ଅପୋ ନିଷିଞ୍ଚନ୍ନ୍ ଅସୁରଃ ପିତା ନଃ ଶ୍ଵସନ୍ତୁ ଗର୍ଗରା ଅପାଂ ଵରୁଣାଵ ନୀଚୀରପଃ ସୃଜ । ଵଦନ୍ତୁ ପୃଶ୍ନିବାହଵୋ ମଣ୍ଡୂକା ଇରିଣାନୁ
ଅସୁର, ଆମ ପିତା, ଜଳ ଭରିଦିଅନ୍ତି; ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତୁ, ଜଳ ଓ ବରୁଣ ନଦୀ ଚାଲିଯାଉ; ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ବେଙ୍ଗମାନେ ଡାକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ।
ସଂଵତ୍ସରଂ ଶଶଯାନା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵ୍ରତଚାରିଣଃ । ଵାଚଂ ପର୍ଜନ୍ଯଜିନ୍ଵିତାଂ ପ୍ର ମଣ୍ଡୂକା ଅଵାଦିଷୁଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିୟମ ରୁଖି ନିରବ ରହିଥିଲେ; ବର୍ଷା ଆସିବା ସହ ବେଙ୍ଗମାନେ ଡାକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି।
ଉପପ୍ରଵଦ ମଣ୍ଡୂକି ଵର୍ଷମା ଵଦ ତାଦୁରି । ମଧ୍ଯେ ହ୍ରଦସ୍ଯ ପ୍ଲଵସ୍ଵ ଵିଗୃହ୍ଯ ଚତୁରଃ ପଦଃ
ବେଙ୍ଗ, ତୁମେ ଡାକ; ତାଦୁରୀ, ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ; ହ୍ରଦର ମଧ୍ୟରେ ଚାପି ଚାରିଟି ପାଦ ଫେଲି ତର।
ଖଣ୍ଵଖା୩ ଖୈମଖା୩ ମଧ୍ଯେ ତଦୁରି । ଵର୍ଷଂ ଵନୁଧ୍ଵଂ ପିତରୋ ମରୁତାଂ ମନ ଇଚ୍ଛତ
ଖଣ୍ଭଖା, ଖୈମଖା, ମଧ୍ୟରେ ତାଦୁରୀ; ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ, ପିତୃମାନେ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦୟା କାମନା କର।
ମହାନ୍ତଂ କୋଶମୁଦଚାଭି ଷିଞ୍ଚ ସଵିଦ୍ଯୁତଂ ଭଵତୁ ଵାତୁ ଵାତଃ । ତନ୍ଵତାଂ ଯଜ୍ଞଂ ବହୁଧା ଵିସୃଷ୍ଟା ଆନନ୍ଦିନୀରୋଷଧଯୋ ଭଵନ୍ତୁ
ବଡ଼ ପାତ୍ର ଭରି ଝରିଦିଅ, ପବନ ବିଜୁଳି ସହ ବହୁ; ବହୁ ପ୍ରକାରେ ଯଜ୍ଞ ହେଉ; ଔଷଧିମାନେ ଜଳରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।
ବୃହନ୍ନ୍ ଏଷାମଧିଷ୍ଠାତା ଅନ୍ତିକାଦିଵ ପଶ୍ଯତି । ଯ ସ୍ତାଯନ୍ ମନ୍ଯତେ ଚରନ୍ତ୍ସର୍ଵଂ ଦେଵା ଇଦଂ ଵିଦୁଃ
ଏହି ବଡ଼ ନିରୀକ୍ଷକ ନିକଟରୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି ସବୁକିଛି ଦେଖେ; ଯିଏ ଚିନ୍ତା କରେ ଯେ ସେ ଲୁଚି ଚାଲିଛି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଯସ୍ତିଷ୍ଠତି ଚରତି ଯଶ୍ଚ ଵଞ୍ଚତି ଯୋ ନିଲାଯଂ ଚରତି ଯଃ ପ୍ରତଙ୍କମ୍ । ଦ୍ଵୌ ସଂନିଷଦ୍ଯ ଯନ୍ ମନ୍ତ୍ରଯେତେ ରାଜା ତଦ୍ଵେଦ ଵରୁଣସ୍ତୃତୀଯଃ
ଯିଏ ଦଢ଼ିଏ, ଚାଲେ, ଠକାଏ, ନିଜ ଘରକୁ ଯାଏ, ବା ବାହାରେ ଯାଏ—ଦୁଇଜଣେ ବସି ଆଲୋଚନା କଲେ, ତୃତୀୟ ବରୁଣ ରାଜା ସେଥିରେ ଜାଣନ୍ତି।
ଉତେଯଂ ଭୂମିର୍ଵରୁଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞ ଉତାସୌ ଦ୍ଯୌର୍ବୃହତୀ ଦୂରେଅନ୍ତା । ଉତୋ ସମୁଦ୍ରୌ ଵରୁଣସ୍ଯ କୁକ୍ଷୀ ଉତାସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅଲ୍ପ ଉଦକେ ନିଲୀନଃ
ଏହି ପୃଥିବୀ ବରୁଣ ରାଜାଙ୍କର, ସେଇ ଦୂର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର; ସମୁଦ୍ରମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ଗର୍ଭ, ଏବଂ ଛୋଟ ଜଳାଶୟରେ ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ।
ଉତ ଯୋ ଦ୍ଯାମତିସର୍ପାତ୍ପରସ୍ତାନ୍ ନ ସ ମୁଚ୍ଯାତୈ ଵରୁଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ । ଦିଵ ସ୍ପଶଃ ପ୍ର ଚରନ୍ତୀଦମସ୍ଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷା ଅତି ପଶ୍ଯନ୍ତି ଭୂମିମ୍
ଯିଏ ଆକାଶ ପାର କରି ଯାଏ, ସେ ବରୁଣ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ପାରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ତଦ୍ରାଜା ଵରୁଣୋ ଵି ଚଷ୍ଟେ ଯଦନ୍ତରା ରୋଦସୀ ଯତ୍ପରସ୍ତାତ୍। ସଂଖ୍ଯାତା ଅସ୍ଯ ନିମିଷୋ ଜନାନାମକ୍ଷାନ୍ ଇଵ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ନି ମିନୋତି ତାନି
ବରୁଣ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦୁଇ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଅଛି ଓ ତାହା ପାରେ ଯାହା ଅଛି, ସବୁ ଦେଖନ୍ତି; ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଝପକାଣି ଗଣନା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜୁଆଡ଼ି ତାଙ୍କ ଦାଉ ଗଣନ୍ତି।
ଯେ ତେ ପାଶା ଵରୁଣ ସପ୍ତସପ୍ତ ତ୍ରେଧା ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵିଷିତା ରୁଷନ୍ତଃ । ଛିନନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଅନୃତଂ ଵଦନ୍ତଂ ଯଃ ସତ୍ଯଵାଦ୍ଯତି ତଂ ସୃଜନ୍ତୁ
ହେ ବରୁଣ, ତୁମର ସେଇ ସାତ ସାତ ଫାନ୍ଦ, ତିନି ପ୍ରକାରରେ ଗଠିତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ରଖାଯାଇଛି—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଳି ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବାକୁ କାଟିଦିଅନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ।
ଶତେନ ପାଶୈରଭି ଧେହି ଵରୁଣୈନଂ ମା ତେ ମୋଚ୍ଯନୃତଵାଙ୍ନୃଚକ୍ଷଃ । ଆସ୍ତାଂ ଜାଲ୍ମ ଉଦରଂ ଶ୍ରଂଶଯିତ୍ଵା କୋଶ ଇଵାବନ୍ଧଃ ପରିକୃତ୍ଯମାନଃ
ହେ ବରୁଣ, ଏହି ମଣିଷକୁ ତୁମେ ଶତ ଫାନ୍ଦରେ ବାନ୍ଧିଦିଅ; ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବା ଓ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ତୁମୁଠାରୁ ମୁକ୍ତି ନପାଉ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଟିଏ ତାଙ୍କର ପେଟ ଚାପିଯାଇଥିବା, ଖାଲି ଥଳା ପୋକା ଭଳି ହୋଇ ରୁହୁ।
ଯଃ ସମାଭ୍ଯୋ ଵରୁଣୋ ଯୋ ଵ୍ଯାଭ୍ଯୋ ଯଃ ସଂଦେଶ୍ଯୋ ଵରୁଣୋ ଯୋ ଵିଦେଶ୍ଯୋ । ଯୋ ଦୈଵୋ ଵରୁଣୋ ଯଶ୍ଚ ମାନୁଷଃ
ହେ ବରୁଣ, ଯେ କିଏ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ; ଯେ କିଏ ପଠାଯିବାକୁ ଅଛି, କିମ୍ବା ଦୂରେ ରଖାଯିବାକୁ ଅଛି; ଯେ କିଏ ଦେବତା, କିମ୍ବା ମାନବ—
ତୈସ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵୈରଭି ଷ୍ଯାମି ପାଶୈରସାଵାମୁଷ୍ଯାଯଣାମୁଷ୍ଯାଃ ପୁତ୍ର । ତାନ୍ ଉ ତେ ସର୍ଵାନ୍ ଅନୁସଂଦିଶାମି
ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ତୁମର ସେଇ ସମସ୍ତ ଫାନ୍ଦରେ ବାନ୍ଧିବି—ଏହିଏ, ସେଏ, ଏବଂ ସେଏଙ୍କ ପୁଅ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମର୍ପଣ କରୁଛି।
ଈଶାଣାଂ ତ୍ଵା ଭେଷଜାନାମୁଜ୍ଜେଷ ଆ ରଭାମହେ । ଚକ୍ରେ ସହସ୍ରଵୀର୍ଯଂ ସର୍ଵସ୍ମା ଓଷଧେ ତ୍ଵା
ଅମ୍ବେ, ତୁମେ ଔଷଧମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଧରୁଛୁ। ସହସ୍ର ଶକ୍ତି ଥିବା ଏହି ଔଷଧ, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଲଗାଉଛି।
ସତ୍ଯଜିତଂ ଶପଥଯାଵନୀଂ ସହମାନାଂ ପୁନଃସରାମ୍ । ସର୍ଵାଃ ସମହ୍ଵ୍ଯୋଷଧୀରିତୋ ନଃ ପାରଯାଦିତି
ସତ୍ୟରେ ବିଜୟୀ, ଶପଥ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସହନଶୀଳ ଓ ପୁନିଥରେ ଫେରିଆସୁଥିବା—ସମସ୍ତ ଔଷଧମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଆମକୁ ଡାକନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।
ଯା ଶଶାପ ଶପନେନ ଯାଘଂ ମୂରମାଦଧେ । ଯା ରସସ୍ଯ ହରଣାଯ ଜାତମାରେଭେ ତୋକମତ୍ତୁ ସା
ଯିଏ ଶପଥ ଦେଇ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ଯିଏ ଅପକାର ଓ ପାଗଳାମି ଆଣିଥିଲେ, ଯିଏ ରସ ଚୋରିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଖାଉ।
ଯାଂ ତେ ଚକ୍ରୁରାମେ ପାତ୍ରେ ଯାଂ ଚକ୍ରୁର୍ନୀଲଲୋହିତେ । ଆମେ ମାଂସେ କୃତ୍ଯାଂ ଯାଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତଯା କୃତ୍ଯାକୃତୋ ଜହି
ଯେ ମାନ୍ତ୍ରିକତା କাঁচା ପାତ୍ରରେ କରାଯାଇଛି, ଯେ ନୀଳ ଓ ଲାଲ ପାତ୍ରରେ କରାଯାଇଛି, ଯେ କাঁচା ମାଂସରେ କରାଯାଇଛି—ସେଇ ମାନ୍ତ୍ରିକତା ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ତ୍ରିକତା କରୁଥିବାକୁ ନଶ୍ଚିନ୍ତ କର।
ଦୌଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ଦୌର୍ଜୀଵିତ୍ଯଂ ରକ୍ଷୋ ଅଭ୍ଵମରାଯ୍ଯଃ । ଦୁର୍ଣାମ୍ନୀଃ ସର୍ଵା ଦୁର୍ଵାଚସ୍ତା ଅସ୍ମନ୍ ନାଶଯାମସି
ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ, ଦୁଃଖଦ ଜୀବନ, ଭୂତ, ଅପମୃତ୍ୟୁ, ଖରାପ ନାମ ଓ ଖରାପ କଥା—ଏସବୁକୁ ଆମେ ଆମ ପାଖରୁ ଦୂର କରୁଛୁ।
କ୍ଷୁଧାମାରଂ ତୃଷ୍ଣାମାରମଗୋତାମନପତ୍ଯତାମ୍ । ଅପାମାର୍ଗ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସର୍ଵଂ ତଦପ ମୃଜ୍ମହେ
ଭୋକ, ତିଆସ, ସନ୍ତାନ ନଥିବା, ଗୋଅଛି ନଥିବା—ହେ ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମ ସହିତ ଏସବୁ ଦୁଃଖକୁ ଆମେ ପୋଛିଦେଉଛୁ।
ତୃଷ୍ଣାମାରଂ କ୍ଷୁଧାମାରମଥୋ ଅକ୍ଷପରାଜଯମ୍ । ଅପାମାର୍ଗ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସର୍ଵଂ ତଦପ ମୃଜ୍ମହେ
ତିଆସ, ଭୋକ, ଦ୍ୟୁତରେ ହାର—ହେ ଅପାମାର୍ଗ, ତୁମ ସହିତ ଏସବୁ ଦୁଃଖକୁ ଆମେ ପୋଛିଦେଉଛୁ।
ଅପାମାର୍ଗ ଓଷଧୀନାଂ ସର୍ଵାସାମେକ ଇଦ୍ଵଶୀ । ତେନ ତେ ମୃଜ୍ମ ଆସ୍ଥିତମଥ ତ୍ଵମଗଦଶ୍ଚର
ହେ ଅପାମାର୍ଗ, ସମସ୍ତ ଔଷଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶାସକ; ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ଯାହା ଜମିଛି ତାହା ପୋଛିଦେଉଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଔଷଧ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉଛ।
ସମଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସୂର୍ଯେଣାହ୍ନା ରାତ୍ରୀ ସମାଵତୀ । କୃଣୋମି ସତ୍ଯମୂତଯେଽରସାଃ ସନ୍ତୁ କୃତ୍ଵରୀଃ
ମୁଁ ଦିନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଆଲୋକକୁ ସମାନ କରିଦେଉଛି, ରାତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି; ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତିଆରି କରୁଛି—ରସମାନେ କାମ୍ୟ ହେଉ।
ଯୋ ଦେଵାଃ କୃତ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ହରାଦଵିଦୁଷୋ ଗୃହମ୍ । ଵତ୍ସୋ ଧାରୁରିଵ ମାତରଂ ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଗୁପ ପଦ୍ଯତାମ୍
ଯିଏ ଦେବତା ମାନ୍ତ୍ରିକତା କରି ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ—ସେ ଗୋଅଁଶିଆ ଛୁଆଁ ମାଆଙ୍କୁ ଯେପରି ଫେରିଯାଏ, ସେପରି ପଛକୁ ଫେରିଯାଉ।
ଅମା କୃତ୍ଵା ପାପ୍ମାନଂ ଯସ୍ତେନାନ୍ଯଂ ଜିଘାଂସତି । ଅଶ୍ମାନସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦଗ୍ଧାଯାଂ ବହୁଲାଃ ଫଟ୍କରିକ୍ରତି
ଯିଏ ନିଜ ଘରକୁ ଅପକାରର ସ୍ଥାନ କରି ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ—ସେ ଦହିଯିବାବେଳେ, ଅନେକ ପଥର ଭଙ୍ଗି ଗର୍ଜନ କରିଥାଏ।
ସହସ୍ରଧାମନ୍ ଵିଶିଖାନ୍ ଵିଗ୍ରୀଵାଂ ଛାଯଯା ତ୍ଵମ୍ । ପ୍ରତି ସ୍ମ ଚକ୍ରୁଷେ କୃତ୍ଯାଂ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରିଯାଵତେ ହର
ସହସ୍ର ଶକ୍ତି, ତୀର, ଗଳା ନଥିବା ଛାୟା ସହିତ ତୁମେ ମାନ୍ତ୍ରିକତା କରିଛ; ପ୍ରିୟକୁ ପ୍ରିୟରୁ ଅଲଗା କର।
ଅନଯାହମୋଷଧ୍ଯା ସର୍ଵାଃ କୃତ୍ଯା ଅଦୂଦୁଷମ୍ । ଯାଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ଚକ୍ରୁର୍ଯାଂ ଗୋଷୁ ଯାଂ ଵା ତେ ପୁରୁଷେଷୁ
ଏହି ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ମାନ୍ତ୍ରିକତାକୁ ଦୂର କରୁଛି—ସେ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଗୋଅଛିରେ କିମ୍ବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ।
ଯଶ୍ଚକାର ନ ଶଶାକ କର୍ତୁଂ ଶଶ୍ରେ ପାଦମଙ୍ଗୁରିମ୍ । ଚକାର ଭଦ୍ରମସ୍ମଭ୍ଯମାତ୍ମନେ ତପନଂ ତୁ ସଃ
ଯିଏ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେହି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିଲେନି, ଯିଏ ପାଦ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି କାଟିଦେଲେ—ସେ ଆମ ପାଇଁ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଭଲ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦହିଯାଉ।
ଅପାମାର୍ଗୋଽପ ମାର୍ଷ୍ଟୁ କ୍ଷେତ୍ରିଯଂ ଶପଥଶ୍ଚ ଯଃ । ଅପାହ ଯାତୁଧାନୀରପ ସର୍ଵା ଅରାଯ୍ଯଃ
ଅପାମାର୍ଗ ଗଛ ଜମିର କ୍ଷତି ଓ ଶାପକୁ ଦୂର କରୁ, ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ତ୍ର-ତନ୍ତ୍ର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଅପମୃଜ୍ଯ ଯାତୁଧାନାନ୍ ଅପ ସର୍ଵା ଅରାଯ୍ଯଃ । ଅପାମାର୍ଗ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସର୍ଵଂ ତଦପ ମୃଜ୍ମହେ
ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ତ୍ର-ତନ୍ତ୍ର କରନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଅପାମାର୍ଗ ତୁମ ସହିତ ଆମେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଦୂର କରୁଛୁ।