ତୃଷ୍ଣାମାରଂ କ୍ଷୁଧାମାରମଥୋ ଅକ୍ଷପରାଜଯମ୍ । ଅପାମାର୍ଗ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସର୍ଵଂ ତଦପ ମୃଜ୍ମହେ
ତିଆସ, ଭୋକ, ଦ୍ୟୁତରେ ହାର—ହେ ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମ ସହିତ ଏସବୁ ଦୁଃଖକୁ ଆମେ ପୋଛିଦେଉଛୁ।
ଅପାମାର୍ଗ ଓଷଧୀନାଂ ସର୍ଵାସାମେକ ଇଦ୍ଵଶୀ । ତେନ ତେ ମୃଜ୍ମ ଆସ୍ଥିତମଥ ତ୍ଵମଗଦଶ୍ଚର
ହେ ଅପାମାର୍ଗ, ସମସ୍ତ ଔଷଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶାସକ; ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ଯାହା ଜମିଛି ତାହା ପୋଛିଦେଉଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଔଷଧ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉଛ।
ସମଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସୂର୍ଯେଣାହ୍ନା ରାତ୍ରୀ ସମାଵତୀ । କୃଣୋମି ସତ୍ଯମୂତଯେଽରସାଃ ସନ୍ତୁ କୃତ୍ଵରୀଃ
ମୁଁ ଦିନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଆଲୋକକୁ ସମାନ କରିଦେଉଛି, ରାତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି; ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତିଆରି କରୁଛି—ରସମାନେ କାମ୍ୟ ହେଉ।
ଯୋ ଦେଵାଃ କୃତ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ହରାଦଵିଦୁଷୋ ଗୃହମ୍ । ଵତ୍ସୋ ଧାରୁରିଵ ମାତରଂ ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଗୁପ ପଦ୍ଯତାମ୍
ଯିଏ ଦେବତା ମାନ୍ତ୍ରିକତା କରି ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ—ସେ ଗୋଅଁଶିଆ ଛୁଆଁ ମାଆଙ୍କୁ ଯେପରି ଫେରିଯାଏ, ସେପରି ପଛକୁ ଫେରିଯାଉ।
ଅମା କୃତ୍ଵା ପାପ୍ମାନଂ ଯସ୍ତେନାନ୍ଯଂ ଜିଘାଂସତି । ଅଶ୍ମାନସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦଗ୍ଧାଯାଂ ବହୁଲାଃ ଫଟ୍କରିକ୍ରତି
ଯିଏ ନିଜ ଘରକୁ ଅପକାରର ସ୍ଥାନ କରି ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ—ସେ ଦହିଯିବାବେଳେ, ଅନେକ ପଥର ଭଙ୍ଗି ଗର୍ଜନ କରିଥାଏ।
ସହସ୍ରଧାମନ୍ ଵିଶିଖାନ୍ ଵିଗ୍ରୀଵାଂ ଛାଯଯା ତ୍ଵମ୍ । ପ୍ରତି ସ୍ମ ଚକ୍ରୁଷେ କୃତ୍ଯାଂ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରିଯାଵତେ ହର
ସହସ୍ର ଶକ୍ତି, ତୀର, ଗଳା ନଥିବା ଛାୟା ସହିତ ତୁମେ ମାନ୍ତ୍ରିକତା କରିଛ; ପ୍ରିୟକୁ ପ୍ରିୟରୁ ଅଲଗା କର।
ଅନଯାହମୋଷଧ୍ଯା ସର୍ଵାଃ କୃତ୍ଯା ଅଦୂଦୁଷମ୍ । ଯାଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ଚକ୍ରୁର୍ଯାଂ ଗୋଷୁ ଯାଂ ଵା ତେ ପୁରୁଷେଷୁ
ଏହି ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ମାନ୍ତ୍ରିକତାକୁ ଦୂର କରୁଛି—ସେ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଗୋଅଛିରେ କିମ୍ବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ।
ଯଶ୍ଚକାର ନ ଶଶାକ କର୍ତୁଂ ଶଶ୍ରେ ପାଦମଙ୍ଗୁରିମ୍ । ଚକାର ଭଦ୍ରମସ୍ମଭ୍ଯମାତ୍ମନେ ତପନଂ ତୁ ସଃ
ଯିଏ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେହି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିଲେନି, ଯିଏ ପାଦ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି କାଟିଦେଲେ—ସେ ଆମ ପାଇଁ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦହିଯାଉ।
ଅପାମାର୍ଗୋଽପ ମାର୍ଷ୍ଟୁ କ୍ଷେତ୍ରିଯଂ ଶପଥଶ୍ଚ ଯଃ । ଅପାହ ଯାତୁଧାନୀରପ ସର୍ଵା ଅରାଯ୍ଯଃ
ଅପାମାର୍ଗ ଗଛ ଜମିର କ୍ଷତି ଓ ଶାପକୁ ଦୂର କରୁ, ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ତ୍ର-ତନ୍ତ୍ର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଅପମୃଜ୍ଯ ଯାତୁଧାନାନ୍ ଅପ ସର୍ଵା ଅରାଯ୍ଯଃ । ଅପାମାର୍ଗ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସର୍ଵଂ ତଦପ ମୃଜ୍ମହେ
ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ତ୍ର-ତନ୍ତ୍ର କରନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଅପାମାର୍ଗ ତୁମ ସହିତ ଆମେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଦୂର କରୁଛୁ।
ଉତୋ ଅସ୍ଯବନ୍ଧୁକୃଦୁତୋ ଅସି ନୁ ଜାମିକୃତ୍। ଉତୋ କୃତ୍ଯାକୃତଃ ପ୍ରଜାଂ ନଦମିଵା ଛିନ୍ଧି ଵାର୍ଷିକମ୍
ତୁମେ ବନ୍ଧୁ ତିଆରି କର, ତୁମେ ସମ୍ପର୍କୀ ତିଆରି କର, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତିଆରି ହେଉଛ, ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ନଦୀ ଯେପରି ଶିଶୁମାନେକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କର, ସେପରି ଅପକାରକୁ କଟିଦେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେନ ପର୍ଯୁକ୍ତାସି କଣ୍ଵେନ ନାର୍ଷଦେନ । ସେନେଵୈଷି ତ୍ଵିଷୀମତୀ ନ ତତ୍ର ଭଯମସ୍ତି ଯତ୍ର ପ୍ରାପ୍ନୋଷ୍ଯୋଷଧେ
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କଣ୍ବ ଓ ନାର୍ଷଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛ, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଯାଉଛ, ଔଷଧି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପହଞ୍ଚ, ସେଠାରେ କେହି ଭୟ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ରମେଷ୍ଯୋଷଧୀନାଂ ଜ୍ଯୋତିଷେଵାଭିଦୀପଯନ୍ । ଉତ ତ୍ରାତାସି ପାକସ୍ଯାଥୋ ହନ୍ତାସି ରକ୍ଷସଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଔଷଧିର ଆଗରେ ଯାଉଛ, ଆଲୋକ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମେ ଅପକାରରୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଶ୍ୱ କର।
ଯଦଦୋ ଦେଵା ଅସୁରାଂସ୍ତ୍ଵଯାଗ୍ରେ ନିରକୁର୍ଵତ । ତତସ୍ତ୍ଵମଧ୍ଯୋଷଧେଽପାମାର୍ଗୋ ଅଜାଯଥାଃ
ଦେବତାମାନେ ଆରମ୍ଭରେ ତୁମ ସହିତ ଅସୁରମାନେକୁ ଅଲଗା କରିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଅପାମାର୍ଗ ଗଛ, ତୁମେ ଔଷଧିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲ।
ଵିଭିନ୍ଦତୀ ଶତଶାଖା ଵିଭିନ୍ଦନ୍ ନାମ ତେ ପିତା । ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ଵି ଭିନ୍ଧି ତ୍ଵଂ ତଂ ଯୋ ଅସ୍ମାମଭିଦାସତି
ଶତଶାଖା ଭାଙ୍ଗିଦେବା, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ନାମ 'ଭାଙ୍ଗିବା', ଯିଏ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ତୁମେ ସେଠାରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କର।
ଅସଦ୍ଭୂମ୍ଯାଃ ସମଭଵତ୍ତଦ୍ଯାମେତି ମହଦ୍ଵ୍ଯଚଃ । ତଦ୍ଵୈ ତତୋ ଵିଧୂପାଯତ୍ପ୍ରତ୍ଯକ୍କର୍ତାରମୃଚ୍ଛତୁ
ଅସ୍ଥିର ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯାହା ଦୂରଦୂରନ୍ତି ପ୍ରସାରିତ, ସେଠାରୁ ଧୂପ ଦେଇ ଦୂର କର, ଏହି ଶକ୍ତି ପୁନଃ ଫେରାଇ ଦିଅ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ହି ସଂବଭୂଵିଥ ପ୍ରତୀଚୀନଫଲସ୍ତ୍ଵମ୍ । ସର୍ଵାନ୍ ମଚ୍ଛପଥାମଧି ଵରୀଯୋ ଯାଵଯା ଵଧମ୍
ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଗଲ, ତୁମେ ପଛଦିଗର ଫଳ, ମୋ ପଥରୁ ସମସ୍ତ କ୍ଷତିକୁ ଦୂର କର, ନାଶକୁ ଅଟକାଇଦେ।
ଶତେନ ମା ପରି ପାହି ସହସ୍ରେଣାଭି ରକ୍ଷା ମା । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତେ ଵୀରୁଧାଂ ପତ ଉଗ୍ର ଓଜ୍ମାନମା ଦଧତ୍
ଶତଗୁଣ ରକ୍ଷା କର, ସହସ୍ରଗୁଣ ରକ୍ଷା କର, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ଔଷଧିରେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି।
ଆ ପଶ୍ଯତି ପ୍ରତି ପଶ୍ଯତି ପରା ପଶ୍ଯତି ପଶ୍ଯତି । ଦିଵମନ୍ତରିକ୍ଷମାଦ୍ଭୂମିଂ ସର୍ଵଂ ତଦ୍ଦେଵି ପଶ୍ଯତି
ସେ ସାମ୍ନାକୁ ଦେଖେ, ପଛକୁ ଦେଖେ, ଦୂରକୁ ଦେଖେ, ସବୁଠି ଦେଖେ; ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗ, ମଧ୍ୟାକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ—ସମସ୍ତକୁ ଦେଖେ।
ତିସ୍ରୋ ଦିଵସ୍ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀଃ ଷଟ୍ଚେମାଃ ପ୍ରଦିଶାଃ ପୃଥକ୍। ତ୍ଵଯାହଂ ସର୍ଵା ଭୂତାନି ପଶ୍ଯାନି ଦେଵ୍ଯୋଷଧେ
ତିନିଟି ଦିଗ, ତିନିଟି ପୃଥିବୀ, ଏହି ଛଅଟି ଦିଗ ଅଲଗା ଅଲଗା; ତୁମ ସହିତ, ଦେବୀ ଔଷଧି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ସୁପର୍ଣସ୍ଯ ତସ୍ଯ ହାସି କନୀନିକା । ସା ଭୂମିମା ରୁରୋହିଥ ଵହ୍ଯଂ ଶ୍ରାନ୍ତା ଵଧୂରିଵ
ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀର ଚକ୍ଷୁ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛି, ବିବାହିତା ବଧୂ ପରି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଘରକୁ ଆଣାଯାଇଛି।
ତାଂ ମେ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଦେଵୋ ଦକ୍ଷିଣେ ହସ୍ତ ଆ ଦଧତ୍। ତଯାହଂ ସର୍ଵଂ ପଶ୍ଯାମି ଯଶ୍ଚ ଶୂଦ୍ର ଉତାର୍ଯଃ
ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା ତାକୁ ମୋର ଡାହାଣ ହାତରେ ରଖିଛନ୍ତି; ଏହା ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରିବି, ଦାସ ଓ ଉଚ୍ଚଜନ ଉଭୟ।
ଆଵିଷ୍କୃଣୁଷ୍ଵ ରୂପାଣି ମାତ୍ମାନମପ ଗୂହଥାଃ । ଅଥୋ ସହସ୍ରଚକ୍ଷୋ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତି ପଶ୍ଯାଃ କିମୀଦିନଃ
ତୁମ ରୂପ ଦେଖା, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ରଖନିଅ; ଏବଂ, ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ଏଠାରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ଦେଖ।
ଦର୍ଶଯ ମା ଯାତୁଧାନାନ୍ ଦର୍ଶଯ ଯାତୁଧାନ୍ଯଃ । ପିଶାଚାନ୍ତ୍ସର୍ଵାନ୍ ଦର୍ଶଯେତି ତ୍ଵା ରଭ ଓଷଧେ
ମୋତେ ମନ୍ତ୍ର-ତନ୍ତ୍ର କରୁଥିବା ମହିଳାମାନେ, ପୁରୁଷମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପିଶାଚମାନେକୁ ଦେଖା; ଏହି ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରିଛି, ଔଷଧି।
କଶ୍ଯପସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁରସି ଶୁନ୍ଯାଶ୍ଚ ଚତୁରକ୍ଷ୍ଯାଃ । ଵୀଧ୍ରେ ସୂର୍ଯମିଵ ସର୍ପନ୍ତଂ ମା ପିଶାଚଂ ତିରସ୍କରଃ
ତୁମେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚାରି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଶୁନୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଚାଲେ, ପିଶାଚକୁ ଲୁଚିବା ଦିଅନି।
ଉଦଗ୍ରଭଂ ପରିପାଣାଦ୍ଯାତୁଧାନଂ କିମୀଦିନମ୍ । ତେନାହଂ ସର୍ଵଂ ପଶ୍ଯାମ୍ଯୁତ ଶୂଦ୍ରମୁତାର୍ଯମ୍
ଉପରକୁ ଉଠି ଆସୁଥିବା ଓ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି ଧରୁଥିବା ମନ୍ତ୍ର-ତନ୍ତ୍ର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେଠାରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ଏହା ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରିବି, ଦାସ ଓ ଉଚ୍ଚଜନ ଉଭୟ।
ଯୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ପତତି ଦିଵଂ ଯଶ୍ଚ ଅତିସର୍ପତି । ଭୂମିଂ ଯୋ ମନ୍ଯତେ ନାଥଂ ତଂ ପିଶାଚଂ ପ୍ର ଦର୍ଶଯ
ଯେଉଁଠି ମଧ୍ୟାକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼ୁଛି, ଯେଉଁଠି ଆକାଶ ଉପରେ ଚାଲିଯାଉଛି, ଯେ ଭୂମିକୁ ନାଥ ଭାବେ ମନେ କରେ—ସେହି ପିଶାଚକୁ ଆମକୁ ଦେଖାଇଦିଅ।
ଆ ଗାଵୋ ଅଗ୍ମନ୍ନ୍ ଉତ ଭଦ୍ରମକ୍ରନ୍ତ୍ସୀଦନ୍ତୁ ଗୋଷ୍ଠେ ରଣଯନ୍ତ୍ଵସ୍ମେ । ପ୍ରଜାଵତୀଃ ପୁରୁରୂପା ଇହ ସ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୂର୍ଵୀରୁଷସୋ ଦୁହାନାଃ
ଗାଈମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଗୋଠରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସୁନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କରୁନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଏଠାରେ ସନ୍ତାନବତୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ହେଉନ୍ତୁ; ପୁରୁଣା ପ୍ରଭାତମାନେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧୁର ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଜ୍ଵନେ ଗୃଣତେ ଚ ଶିକ୍ଷତ ଉପେଦ୍ଦଦାତି ନ ସ୍ଵଂ ମୁଷାଯତି । ଭୂଯୋଭୂଯୋ ରଯିମିଦସ୍ଯ ଵର୍ଧଯନ୍ନ୍ ଅଭିନ୍ନେ ଖିଲ୍ଯେ ନି ଦଧାତି ଦେଵଯୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜର ଦେଇଥିବା କିଛି ରଖି ନାହାନ୍ତି। ସେ ଏପରି ଲୋକଙ୍କର ଧନ ସଦା ବଢ଼ାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଅଖଣ୍ଡ ଦେବତାମୟ ଧନ ଭଣ୍ଡାରରେ ରଖିଦିଅନ୍ତି।
ନ ତା ନଶନ୍ତି ନ ଦଭାତି ତସ୍କରୋ ନାସାମାମିତ୍ରୋ ଵ୍ଯଥିରା ଦଧର୍ଷତି । ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଯାଭିର୍ଯଜତେ ଦଦାତି ଚ ଜ୍ଯୋଗିତ୍ତାଭିଃ ସଚତେ ଗୋପତିଃ ସହ
ସେମାନେ କେବେ ହାରାଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ଚୋର ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରେ ନାହିଁ; କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ବା ବିରୋଧୀ ସେମାନଙ୍କୁ ହରାଇପାରେ ନାହିଁ। ଏହି ଗାଈମାନେ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ ଏବଂ ଦାନ ଦିଆଯାଏ; ଗୋପାଳକ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି।