ବ୍ରହ୍ମାସ୍ଯ ଶୀର୍ଷଂ ବୃହଦସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠଂ ଵାମଦେଵ୍ଯମୁଦରମୋଦନସ୍ଯ । ଛନ୍ଦାଂସି ପକ୍ଷୌ ମୁଖମସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଟାରୀ ଜାତସ୍ତପସୋଽଧି ଯଜ୍ଞଃ
ଏହାର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ପିଠ ହେଉଛି ବୃହତ୍, ଉଦର ହେଉଛି ବାମଦେବ, ପାଶ୍ୱ ହେଉଛି ଓଦନ; ଛନ୍ଦ ହେଉଛି ପଖ, ମୁଁହ ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ତପସ୍ଯାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓଦନ ଏଥିରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ଅନସ୍ଥାଃ ପୂତାଃ ପଵନେନ ଶୁଦ୍ଧାଃ ଶୁଚଯଃ ଶୁଚିମପି ଯନ୍ତି ଲୋକମ୍ । ନୈଷାଂ ଶିଶ୍ନଂ ପ୍ର ଦହତି ଜାତଵେଦାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ବହୁ ସ୍ତ୍ରୈଣମେଷାମ୍
ଅସ୍ଥିବିହୀନ, ପବନରେ ଶୁଦ୍ଧ, ପବିତ୍ର ଏମାନେ ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ଅଗ୍ନି ଦହାଏ ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ନାରୀ ରହିଛି।
ଵିଷ୍ଟାରିଣମୋଦନଂ ଯେ ପଚନ୍ତି ନୈନାନ୍ ଅଵର୍ତିଃ ସଚତେ କଦା ଚନ । ଆସ୍ତେ ଯମ ଉପ ଯାତି ଦେଵାନ୍ତ୍ସଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ମଦତେ ସୋମ୍ଯେଭିଃ
ଯେମାନେ ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନ ପକାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମକୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ସହ ବସନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସୋମପାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଟାରିଣମୋଦନଂ ଯେ ପଚନ୍ତି ନୈନାନ୍ ଯମଃ ପରି ମୁଷ୍ଣାତି ରେତଃ । ରଥୀ ହ ଭୂତ୍ଵା ରଥଯାନ ଈଯତେ ପକ୍ଷୀ ହ ଭୂତ୍ଵାତି ଦିଵଃ ସମେତି
ଯେମାନେ ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନ ପକାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୀଜ ଯମ ନେଇନଥାଏ; ସେ ରଥି ହୋଇ ରଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଏଷ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଵିତତୋ ଵହିଷ୍ଠୋ ଵିଷ୍ଟାରିଣଂ ପକ୍ତ୍ଵା ଦିଵମା ଵିଵେଶ । ଆଣ୍ଡୀକଂ କୁମୁଦଂ ସଂ ତନୋତି ବିସଂ ଶାଲୂକଂ ଶଫକୋ ମୁଲାଲୀ । ଏତାସ୍ତ୍ଵା ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତୁ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ମଧୁମତ୍ପିନ୍ଵମାନା ଉପ ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପୁଷ୍କରିଣୀଃ ସମନ୍ତାଃ
ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନ ପକାଇ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ସେ କମଳ, କୁମୁଦ, ବିସ, ଶାଳୁକ ଓ ମୂଳକୁ ବିସ୍ତାର କରେ; ସମସ୍ତ ଝରଣା ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କମଳପୋଖରୀ ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ରହୁ।
ଘୃତହ୍ରଦା ମଧୁକୂଲାଃ ସୁରୋଦକାଃ କ୍ଷୀରେଣ ପୂର୍ଣା ଉଦକେନ ଦଧ୍ନା । ଏତାସ୍ତ୍ଵା ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତୁ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ମଧୁମତ୍ପିନ୍ଵମାନା ଉପ ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପୁଷ୍କରିଣୀଃ ସମନ୍ତାଃ
ଘୃତର ହ୍ରଦ, ମଧୁର କୂଳ, ଭଲ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧ, ପାଣି ଓ ଦହିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସମସ୍ତ ଝରଣା ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କମଳପୋଖରୀ ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ରହୁ।
ଚତୁରଃ କୁମ୍ଭାଂଶ୍ଚତୁର୍ଧା ଦଦାମି କ୍ଷୀରେଣ ପୂର୍ନାମୁଦକେନ ଦଧ୍ନା । ଏତାସ୍ତ୍ଵା ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତୁ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ମଧୁମତ୍ପିନ୍ଵମାନା ଉପ ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପୁଷ୍କରିଣୀଃ ସମନ୍ତାଃ
ମୁଁ ଚାରିଟି କୁମ୍ଭ ଦେଉଛି, ଚାରିଭାଗରେ ବାଣ୍ଟି, ଦୁଧ, ପାଣି ଓ ଦହିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସମସ୍ତ ଝରଣା ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କମଳପୋଖରୀ ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ରହୁ।
ଇମମୋଦନଂ ନି ଦଧେ ବ୍ରାହ୍ମଣେଷୁ ଵିଷ୍ଟାରିଣଂ ଲୋକଜିତଂ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ । ସ ମେ ମା କ୍ଷେଷ୍ଟ ସ୍ଵଧଯା ପିନ୍ଵମାନୋ ଵିଶ୍ଵରୂପା ଧେନୁଃ କାମଦୁଘା ମେ ଅସ୍ତୁ
ଏହି ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନକୁ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖୁଛି, ଏହା ଲୋକଜୟୀ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ନ ଶୁଖିଯାଉ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗାଈ ମୋତେ ମିଳୁ।
ଯମୋଦନଂ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ ପ୍ରଜାପତିସ୍ତପସା ବ୍ରହ୍ମଣେଽପଚତ୍। ଯୋ ଲୋକାନାଂ ଵିଧୃତିର୍ନାଭିରେଷାତ୍ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯମଙ୍କ ଓଦନ, ଯେଉଁଥି ନ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ, ପ୍ରଜାପତି ତପସ୍ଯାରେ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ପକାଇଥିଲେ; ସେଇ ଓଦନ ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଧାର ଓ ନାଭି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।
ଯେନାତରନ୍ ଭୂତକୃତୋଽତି ମୃତ୍ଯୁଂ ଯମନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ ତପସା ଶ୍ରମେଣ । ଯଂ ପପାଚ ବ୍ରହ୍ମଣେ ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଂ ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଯମ ତପସ୍ଯା ଓ ପରିଶ୍ରମରେ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଥିଲେ; ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ପକାଇଥିଲେ, ସେଇ ଓଦନ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।
ଯୋ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀଂ ଵିଶ୍ଵଭୋଜସଂ ଯୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମାପୃଣାଦ୍ରସେନ । ଯୋ ଅସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ଦିଵମୂର୍ଧ୍ଵୋ ମହିମ୍ନା ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ, ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ, ଶିର ଉପରେ ଆକାଶକୁ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ—ସେଇ ଓଦନ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।
ଯସ୍ମାନ୍ ମାସା ନିର୍ମିତାସ୍ତ୍ରିଂଶଦରାଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଯସ୍ମାନ୍ ନିର୍ମିତୋ ଦ୍ଵାଦଶାରଃ । ଅହୋରାତ୍ରା ଯଂ ପରିଯନ୍ତୋ ନାପୁସ୍ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯାହାଠାରୁ ତିରିଶି ଅଂଶରେ ମାସ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଯାହାଠାରୁ ବାରଟି ଅଂଶରେ ବର୍ଷ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଦିନ ଓ ରାତି ଯାହାକୁ ଅନ୍ତ ନଥିବା ଭାବେ ଘେରି ରହିଛି—ସେଇ ଓଦନ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।
ଯଃ ପ୍ରାଣଦଃ ପ୍ରାଣଦଵାନ୍ ବଭୂଵ ଯସ୍ମୈ ଲୋକା ଘୃତଵନ୍ତଃ କ୍ଷରନ୍ତି । ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତୀଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଯସ୍ଯ ସର୍ଵାସ୍ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯିଏ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିଲେ, ପ୍ରାଣ ଦାତା ହୋଇଥିଲେ, ଯାହାପାଇଁ ଲୋକମାନେ ଘୃତରେ ପ୍ରବାହିତ; ଯାହାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଗ—ସେଇ ଓଦନ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।
ଯସ୍ମାତ୍ପକ୍ଵାଦମୃତଂ ସଂବଭୂଵ ଯୋ ଗାଯତ୍ର୍ଯା ଅଧିପତିର୍ବଭୂଵ । ଯସ୍ମିନ୍ ଵେଦା ନିହିତା ଵିଶ୍ଵରୂପାସ୍ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯାହାଠାରୁ ପକା ଅମୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯିଏ ଗାୟତ୍ରୀର ନାୟକ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ରୂପର ବେଦ ଅବସ୍ଥିତ—ସେଇ ଓଦନ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।
ଅଵ ବାଧେ ଦ୍ଵିଷନ୍ତଂ ଦେଵପୀଯୁଂ ସପତ୍ନା ଯେ ମେଽପ ତେ ଭଵନ୍ତୁ । ବ୍ରହ୍ମୌଦନଂ ଵିଶ୍ଵଜିତଂ ପଚାମି ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନସ୍ଯ ଦେଵାଃ
ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଅଟୁଟି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ । ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଜୟ କରୁଥିବା ହବି ଚାଲାଉଛି; ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ତାନ୍ତ୍ସତ୍ଯୌଜାଃ ପ୍ର ଦହତ୍ଵଗ୍ନିର୍ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵୃଷା । ଯୋ ନୋ ଦୁରସ୍ଯାଦ୍ଦିପ୍ସାଚ୍ଚାଥୋ ଯୋ ନୋ ଅରାତିଯାତ୍
ଯେମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରେ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ବଳିୟାନ ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନର ଦହନ କରୁନ୍ତୁ ।
ଯୋ ନୋ ଦିପ୍ସାଦଦିପ୍ସତୋ ଦିପ୍ସତୋ ଯଶ୍ଚ ଦିପ୍ସତି । ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯୋରଗ୍ନେରପି ଦଧାମି ତମ୍
ଯେମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଅନିଷ୍ଠ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଜହ୍ନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ନ୍ତୁ ।
ଯ ଆଗରେ ମୃଗଯନ୍ତେ ପ୍ରତିକ୍ରୋଶେଽମାଵାସ୍ଯେ । କ୍ରଵ୍ଯାଦୋ ଅନ୍ଯାନ୍ ଦିପ୍ସତଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ତ୍ସହସା ସହେ
ଯେମାନେ ଘରେ ଆମକୁ ଶିକାର କରନ୍ତି, ଅମାବାସ୍ୟାରେ ବିପକ୍ଷରେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ମାଂସଭୋଜୀମାନେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଶକ୍ତି ସହିତ ସହିବି ।
ସହେ ପିଶାଚାନ୍ତ୍ସହସୈଷାଂ ଦ୍ରଵିଣଂ ଦଦେ । ସର୍ଵାନ୍ ଦୁରସ୍ଯତୋ ହନ୍ମି ସଂ ମ ଆକୂତିର୍ଋଧ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ପିଶାଚମାନେକୁ ସହିବି, ସେମାନେ ଉପରେ ଜିତିବି ଏବଂ ଧନ ଦେବି । ଯେମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଦଳନ କରିବି । ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ ।
ଯେ ଦେଵାସ୍ତେନ ହାସନ୍ତେ ସୂର୍ଯେଣ ମିମତେ ଜଵମ୍ । ନଦୀଷୁ ପର୍ଵତେଷୁ ଯେ ସଂ ତୈଃ ପଶୁଭିର୍ଵିଦେ
ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଚୋରକୁ ହସନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ତାଳ ମାପନ୍ତି, ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପଶୁମାନେ ସହିତ ମୋ ସାଥି ।
ତପନୋ ଅସ୍ମି ପିଶାଚାନାଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଗୋମତାମିଵ । ଶ୍ଵାନଃ ସିଂହମିଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ନ ଵିନ୍ଦନ୍ତେ ନ୍ଯଞ୍ଚନମ୍
ମୁଁ ପିଶାଚମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ତାପ ଦେବା, ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି । ଏକ କୁକୁର ଯେପରି ଶିଂହକୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଏ, ସେମାନେ ମୋତେ ଦେଖି କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ ।
ନ ପିଶାଚୈଃ ସଂ ଶକ୍ନୋମି ନ ସ୍ତେନୈଃ ନ ଵନର୍ଗୁଭିଃ । ପିଶାଚାସ୍ତସ୍ମାନ୍ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଯମହଂ ଗ୍ରାମମାଵିଶେ
ମୋତେ ପିଶାଚ, ଚୋର କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବାମାନେ କେହି ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ । ଯେଉଁ ଗାଁକୁ ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେଠାରୁ ପିଶାଚମାନେ ନଶ୍ୱାନ୍ତି ।
ଯଂ ଗ୍ରାମମାଵିଶତ ଇଦମୁଗ୍ରଂ ସହୋ ମମ । ପିଶାଚାସ୍ତସ୍ମାନ୍ ନଶ୍ଯନ୍ତି ନ ପାପମୁପ ଜାନତେ
ମୁଁ ଯେଉଁ ଗାଁକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ମୋ ସହିତ ଅଛି । ସେଠାରୁ ପିଶାଚମାନେ ନଶ୍ୱାନ୍ତି, କୌଣସି ଅପମାଙ୍ଗଳିକ ନିକଟକୁ ଆସିପାରେ ନାହିଁ ।
ଯେ ମା କ୍ରୋଧଯନ୍ତି ଲପିତା ହସ୍ତିନଂ ମଶକା ଇଵ । ତାନ୍ ଅହଂ ମନ୍ଯେ ଦୁର୍ହିତାନ୍ ଜନେ ଅଲ୍ପଶଯୂନ୍ ଇଵ
ଯେମାନେ ମୋତେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି କ୍ରୋଧିତ କରନ୍ତି, ମାନେ ମାଛି ଯେପରି ହାତୀକୁ ଚିଡ଼ାଏ, ସେମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଥିବା ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ ।
ଅଭି ତଂ ନିର୍ଋତିର୍ଧତ୍ତାମଶ୍ଵମିଵ ଅଶ୍ଵାଭିଧାନ୍ଯା । ମଲ୍ଵୋ ଯୋ ମହ୍ଯଂ କ୍ରୁଧ୍ଯତି ସ ଉ ପାଶାନ୍ ନ ମୁଚ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ମୋତେ ଶତ୍ରୁତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନାଶ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଜାଲ ଦିଆଯାଏ । ଯେମାନେ ମୋପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପାଶରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ ।
ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵମଥର୍ଵାଣୋ ଜଘ୍ନୂ ରକ୍ଷାଂସ୍ଯୋଷଧେ । ତ୍ଵଯା ଜଘାନ କଶ୍ଯପସ୍ତ୍ଵଯା କଣ୍ଵୋ ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ
ଓ ଔଷଧି, ପୂର୍ବେ ତୁମ ସହଯୋଗରେ ଅଥର୍ବମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ । କଶ୍ୟପ, କଣ୍ବ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ଏହି କାମ କରିଥିଲେ ।
ତ୍ଵଯା ଵଯମପ୍ସରସୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାଂସ୍ଚାତଯାମହେ । ଅଜଶୃଙ୍ଗ୍ଯଜ ରକ୍ଷଃ ସର୍ଵାନ୍ ଗନ୍ଧେନ ନାଶଯ
ତୁମ ସହିତ ଆମେ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ । ଏ ଛାଗଶିଂଗା ଔଷଧି, ତୁମ ଗନ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ୱାନ୍ତୁ ।
ନଦୀଂ ଯନ୍ତ୍ଵପ୍ସରସୋଽପାଂ ତାରମଵଶ୍ଵସମ୍ । ଗୁଲ୍ଗୁଲୂଃ ପୀଲା ନଲଦ୍ଯୌକ୍ଷଗନ୍ଧିଃ ପ୍ରମନ୍ଦନୀ । ତତ୍ପରେତାପ୍ସରସଃ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧା ଅଭୂତନ
ଅପ୍ସରାମାନେ ନଦୀକୁ, ଜଳର ଧାରାକୁ, ଅନିଶ୍ଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତୁ । ଗୁଲ୍ଗୁଲୁ, ପୀଳା, ନଳଦ୍ୟୁ, ଶୁଖିଲା ଗନ୍ଧ ଥିବା ପ୍ରମନ୍ଦନୀ—ଏହି ଅପ୍ସରାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଯତ୍ରାଶ୍ଵତ୍ଥା ନ୍ଯଗ୍ରୋଧା ମହାଵୃକ୍ଷାଃ ଶିଖଣ୍ଡିନଃ । ତତ୍ପରେତାପ୍ସରସଃ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧା ଅଭୂତନ
ଯେଉଁଠାରେ ଅଶ୍ୱଥ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛମାନେ ତାଲ ଉଠାଇ ଦଁଡାଇଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଚାଲିଯାଇଥିବା ଅପ୍ସରାମାନେ ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଯତ୍ର ଵଃ ପ୍ରେଙ୍ଖା ହରିତା ଅର୍ଜୁନା ଉତ ଯତ୍ରାଘାତାଃ କର୍କର୍ଯଃ ସଂଵଦନ୍ତି । ତତ୍ପରେତାପ୍ସରସଃ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧା ଅଭୂତନ
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ହରିତ ଝୁଲା ଅଛି, ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଯେଉଁଠାରେ ମାଟିର ଖୁଟି ଘଂଘାରି ହେଉଛି, ସେଠାରେ ଚାଲିଯାଇଥିବା ଅପ୍ସରାମାନେ ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତ ହେଉନ୍ତୁ ।