ସ୍ଵସ୍ତିଦା ଵିଶାଂ ପତିର୍ଵୃତ୍ରହା ଵିମୃଧୋ ଵଶୀ । ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରଃ ପୁର ଏତୁ ନଃ ସୋମପା ଅଭଯଂକରଃ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା, ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ବିପଦ ଦୂର କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖୁଥିବା ବର୍ଷାଦେବ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ସୋମରସ ପାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ଆମ ସହରକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଵି ନ ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଧୋ ଜହି ନୀଚା ଯଚ୍ଛ ପୃତନ୍ଯତଃ । ଅଧମଂ ଗମଯା ତମୋ ଯୋ ଅସ୍ମାମଭିଦାସତି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥରେ ଥିବା ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଅପକାର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେଙ୍କୁ ନମ୍ର କର, ଯିଏ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେମାନେଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପଠା।
ଵି ରକ୍ଷୋ ଵି ମୃଧୋ ଜହି ଵି ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ହନୂ ରୁଜ । ଵି ମନ୍ଯୁମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହନ୍ନ୍ ଅମିତ୍ରସ୍ଯାଭିଦାସତଃ
ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିମାନେ ଓ ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମୁହଁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ହେ ବର୍ଷାଦେବ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଦୂର କର।
ଅପେନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଵିଷତୋ ମନୋଽପ ଜିଜ୍ଯାସତୋ ଵଧମ୍ । ଵି ମହଚ୍ଛର୍ମ ଯଚ୍ଛ ଵରୀଯୋ ଯାଵଯା ଵଧମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମନ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଦୂର କର, ବଡ଼ ଆବରଣକୁ ହଟା, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପଥ ଦିଅ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅପକାରକୁ ରୋକ।
ଅନୁ ସୂର୍ଯମୁଦଯତାଂ ହୃଦ୍ଦ୍ଯୋତୋ ହରିମା ଚ ତେ । ଗୋ ରୋହିତସ୍ଯ ଵର୍ଣେନ ତେନ ତ୍ଵା ପରି ଦଧ୍ମସି
ତୁମର ହୃଦୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସହ ଚାଲୁ, ତୁମର ସୁନଳିଆ ରଙ୍ଗ ସହିତ, ଲାଲ ଗାଈର ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ଆବୃତ କରୁଛୁ।
ପରି ତ୍ଵା ରୋହିତୈର୍ଵର୍ଣୈର୍ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଦଧ୍ମସି । ଯଥାଯମରପା ଅସଦଥୋ ଅହରିତୋ ଭୁଵତ୍
ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ଆବୃତ କରୁଛୁ, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମର ଆୟୁ ଦୀର୍ଘ ହେଉ, ତୁମେ କେବେ ବୃଦ୍ଧ ହେଉନାହାଁତୁ ଏବଂ ତୁମର ରଙ୍ଗ କେବେ ଫିକା ହେଉନାହାଁତୁ।
ଯା ରୋହିଣୀର୍ଦେଵତ୍ଯା ଗାଵୋ ଯା ଉତ ରୋହିଣୀଃ । ରୂପଂରୂପଂ ଵଯୋଵଯସ୍ତାଭିଷ୍ଟ୍ଵା ପରି ଦଧ୍ମସି
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦେବୀୟ ଲାଲ ଗାଈ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲାଲ ଗାଈ, ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ରୂପ ଓ ବୟସ୍ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ଆବୃତ କରୁଛୁ।
ଶୁକେଷୁ ତେ ହରିମାଣଂ ରୋପଣାକାସୁ ଦଧ୍ମସି । ଅଥୋ ହାରିଦ୍ରଵେଷୁ ତେ ହରିମାଣଂ ନି ଦଧ୍ମସି
ତୁମର ସୁନଳିଆ ରଙ୍ଗକୁ ଆମେ ଧଳା ମଧ୍ୟରେ ରଖୁଛୁ, ଏବଂ ହଳଦୀ ଗଛରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ସୁନଳିଆ ରଙ୍ଗକୁ ରଖୁଛୁ।
ନକ୍ତଂଜାତାସି ଓଷଧେ ରାମେ କୃଷ୍ଣେ ଅସିକ୍ନି ଚ । ଇଦଂ ରଜନି ରଜଯ କିଲାସଂ ପଲିତଂ ଚ ଯତ୍
ହେ ଔଷଧି, ତୁମେ ରାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ଆକର୍ଷଣୀୟ, କଳା ଏବଂ ଗାଢ଼ କଳା, ଏହି ରାତି ପାଇଁ ରଙ୍ଗ, କୁଷ୍ଠ ଓ ଧଳା ଚିହ୍ନ ପାଇଁ।
କିଲାସଂ ଚ ପଲିତଂ ଚ ନିରିତୋ ନାଶଯା ପୃଷତ୍। ଆ ତ୍ଵା ସ୍ଵୋ ଵିଶତାଂ ଵର୍ଣଃ ପରା ଶୁକ୍ଲାନି ପାତଯ
କୁଷ୍ଠ ଓ ଧଳା ଚିହ୍ନକୁ ନଷ୍ଟ କର, ହେ କଳା, ତୁମର ନିଜ ରଙ୍ଗ ତୁମେ ଧାରଣ କର, ଧଳାପଣକୁ ଦୂର କର।
ଅସିତଂ ତେ ପ୍ରଲଯନମାସ୍ଥାନମସିତଂ ତଵ । ଅସିକ୍ନୀ ଅସ୍ଯୋଷଧେ ନିରିତୋ ନାଶଯା ପୃଷତ୍
ତୁମର ଆସ୍ଥାନ କଳା, ତୁମର ମୂଳ କଳା, ହେ କଳା ଔଷଧି, କୁଷ୍ଠ ଓ ଧଳା ଚିହ୍ନକୁ ନଷ୍ଟ କର।
ଅସ୍ଥିଜସ୍ଯ କିଲାସସ୍ଯ ତନୂଜସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ତ୍ଵଚି । ଦୂଷ୍ଯା କୃତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣା ଲକ୍ଷ୍ମ ଶ୍ଵେତମନୀନଶମ୍
ହାଡ଼, ମାଂସ ଓ ଚର୍ମରେ ଯେଉଁ କୁଷ୍ଠ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଚିହ୍ନ, ସେଇ ଧଳା ଦାଗ ଅପସାରଣ ହେଉ।
ସୁପର୍ଣୋ ଜାତଃ ପ୍ରଥମସ୍ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ପିତ୍ତମାସିଥ । ତଦାସୁରୀ ଯୁଧା ଜିତା ରୂପଂ ଚକ୍ରେ ଵନସ୍ପତୀନ୍
ପ୍ରଥମେ ଗରୁଡ଼ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ପିତ୍ତ ହେଲ, ପରେ ଦାନବୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି, ଗଛମାନଙ୍କର ରୂପ ତିଆରି କଲେ।
ଆସୁରୀ ଚକ୍ରେ ପ୍ରଥମେଦଂ କିଲାସଭେଷଜମିଦଂ କିଲାସନାଶନମ୍ । ଅନୀନଶତ୍କିଲାସଂ ସରୂପାମକରତ୍ତ୍ଵଚମ୍
ଦାନବୀ ପ୍ରଥମେ ଏହି କୁଷ୍ଠ ଔଷଧି ତିଆରି କଲେ, ଏହା କୁଷ୍ଠ ନାଶ କରେ, ଚର୍ମକୁ ସମାନ ଏବଂ ନିର୍ମଳ କଲେ।
ସରୂପା ନାମ ତେ ମାତା ସରୂପୋ ନାମ ତେ ପିତା । ସରୂପକୃତ୍ତ୍ଵମୋଷଧେ ସା ସରୂପମିଦଂ କୃଧି
ତୁମର ମାଆର ନାମ ସମାନ, ବାପାଙ୍କର ନାମ ସମାନ, ହେ ଔଷଧି, ତୁମେ ସମାନ କରାଯାଇଛ, ଏହି ଚର୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ସମାନ କର।
ଶ୍ଯାମା ସରୂପଂକରଣୀ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧ୍ଯୁଦ୍ଭୃତା । ଇଦମୂ ଷୁ ପ୍ର ସାଧଯ ପୁନା ରୂପାଣି କଲ୍ପଯ
କଳା ଓଷଧି, ଯିଏ ସମାନତା ଦେଇଥାଏ, ପୃଥିବୀରୁ ଉଠିଛି, ସେ ଏହି କାମ ସଫଳ କରୁ, ରୂପକୁ ପୁନିଥରେ ଉନ୍ନତ କର।
ଯଦଗ୍ନିରାପୋ ଅଦହତ୍ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଯତ୍ରାକୃଣ୍ଵନ୍ ଧର୍ମଧୃତୋ ନମାଂସି । ତତ୍ର ତ ଆହୁଃ ପରମଂ ଜନିତ୍ରଂ ସ ନଃ ସଂଵିଦ୍ଵାନ୍ ପରି ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ତକ୍ମନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳ ପ୍ରବେଶ କରି ଜଳାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମଧାରୀମାନେ ଶିର ନମାଇଥିଲେ, ସେଠିକୁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଉତ୍ସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଆମରୁ ଜ୍ୱର ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଯଦ୍ଯର୍ଚିର୍ଯଦି ଵାସି ଶୋଚିଃ ଶକଲ୍ଯେଷି ଯଦି ଵା ତେ ଜନିତ୍ରମ୍ । ହ୍ରୂଡୁର୍ନାମାସି ହରିତସ୍ଯ ଦେଵ ସ ନଃ ସଂଵିଦ୍ଵାନ୍ ପରି ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ତକ୍ମନ୍
ତୁମେ ଅଗ୍ନିଶିଖା କିମ୍ବା ଜ୍ୱାଳା, ତୁମେ ଚିଙ୍ଗାରି କିମ୍ବା ତୁମର ଉତ୍ସ, ତୁମେ ହରିତ ଦେବତାଙ୍କ ହୃଡୁ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଆମରୁ ଜ୍ୱର ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଯଦି ଶୋକୋ ଯଦି ଵାଭିଶୋକୋ ଯଦି ଵା ରାଜ୍ଞୋ ଵରୁଣସ୍ଯାସି ପୁତ୍ରଃ । ହ୍ରୂଡୁର୍ନାମାସି ହରିତସ୍ଯ ଦେଵ ସ ନଃ ସଂଵିଦ୍ଵାନ୍ ପରି ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ତକ୍ମନ୍
ତୁମେ ଯଦି ଦୁଃଖ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖର ଅଭାବ, କିମ୍ବା ରାଜା ବରୁଣଙ୍କର ପୁଅ, ତୁମେ ହରିତ ଦେବତାଙ୍କ ହୃଡୁ ନାମରେ ପରିଚିତ | ଆମକୁ ଚିହ୍ନି, ଆମ ଉପରୁ ଜ୍ୱର ଦୂର କର |
ନମଃ ଶୀତାଯ ତକ୍ମନେ ନମୋ ରୂରାଯ ଶୋଚିଷେ କୃଣୋମି । ଯୋ ଅନ୍ଯେଦ୍ଯୁରୁଭଯଦ୍ଯୁରଭ୍ଯେତି ତୃତୀଯକାଯ ନମୋ ଅସ୍ତୁ ତକ୍ମନେ
ଶୀତ ଜ୍ୱରକୁ ନମସ୍କାର, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱରକୁ ନମସ୍କାର, ମୁଁ ଆଦର ଦେଉଛି | ଯେଉଁ ଜ୍ୱର ପ୍ରତିଦିନ, ବିକଳ୍ପ ଦିନ, କିମ୍ବା ତୃତୀୟ ଦିନ ଆସେ, ସେହି ଜ୍ୱରକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର |
ଆରେଽସାଵସ୍ମଦସ୍ତୁ ହେତିର୍ଦେଵାସୋ ଅସତ୍। ଆରେ ଅଶ୍ମା ଯମସ୍ଯଥ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ଆମଠାରୁ ଦୂରରେ ରହୁ, ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନ ରଖୁ | ଯମଙ୍କର ପାଥର ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ |
ସଖାସାଵସ୍ମଭ୍ଯମସ୍ତୁ ରାତିଃ ସଖେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଗଃ । ସଵିତା ଚିତ୍ରରାଧାଃ
ଉଦାରତା ଆମର ସଂଗୀ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଭଗ ଆମ ସହଯାତ୍ରୀ ହେଉନ୍ତୁ | ଚମତ୍କାର ଦାନଦାତା ସବିତା ମଧ୍ୟ ଆମ ସହଯାତ୍ରୀ ହେଉନ୍ତୁ |
ଯୂଯଂ ନଃ ପ୍ରଵତୋ ନପାନ୍ ମରୁତଃ ସୂର୍ଯତ୍ଵଚସଃ । ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛଥ ସପ୍ରଥାଃ
ହେ ମରୁତମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଆପଣମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାବେଳେ, ଆମକୁ ବିଶାଳ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ |
ସୁଷୂଦତ ମୃଡତ ମୃଡଯା ନସ୍ତନୂଭ୍ଯୋ । ମଯସ୍ତୋକେଭ୍ଯସ୍କୃଧି
ଦୟାଶୀଳ ହୁଅନ୍ତୁ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ, ଆମ ଦେହକୁ ମଧ୍ୟ କୃପା କରନ୍ତୁ | ଆମ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ |
ଅମୂଃ ପାରେ ପୃଦାକ୍ଵସ୍ତ୍ରିଷପ୍ତା ନିର୍ଜରାଯଵଃ । ତାସାଂ ଜରାଯୁଭିର୍ଵଯମକ୍ଷ୍ଯାଵପି ଵ୍ଯଯାମସ୍ଯଘାଯୋଃ ପରିପନ୍ଥିନଃ
ଏହି ପାରପାରିକ ସତ୍ତାମାନେ, ତିନି ସାତ ଦଳରେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନାହିଁ | ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଆମେ ବିନାଶକାରୀ ଓ ବିଘ୍ନକୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା |
ଵିଷୂଚ୍ଯେତୁ କୃନ୍ତତୀ ପିନାକମିଵ ବିଭ୍ରତୀ । ଵିଷ୍ଵକ୍ପୁନର୍ଭୁଵା ମନୋଽସମୃଦ୍ଧା ଅଘାଯଵଃ
ଝାଡ଼ିକୁ ଧରି, ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ବିଫଳ ଓ ବିନାଶକାରୀ, ସେମାନେ ପୁଣି ପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି |
ନ ବହଵଃ ସମଶକନ୍ ନାର୍ଭକା ଅଭି ଦାଧୃଷୁଃ । ଵେଣୋରଦ୍ଗା ଇଵାଭିତୋଽସମୃଦ୍ଧା ଅଘାଯଵଃ
ଅନେକେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ | ଗାଛ ଶଳକ ପରି ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଯାଇଛନ୍ତି, ବିଫଳ ଓ ବିନାଶକାରୀମାନେ |
ପ୍ରେତଂ ପାଦୌ ପ୍ର ସ୍ଫୁରତଂ ଵହତଂ ପୃଣତୋ ଗୃହାନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାନ୍ଯେତୁ ପ୍ରଥମାଜୀତାମୁଷିତା ପୁରଃ
ଯାଅ, ପାଦ ଚଳାଅ, ବହନ କର, ଘରକୁ ପୂରଣ କର | ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପ୍ରଥମ ଜିତା, ସେହି ସହରବାସୀମାନେ ଆସନ୍ତୁ |
ଉପ ପ୍ରାଗାଦ୍ଦେଵୋ ଅଗ୍ନୀ ରକ୍ଷୋହାମୀଵଚାତନଃ । ଦହନ୍ନ୍ ଅପ ଦ୍ଵଯାଵିନୋ ଯାତୁଧାନାନ୍ କିମୀଦିନଃ
ଅଗ୍ନି ଦେବତା ଆଗକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅସୁରକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି | ଦୁଇ ମୁହଁ ଥିବା, ମାୟାବୀ ଓ କୁଦୃଷ୍ଟମାନେ ଜଳିଯାଉଛନ୍ତି |
ପ୍ରତି ଦହ ଯାତୁଧାନାନ୍ ପ୍ରତି ଦେଵ କିମୀଦିନଃ । ପ୍ରତୀଚୀଃ କୃଷ୍ଣଵର୍ତନେ ସଂ ଦହ ଯାତୁଧାନ୍ଯଃ
ଯାତୁଧାନମାନେ ଓ କୁଦୃଷ୍ଟମାନେ, ଦେବତା, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜଳାଇଦିଅ | କଳା ଚିହ୍ନ ଥିବା ସମସ୍ତ ଯାତୁଧାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଳିଯାଉନ୍ତୁ |