵୈନାନ୍ ଅଭି ତିଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ର ମେଦ୍ଯହଂ ତଵ । ଅନୁ ତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରା ରଭାମହେ ସ୍ଯାମ ସୁମତୌ ତଵ
ଏଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ମୂଳସ୍ଥାନରେ ଆଘାତ କର; ଏଠାରେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦଢ଼ି ରୁହ, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ। ଆମେ ତୁମକୁ ଧରିଛୁ; ଆମେ ତୁମର ଦୟାରେ ରୁହିବା।
ଦିଵେ ସ୍ଵାହା
ଆକାଶକୁ ଅଞ୍ଜଳି।
ପୃଥିଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା
ପୃଥିବୀକୁ ଅଞ୍ଜଳି।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଯ ସ୍ଵାହା
ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଅଞ୍ଜଳି।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଯ ସ୍ଵାହା
ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଅଞ୍ଜଳି।
ଦିଵେ ସ୍ଵାହା
ଆକାଶକୁ ଅଞ୍ଜଳି।
ପୃଥିଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହା
ପୃଥିବୀକୁ ଅଞ୍ଜଳି।
ସୂର୍ଯୋ ମେ ଚକ୍ଷୁର୍ଵାତଃ ପ୍ରାଣୋଽନ୍ତରିକ୍ଷମାତ୍ମା ପୃଥିଵୀ ଶରୀରମ୍ । ଅସ୍ତୃତୋ ନାମାହମଯମସ୍ମି ସ ଆତ୍ମାନଂ ନି ଦଧେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀଭ୍ଯାଂ ଗୋପୀଥାଯ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଦୃଷ୍ଟି, ବାୟୁ ମୋର ଶ୍ୱାସ, ମଧ୍ୟାକାଶ ମୋର ଆତ୍ମା, ପୃଥିବୀ ମୋର ଶରୀର। ମୋର ନାମ ଅସ୍ତୃତ; ଏହି ମୁଁ। ସେ ଆତ୍ମାକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ପାଇଁ ରକ୍ଷାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ରଖିଛନ୍ତି।
ଉଦାଯୁରୁଦ୍ବଲମୁତ୍କୃତମୁତ୍କୃତ୍ଯାମୁନ୍ ମନୀଷାମୁଦିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ । ଆଯୁଷ୍କୃଦାଯୁଷ୍ପତ୍ନୀ ସ୍ଵଧାଵନ୍ତୌ ଗୋପା ମେ ସ୍ତଂ ଗୋପାଯତଂ ମା । ଆତ୍ମସଦୌ ମେ ସ୍ତଂ ମା ମା ହିଂସିଷ୍ଟମ୍
ଶକ୍ତି ଉଠୁ, ବଳ ଉଠୁ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶକ୍ତି ଉଠୁ; ଜୀବନ ଦାତା ଓ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ, ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୋତେ ଗୋପାଳକ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦୁଇଜଣେ ମୋ ସହ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋତେ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଅଶ୍ମଵର୍ମ ମେଽସି ଯୋ ମା ପ୍ରାଚ୍ଯା ଦିଶୋଽଘାଯୁରଭିଦାସାତ୍। ଏତତ୍ସ ଋଚ୍ଛାତ୍
ତୁମେ ମୋର ପଥର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏହା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଶ୍ମଵର୍ମ ମେଽସି ଯୋ ମା ଦକ୍ଷିଣାଯା ଦିଶୋଽଘାଯୁରଭିଦାସାତ୍। ଏତତ୍ସ ଋଚ୍ଛାତ୍
ତୁମେ ମୋର ପଥର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏହା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଶ୍ମଵର୍ମ ମେଽସି ଯୋ ମା ପ୍ରତୀଚ୍ଯା ଦିଶୋଽଘାଯୁରଭିଦାସାତ୍। ଏତତ୍ସ ଋଚ୍ଛାତ୍
ତୁମେ ମୋର ପଥର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏହା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଶ୍ମଵର୍ମ ମେଽସି ଯୋ ମୋଦୀଚ୍ଯା ଦିଶୋଽଘାଯୁରଭିଦାସାତ୍। ଏତତ୍ସ ଋଚ୍ଛାତ୍
ତୁମେ ମୋର ପଥର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠୁ ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏହା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଶ୍ମଵର୍ମ ମେଽସି ଯୋ ମା ଧ୍ରୁଵାଯା ଦିଶୋଽଘାଯୁରଭିଦାସାତ୍। ଏତତ୍ସ ଋଚ୍ଛାତ୍
ତୁମେ ମୋର ପଥର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠୁ ଅଚଳ ଦିଗରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏହା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଶ୍ମଵର୍ମ ମେଽସି ଯୋ ମୋର୍ଧ୍ଵାଯା ଦିଶୋଽଘାଯୁରଭିଦାସାତ୍। ଏତତ୍ସ ଋଚ୍ଛାତ୍
ତୁମେ ମୋର ପଥର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠୁ ଉପର ଦିଗରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏହା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଅଶ୍ମଵର୍ମ ମେଽସି ଯୋ ମା ଦିଶାମନ୍ତର୍ଦେଶେଭ୍ଯୋଽଘାଯୁରଭିଦାସାତ୍। ଏତତ୍ସ ଋଚ୍ଛାତ୍
ତୁମେ ମୋର ପଥର ଅସ୍ତ୍ର, ଯେଉଁଠୁ ମଧ୍ୟ ଦିଗରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏହା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁ।
ବୃହତା ମନ ଉପ ହ୍ଵଯେ ମାତରିଶ୍ଵନା ପ୍ରାଣାପାନୌ । ସୂର୍ଯାଚ୍ଚକ୍ଷୁରନ୍ତରିକ୍ଷାଚ୍ଛ୍ରୋତ୍ରଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ଶରୀରମ୍ । ସରସ୍ଵତ୍ଯା ଵାଚମୁପ ହ୍ଵଯାମହେ ମନୋଯୁଜା
ବଡ଼ ମନରେ ମୁଁ ମାତରିଶ୍ୱନଙ୍କୁ, ଜୀବନର ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସକୁ ଡାକୁଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଆଖି, ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ଶୁଣିବା, ପୃଥିବୀରୁ ଶରୀର ମିଳେ। ମନ ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଥିବା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଭାଷାକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ।
କଥଂ ମହେ ଅସୁରାଯାବ୍ରଵୀରିହ କଥଂ ପିତ୍ରେ ହରଯେ ତ୍ଵେଷନୃମ୍ଣଃ । ପୃଶ୍ନିଂ ଵରୁଣ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦାଵାନ୍ ପୁନର୍ମଘ ତ୍ଵଂ ମନସାଚିକିତ୍ସୀଃ
ମହାବଳୀ, ଏଠାରେ ମୁଁ କିପରି ଅସୁରଙ୍କୁ କଥା କହିଲି? କିପରି ପିତା, ହରି, ଦ୍ରଢ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ କହିଲି? ବରୁଣ, ତୁମେ ପୃଶ୍ନିଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଦେଇଥିଲା; ଆଉଥରେ, ଦୟାଳୁ, ତୁମେ ମନରେ ଚିକିତ୍ସା କରିଛ।
ନ କାମେନ ପୁନର୍ମଘୋ ଭଵାମି ସଂ ଚକ୍ଷେ କଂ ପୃଶ୍ନିମେତାମୁପାଜେ । କେନ ନୁ ତ୍ଵମଥର୍ଵନ୍ କାଵ୍ଯେନ କେନ ଜାତେନାସି ଜାତଵେଦାଃ
ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ପୁନଃ ଦୟାଳୁ ହେଉନି; କେହିଠାରେ ଯିବି, କେଉଁଠାରେ ଯୋଗ ହେବି, ଭାବୁଛି। କେଉଁ ଜ୍ଞାନରେ, ଅଥର୍ବଣ, କେଉଁ ଜନ୍ମରେ, ତୁମେ ଜାତବେଦାସ୍ ହେଲା?
ସତ୍ଯମହଂ ଗଭୀରଃ କାଵ୍ଯେନ ସତ୍ଯଂ ଜାତେନାସ୍ମି ଜାତଵେଦାଃ । ନ ମେ ଦାସୋ ନାର୍ଯୋ ମହିତ୍ଵା ଵ୍ରତଂ ମୀମାଯ ଯଦହଂ ଧରିଷ୍ଯେ
ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଜ୍ଞାନରେ ଗଭୀର; ସତ୍ୟ, ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଜାତବେଦାସ୍। ମୋର ଧରିଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରତକୁ କେହି ଦାସ କିମ୍ବା ନାରୀ ମାପିପାରିନାହିଁ।
ନ ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ କଵିତରୋ ନ ମେଧଯା ଧୀରତରୋ ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵନ୍ । ତ୍ଵଂ ତା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଵେତ୍ଥ ସ ଚିନ୍ ନୁ ତ୍ଵଜ୍ଜନୋ ମାଯୀ ବିଭାଯ
ତୁମେ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ବରୁଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ ନୁହଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଣିଛ। ତୁମ ନିଜ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରିପାରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଙ୍ଗ ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଵେତ୍ଥ ଜନିମ ସୁପ୍ରଣୀତେ । କିଂ ରଜସ ଏନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯେନା କିଂ ପରେଣାଵରମମୁର
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ, ବରୁଣ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଭଲରେ ଜାଣିଛ। ଏହି ଦିଗ ପରେ କଣ ଅଛି? ଏଠାରେ କିଛି ଉପରେ ଅଛି କି? ତଳେ କଣ, ଉପରେ କଣ, ଅମର?
ଏକଂ ରଜସ ଏନା ପରୋ ଅନ୍ଯଦସ୍ତ୍ଯେନା ପର ଏକେନ ଦୁର୍ଣଶଂ ଚିଦର୍ଵାକ୍। ତତ୍ତେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵରୁଣ ପ୍ର ବ୍ରଵୀମ୍ଯଧୋଵଚସଃ ପଣଯୋ ଭଵନ୍ତୁ ନୀଚୈର୍ଦାସା ଉପ ସର୍ପନ୍ତୁ ଭୂମିମ୍
ଏକ ଦିଗ ଉପରେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗ ତଳେ; ଏକ ଦିଗରେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ତଳେ ପଡ଼ିଯାଏ। ବରୁଣ, ମୁଁ ଜାଣି ତୁମକୁ କହୁଛି: ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଲାଭ ତଳେ ପଡ଼ିଯାଉ, ଦାସମାନେ ଭୂମିକୁ ନିକଟ ହେଉ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଙ୍ଗ ଵରୁଣ ବ୍ରଵୀଷି ପୁନର୍ମଘେଷ୍ଵଵଦ୍ଯାନି ଭୂରି । ମୋ ଷୁ ପଣୀଂରଭ୍ଯେତାଵତୋ ଭୂନ୍ ମା ତ୍ଵା ଵୋଚନ୍ନ୍ ଅରାଧସଂ ଜନାସଃ
ତୁମେ, ବରୁଣ, ଦୟାଳୁମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କଥା କହିଥାଉ। ଲୋଭୀମାନେ ଦାୟା ଉପରେ ଆସିନପାରନ୍ତୁ। ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ କଠୋର ନ କହନ୍ତୁ।
ମା ମା ଵୋଚନ୍ନ୍ ଅରାଧସଂ ଜନାସଃ ପୁନସ୍ତେ ପୃଶ୍ନିଂ ଜରିତର୍ଦଦାମି । ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମେ ଵିଶ୍ଵମା ଯାହି ଶଚୀଭିରନ୍ତର୍ଵିଶ୍ଵାସୁ ମାନୁଷୀଷୁ ଦିକ୍ଷୁ
ଲୋକମାନେ ମୋତେ କଠୋର ନ କହନ୍ତୁ; ପୁନି ମୁଁ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଦେଉଛି। ମୋର ସ୍ତୁତି ଶକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ମାନବ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ।
ଆ ତେ ସ୍ତୋତ୍ରାଣ୍ଯୁଦ୍ଯତାନି ଯନ୍ତ୍ଵନ୍ତର୍ଵିଶ୍ଵାସୁ ମାନୁଷୀଷୁ ଦିକ୍ଷୁ । ଦେହି ନୁ ମେ ଯନ୍ ମେ ଅଦତ୍ତୋ ଅସି ଯୁଜ୍ଯୋ ମେ ସପ୍ତପଦଃ ସଖାସି
ତୁମର ସ୍ତୁତି, ଉତ୍ତୋଳିତ, ସମସ୍ତ ମାନବ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ। ଯାହା ଦେଇନଥିଲ, ମୋତେ ଦିଅ; ତୁମେ ମୋର ସପ୍ତପଦ ସାଥୀ, ମୋର ମିତ୍ର।
ସମା ନୌ ବନ୍ଧୁର୍ଵରୁଣ ସମା ଜା ଵେଦାହଂ ତଦ୍ଯନ୍ ନାଵେଷା ସମା ଜା । ଦଦାମି ତଦ୍ଯତ୍ତେ ଅଦତ୍ତୋ ଅସ୍ମି ଯୁଜ୍ଯସ୍ତେ ସପ୍ତପଦଃ ସଖାସ୍ମି
ବରୁଣ, ଆମର ନିଜତା ଏକତାରେ ରହୁ; ଆମର ଜନ୍ମ ଏକ, ମୁଁ ଜାଣିଛି ଆମେ ଏକ ଜନ୍ମର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ଦେଇନଥିଲ, ଦେଉଛି; ତୁମେ ମୋର ସପ୍ତପଦ ସାଥୀ, ମୋର ମିତ୍ର।
ଦେଵୋ ଦେଵାଯ ଗୃଣତେ ଵଯୋଧା ଵିପ୍ରୋ ଵିପ୍ରାଯ ସ୍ତୁଵତେ ସୁମେଧାଃ । ଅଜୀଜନୋ ହି ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵନ୍ନ୍ ଅଥର୍ଵାଣଂ ପିତରଂ ଦେଵବନ୍ଧୁମ୍ । ତସ୍ମା ଉ ରାଧଃ କୃଣୁହି ସୁପ୍ରଶସ୍ତଂ ସଖା ନୋ ଅସି ପରମଂ ଚ ବନ୍ଧୁଃ
ଦେବ ଦେବକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ବିଦ୍ୱାନ ବିଦ୍ୱାନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ; ପ୍ରେରିତ ବରୁଣ, ନିୟମର ଦେବତା, ଅଥର୍ବଣଙ୍କୁ, ଦେବମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ମିତ୍ର, ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏହିପାଇଁ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସିତ, ଆମକୁ ଦୟା ଦିଅ; ତୁମେ ଆମର ମିତ୍ର, ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜତା।