ସହସ୍ଵ ମନ୍ଯୋ ଅଭିମାତିମସ୍ମୈ ରୁଜନ୍ ମୃଣନ୍ ପ୍ରମୃଣନ୍ ପ୍ରେହି ଶତ୍ରୂନ୍ । ଉଗ୍ରଂ ତେ ପାଜୋ ନନ୍ଵା ରୁରୁଧ୍ରେ ଵଶୀ ଵଶଂ ନଯାସା ଏକଜ ତ୍ଵମ୍
ହେ ମନ୍ୟୁ, ଯିଏ ବିରୋଧ କରେ, ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କର; ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅବରୋଧିତ ହୋଇଥିଲା—ଶତ୍ରୁକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣ, କାରଣ ତୁମେ ଏକା ଜନ୍ମିଥିଲ।
ଏକୋ ବହୂନାମସି ମନ୍ଯ ଈଡିତା ଵିଶଂଵିଶଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସଂ ଶିଶାଧି । ଅକୃତ୍ତରୁକ୍ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ଵଯଂ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଘୋଷଂ ଵିଜଯାଯ କୃଣ୍ମସି
ହେ ମନ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବହୁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୁଦାୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ; ତୁମେ ଆମ ସାଥୀ ହେଲେ, ଖାଲି କଥା ନୁହେଁ, ଆମେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧ୍ୱନି କରିବା।
ଵିଜେଷକୃଦିନ୍ଦ୍ର ଇଵାନଵବ୍ରଵୋଽସ୍ମାକଂ ମନ୍ଯୋ ଅଧିପା ଭଵେହ । ପ୍ରିଯଂ ତେ ନାମ ସହୁରେ ଗୃଣୀମସି ଵିଦ୍ମା ତମୁତ୍ସଂ ଯତ ଆବଭୂଥ
ହେ ମନ୍ୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଅଜୟ ଓ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଆମର ଅଧିପତି ହେଉ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ନାମକୁ ଗାଉଛୁ; ଆମେ ଜାଣୁଛୁ, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲ।
ଆଭୂତ୍ଯା ସହଜା ଵଜ୍ର ସାଯକ ସହୋ ବିଭର୍ଷି ସହଭୂତ ଉତ୍ତରମ୍ । କ୍ରତ୍ଵା ନୋ ମନ୍ଯୋ ସହ ମେଦ୍ଯେଧି ମହାଧନସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ସଂସୃଜି
ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମିଥିବା, ବଜ୍ର ଓ ଶର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ହେ ମନ୍ୟୁ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମେ ବିଜୟୀ ହେଉ; ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଆମ ସହ ମହାଧନ ବଣ୍ଟନ କର।
ସଂସୃଷ୍ଟଂ ଧନମୁଭଯଂ ସମାକୃତମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଧତ୍ତାଂ ଵରୁଣଶ୍ଚ ମନ୍ଯୁଃ । ଭିଯୋ ଦଧାନା ହୃଦଯେଷୁ ଶତ୍ରଵଃ ପରାଜିତାସୋ ଅପ ନି ଲଯନ୍ତାମ୍
ଯେ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଧନ ବରୁଣ ଓ ମନ୍ୟୁ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ଭୟ ହୃଦୟରେ ଧରିଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ, ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦୂରେ ହଟିଯାଆନ୍ତୁ।
4.32 ଯସ୍ତେ ମନ୍ଯୋଽଵିଧଦ୍ଵଜ୍ର ସାଯକ ସହ ଓଜଃ ପୁଷ୍ଯତି ଵିଶ୍ଵମାନୁଷକ୍। ସାହ୍ଯାମ ଦାସମାର୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ଵଯଂ ସହସ୍କୃତେନ ସହସା ସହସ୍ଵତା
ହେ ମନ୍ୟୁ, ବଜ୍ର ଓ ଶର ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପିଛି—ତୁମ ସହିତ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ, ଉଭୟକୁ ଜୟ କରିପାରିବା।
ମନ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ରୋ ମନ୍ଯୁରେଵାସ ଦେଵୋ ମନ୍ଯୁର୍ହୋତା ଵରୁଣୋ ଜାତଵେଦାଃ । ମନ୍ଯୁଂ ଵିଶ ଈଡତେ ମାନୁଷୀର୍ଯାଃ ପହି ନୋ ମନ୍ଯୋ ତପସା ସଜୋଷାଃ
ମନ୍ୟୁ ହେଉଛନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, ମନ୍ୟୁ ଦେବତା, ମନ୍ୟୁ ହେଉଛନ୍ତି ହୋତା, ବରୁଣ ଓ ଜାତବେଦସ୍; ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ହେ ମନ୍ୟୁ, ତପସ୍ୟା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅଭୀହି ମନ୍ଯୋ ତଵସସ୍ତଵୀଯାନ୍ ତପସା ଯୁଜା ଵି ଜହି ଶତ୍ରୂନ୍ । ଅମିତ୍ରହା ଵୃତ୍ରହା ଦସ୍ଯୁହା ଚ ଵିଶ୍ଵା ଵସୂନ୍ଯା ଭରା ତ୍ଵଂ ନଃ
ହେ ମନ୍ୟୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର; ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା, ବୃତ୍ର ଓ ଦସ୍ୟୁ ହନ୍ତା, ସମସ୍ତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ହି ମନ୍ଯୋ ଅଭିଭୂତ୍ଯୋଜାଃ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭାମୋ ଅଭିମାତିଷାହଃ । ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଃ ସହୁରିଃ ସହୀଯାନ୍ ଅସ୍ମାସ୍ଵୋଜଃ ପୃତନାସୁ ଧେହି
ହେ ମନ୍ୟୁ, ତୁମେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ସ୍ୱୟଂଜାତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା; ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସହିତ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଅଭାଗଃ ସନ୍ନ୍ ଅପ ପରେତୋ ଅସ୍ମି ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ତଵିଷସ୍ଯ ପ୍ରଚେତଃ । ତଂ ତ୍ଵା ମନ୍ଯୋ ଅକ୍ରତୁର୍ଜିହୀଡାହଂ ସ୍ଵା ତନୂର୍ବଲଦାଵା ନ ଏହି
ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ମୁଁ ଅଭାଗା ଓ ତ୍ୟାଗିତ; ଏହିପାଇଁ, ହେ ମନ୍ୟୁ, ମୁଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି—ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଯେପରି ଆସେ, ସେପରି ଆସ।
ଅଯଂ ତେ ଅସ୍ମ୍ଯୁପ ନ ଏହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ପ୍ରତୀଚୀନଃ ସହୁରେ ଵିଶ୍ଵଦାଵନ୍ । ମନ୍ଯୋ ଵଜ୍ରିନ୍ନ୍ ଅଭି ନ ଆ ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ହନାଵ ଦସ୍ଯୂଂରୁତ ବୋଧ୍ଯାପେଃ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅଛି—ନିକଟକୁ ଆସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ବିଜୟୀ; ହେ ମନ୍ୟୁ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆମ ପ୍ରତି ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଅ—ଆମେ ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ହନିବା, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଅଭି ପ୍ରେହି ଦକ୍ଷିଣତୋ ଭଵା ନୋଽଧା ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନାଵ ଭୂରି । ଜୁହୋମି ତେ ଧରୁଣଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରମୁଭାଵୁପାଂଶୁ ପ୍ରଥମା ପିବାଵ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ପକ୍ଷରେ ରୁହ; ବହୁ ବାଧା ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧୁର ଦ୍ରବ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ ଅର୍ପଣ କରୁଛି—ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପ୍ରଥମ ପାନ କରିବା।
ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମଗ୍ନେ ଶୁଶୁଗ୍ଧ୍ଯା ରଯିମ୍ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଉପରୁ ଦହୁଥିବା ପାପକୁ ଦୂରେ ହଟା; ଦୂରେ ହଟା, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ; ଆମ ଉପରୁ ଦହୁଥିବା ପାପକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ସୁକ୍ଷେତ୍ରିଯା ସୁଗାତୁଯା ଵସୂଯା ଚ ଯଜାମହେ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ଭଲ ଜମି, ଭଲ ପଥ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ; ଆମ ଉପରୁ ଦହୁଥିବା ପାପକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ପ୍ର ଯଦ୍ଭନ୍ଦିଷ୍ଠ ଏଷାଂ ପ୍ରାସ୍ମାକାସଶ୍ଚ ସୂରଯଃ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଆମ ନିଜ ଠାକୁରମାନେ ଦୟା କରୁନ୍ତୁ; ଆମ ଉପରୁ ଦହୁଥିବା ପାପକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ପ୍ର ଯତ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ସୂରଯୋ ଜାଯେମହି ପ୍ର ତେ ଵଯମ୍ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଆମେ ଜନ୍ମ ନେଉ; ତୁମ ସହିତ, ଆମେ ଦହୁଥିବା ପାପକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ପ୍ର ଯଦଗ୍ନେଃ ସହସ୍ଵତୋ ଵିଶ୍ଵତୋ ଯନ୍ତି ଭାନଵଃ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କର କିରଣ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ଆମ ପାପ ଦୁଃଖ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ।
ତ୍ଵଂ ହି ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖ ଵିଶ୍ଵତଃ ପରିଭୂରସି । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖୁଛ, ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଘେରି ରହିଛ; ଆମର ଜଳନ୍ତା ପାପ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ।
ଦ୍ଵିଷୋ ନୋ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖାତି ନାଵେଵ ପାରଯ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ହେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନାଉ ପରି ଆମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଅ; ଆମର ଜଳନ୍ତା ପାପ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ।
ସ ନଃ ସିନ୍ଧୁମିଵ ନାଵାତି ପର୍ଷ ସ୍ଵସ୍ତଯେ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦଘମ୍
ନଦୀ ଉପରେ ନାଉ ଯେପରି ଚାଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଅ; ଆମର ଜଳନ୍ତା ପାପ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ଯ ଶୀର୍ଷଂ ବୃହଦସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠଂ ଵାମଦେଵ୍ଯମୁଦରମୋଦନସ୍ଯ । ଛନ୍ଦାଂସି ପକ୍ଷୌ ମୁଖମସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଟାରୀ ଜାତସ୍ତପସୋଽଧି ଯଜ୍ଞଃ
ଏହାର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ପିଠ ହେଉଛି ବୃହତ୍, ଉଦର ହେଉଛି ବାମଦେବ, ପାଶ୍ୱ ହେଉଛି ଓଦନ; ଛନ୍ଦ ହେଉଛି ପଖ, ମୁଁହ ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ତପସ୍ଯାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓଦନ ଏଥିରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ଅନସ୍ଥାଃ ପୂତାଃ ପଵନେନ ଶୁଦ୍ଧାଃ ଶୁଚଯଃ ଶୁଚିମପି ଯନ୍ତି ଲୋକମ୍ । ନୈଷାଂ ଶିଶ୍ନଂ ପ୍ର ଦହତି ଜାତଵେଦାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ବହୁ ସ୍ତ୍ରୈଣମେଷାମ୍
ଅସ୍ଥିବିହୀନ, ପବନରେ ଶୁଦ୍ଧ, ପବିତ୍ର ଏମାନେ ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ଅଗ୍ନି ଦହାଏ ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ନାରୀ ରହିଛି।
ଵିଷ୍ଟାରିଣମୋଦନଂ ଯେ ପଚନ୍ତି ନୈନାନ୍ ଅଵର୍ତିଃ ସଚତେ କଦା ଚନ । ଆସ୍ତେ ଯମ ଉପ ଯାତି ଦେଵାନ୍ତ୍ସଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ମଦତେ ସୋମ୍ଯେଭିଃ
ଯେମାନେ ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନ ପକାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମକୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ସହ ବସନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସୋମପାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଟାରିଣମୋଦନଂ ଯେ ପଚନ୍ତି ନୈନାନ୍ ଯମଃ ପରି ମୁଷ୍ଣାତି ରେତଃ । ରଥୀ ହ ଭୂତ୍ଵା ରଥଯାନ ଈଯତେ ପକ୍ଷୀ ହ ଭୂତ୍ଵାତି ଦିଵଃ ସମେତି
ଯେମାନେ ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନ ପକାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୀଜ ଯମ ନେଇନଥାଏ; ସେ ରଥି ହୋଇ ରଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଏଷ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଵିତତୋ ଵହିଷ୍ଠୋ ଵିଷ୍ଟାରିଣଂ ପକ୍ତ୍ଵା ଦିଵମା ଵିଵେଶ । ଆଣ୍ଡୀକଂ କୁମୁଦଂ ସଂ ତନୋତି ବିସଂ ଶାଲୂକଂ ଶଫକୋ ମୁଲାଲୀ । ଏତାସ୍ତ୍ଵା ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତୁ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ମଧୁମତ୍ପିନ୍ଵମାନା ଉପ ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପୁଷ୍କରିଣୀଃ ସମନ୍ତାଃ
ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନ ପକାଇ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ସେ କମଳ, କୁମୁଦ, ବିସ, ଶାଳୁକ ଓ ମୂଳକୁ ବିସ୍ତାର କରେ; ସମସ୍ତ ଝରଣା ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କମଳପୋଖରୀ ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ରହୁ।
ଘୃତହ୍ରଦା ମଧୁକୂଲାଃ ସୁରୋଦକାଃ କ୍ଷୀରେଣ ପୂର୍ଣା ଉଦକେନ ଦଧ୍ନା । ଏତାସ୍ତ୍ଵା ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତୁ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ମଧୁମତ୍ପିନ୍ଵମାନା ଉପ ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପୁଷ୍କରିଣୀଃ ସମନ୍ତାଃ
ଘୃତର ହ୍ରଦ, ମଧୁର କୂଳ, ଭଲ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧ, ପାଣି ଓ ଦହିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସମସ୍ତ ଝରଣା ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କମଳପୋଖରୀ ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ରହୁ।
ଚତୁରଃ କୁମ୍ଭାଂଶ୍ଚତୁର୍ଧା ଦଦାମି କ୍ଷୀରେଣ ପୂର୍ନାମୁଦକେନ ଦଧ୍ନା । ଏତାସ୍ତ୍ଵା ଧାରା ଉପ ଯନ୍ତୁ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ମଧୁମତ୍ପିନ୍ଵମାନା ଉପ ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ପୁଷ୍କରିଣୀଃ ସମନ୍ତାଃ
ମୁଁ ଚାରିଟି କୁମ୍ଭ ଦେଉଛି, ଚାରିଭାଗରେ ବାଣ୍ଟି, ଦୁଧ, ପାଣି ଓ ଦହିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସମସ୍ତ ଝରଣା ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କମଳପୋଖରୀ ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ରହୁ।
ଇମମୋଦନଂ ନି ଦଧେ ବ୍ରାହ୍ମଣେଷୁ ଵିଷ୍ଟାରିଣଂ ଲୋକଜିତଂ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ । ସ ମେ ମା କ୍ଷେଷ୍ଟ ସ୍ଵଧଯା ପିନ୍ଵମାନୋ ଵିଶ୍ଵରୂପା ଧେନୁଃ କାମଦୁଘା ମେ ଅସ୍ତୁ
ଏହି ବିସ୍ତାରିତ ଓଦନକୁ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖୁଛି, ଏହା ଲୋକଜୟୀ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ନ ଶୁଖିଯାଉ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗାଈ ମୋତେ ମିଳୁ।
ଯମୋଦନଂ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ ପ୍ରଜାପତିସ୍ତପସା ବ୍ରହ୍ମଣେଽପଚତ୍। ଯୋ ଲୋକାନାଂ ଵିଧୃତିର୍ନାଭିରେଷାତ୍ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯମଙ୍କ ଓଦନ, ଯେଉଁଥି ନ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ, ପ୍ରଜାପତି ତପସ୍ଯାରେ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ପକାଇଥିଲେ; ସେଇ ଓଦନ ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଧାର ଓ ନାଭି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।
ଯେନାତରନ୍ ଭୂତକୃତୋଽତି ମୃତ୍ଯୁଂ ଯମନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ ତପସା ଶ୍ରମେଣ । ଯଂ ପପାଚ ବ୍ରହ୍ମଣେ ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଂ ତେନୌଦନେନାତି ତରାଣି ମୃତ୍ଯୁମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଯମ ତପସ୍ଯା ଓ ପରିଶ୍ରମରେ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଥିଲେ; ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ପକାଇଥିଲେ, ସେଇ ଓଦନ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରାଯାଏ।