ଅଜୋ ହ୍ଯଗ୍ନେରଜନିଷ୍ଟ ଶୋକାତ୍ସୋ ଅପଶ୍ଯଜ୍ଜନିତାରମଗ୍ରେ । ତେନ ଦେଵା ଦେଵତାମଗ୍ର ଆଯନ୍ ତେନ ରୋହାନ୍ ରୁରୁହୁର୍ମେଧ୍ଯାସଃ
ଅଜନ୍ମା ଅଗ୍ନିର ତାପରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ଆରମ୍ଭରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମଦାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦେବତ୍ୱ ପାଇଲେ, ପବିତ୍ରମାନେ ସେଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
କ୍ରମଧ୍ଵମଗ୍ନିନା ନାକମୁଖ୍ଯାନ୍ ହସ୍ତେଷୁ ବିଭ୍ରତଃ । ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠଂ ସ୍ଵର୍ଗତ୍ଵା ମିଶ୍ରା ଦେଵେଭିରାଧ୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ, ନେତାମାନେକୁ ହାତରେ ଧରି। ଆକାଶର ଶୀର୍ଷକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଯାଅ।
ପୃଷ୍ଠାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯା ଅହମନ୍ତରିକ୍ଷମାରୁହମନ୍ତରିକ୍ଷାଦ୍ଦିଵମାରୁହମ୍ । ଦିଵୋ ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠାତ୍ସ୍ଵର୍ଜ୍ଯୋତିରଗାମହମ୍
ମୁଁ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠରୁ ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ିଲି, ଆକାଶରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଢ଼ିଲି। ସ୍ୱର୍ଗର ଶୀର୍ଷରୁ ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ସ୍ଵର୍ଯନ୍ତୋ ନାପେକ୍ଷନ୍ତ ଆ ଦ୍ଯାଂ ରୋହନ୍ତି ରୋଦସୀ । ଯଜ୍ଞଂ ଯେ ଵିଶ୍ଵତୋଧାରଂ ସୁଵିଦ୍ଵାଂସୋ ଵିତେନିରେ
ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ପଛକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଚଢ଼ନ୍ତି, ଯେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରସାର କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ।
ଅଗ୍ନେ ପ୍ରେହି ପ୍ରଥମୋ ଦେଵତାନାଂ ଚକ୍ଷୁର୍ଦେଵାନାମୁତ ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଇଯକ୍ଷମାଣା ଭୃଗୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ ସ୍ଵର୍ଯନ୍ତୁ ଯଜମାନାଃ ସ୍ଵସ୍ତି
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ତୁମେ ଆଗକୁ ଯାଅ। ଯେମାନେ ଭୃଗୁମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ।
ଅଜମନଜ୍ମି ପଯସା ଘୃତେନ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁପର୍ଣଂ ପଯସଂ ବୃହନ୍ତମ୍ । ତେନ ଗେଷ୍ମ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକଂ ସ୍ଵରାରୋହନ୍ତୋ ଅଭି ନାକମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଅଜନ୍ମାକୁ ଦୁଧ ଓ ଘିଅ ସହିତ ଭୋଜନ କରିଛି, ଦେବତା, ବଡ଼ ପଖ ଥିବା, ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ। ଏହା ସହିତ ଆମେ ସଦ୍ଗତିର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବୁ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଢ଼ିବୁ।
ପଞ୍ଚୌଦନଂ ପଞ୍ଚଭିରଙ୍ଗୁଲିଭିର୍ଦର୍ଵ୍ଯୋଦ୍ଧର ପଞ୍ଚଧୈତମୋଦନମ୍ । ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ଦିଶି ଶିରୋ ଅଜସ୍ଯ ଧେହି ଦକ୍ଷିଣାଯାଂ ଦିଶି ଦକ୍ଷିଣଂ ଧେହି ପାର୍ଶ୍ଵମ୍
ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଭାତକୁ ପାଞ୍ଚଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଚମଚ ଦ୍ୱାରା ଉଠା। ଅଜନ୍ମାର ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରଖ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାଶ ରଖ।
ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଂ ଦିଶି ଭସଦମସ୍ଯ ଧେହ୍ଯୁତ୍ତରସ୍ଯାଂ ଦିଶ୍ଯୁତ୍ତରଂ ଧେହି ପାର୍ଶ୍ଵମ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵାଯାଂ ଦିଶ୍ଯଜସ୍ଯାନୂକଂ ଧେହି ଦିଶି ଧ୍ରୁଵାଯାଂ ଧେହି ପାଜସ୍ଯମନ୍ତରିକ୍ଷେ ମଧ୍ଯତୋ ମଧ୍ଯମସ୍ଯ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଅଜନ୍ମାର ଖାକ ରଖ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ବାମ ପାଶ ରଖ। ଉପର ଦିଗରେ ପିଠି ରଖ, ଧ୍ରୁବ ଦିଗରେ ମୂଳ ରଖ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟଭାଗ ରଖ।
ଶୃତମଜଂ ଶୃତଯା ପ୍ରୋର୍ଣୁହି ତ୍ଵଚା ସର୍ଵୈରଙ୍ଗୈଃ ସଂଭୃତଂ ଵିଶ୍ଵରୂପମ୍ । ସ ଉତ୍ ତିଷ୍ଠେତୋ ଅଭି ନାକମୁତ୍ତମଂ ପଦ୍ଭିଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠ ଦିକ୍ଷୁ
ରାନ୍ଧାଯାଇଥିବା ଅଜନ୍ମାକୁ ଘିଅ ଦେଇ ଢାଙ୍କ, ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଢାକ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ରୂପ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠ, ଚାରିଟି ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦଢ଼ି ରୁହ।
ସମୁତ୍ପତନ୍ତୁ ପ୍ରଦିଶୋ ନଭସ୍ଵତୀଃ ସମଭ୍ରାଣି ଵାତଜୂତାନି ଯନ୍ତୁ । ମହଋଷଭସ୍ଯ ନଦତୋ ନଭସ୍ଵତୋ ଵାଶ୍ରା ଆପଃ ପୃଥିଵୀଂ ତର୍ପଯନ୍ତୁ
ଆକାଶର ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଠିଯାଉ, ମେଘ ଭରା ପବନଗୁଡ଼ିକ ଚାଲିଯାଉ। ବଡ଼ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ମେଘ ଜନିତ ଜଳ ପୃଥିବୀକୁ ତୃପ୍ତ କରୁ।
ସମୀକ୍ଷଯନ୍ତୁ ତଵିଷାଃ ସୁଦାନଵୋଽପାଂ ରସା ଓଷଧୀଭିଃ ସଚନ୍ତାମ୍ । ଵର୍ଷସ୍ଯ ସର୍ଗା ମହଯନ୍ତୁ ଭୂମିଂ ପୃଥଗ୍ଜାଯନ୍ତାମୋଷଧଯୋ ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳମାନେ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ, ଜଳର ରସ ଔଷଧିମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ବର୍ଷାର ଝରଣା ପୃଥିବୀକୁ ବଡ଼ କରୁ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଔଷଧିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଉ।
ସମୀକ୍ଷଯସ୍ଵ ଗାଯତୋ ନଭାଂସ୍ଯପାଂ ଵେଗାସଃ ପୃଥଗୁଦ୍ଵିଜନ୍ତାମ୍ । ଵର୍ଷସ୍ଯ ସର୍ଗା ମହଯନ୍ତୁ ଭୂମିଂ ପୃଥଗ୍ଜାଯନ୍ତାଂ ଵୀରୁଧୋ ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ
ହେ ଗାୟକ, ଆକାଶକୁ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ଜଳର ତୀବ୍ର ଧାରା ଅଲଗା ଅଲଗା ଉଠିଯାଉ। ବର୍ଷାର ଝରଣା ପୃଥିବୀକୁ ବଡ଼ କରୁ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଗଛପାତା ଜନ୍ମ ନେଉ।
ଗଣାସ୍ତ୍ଵୋପ ଗାଯନ୍ତୁ ମାରୁତାଃ ପର୍ଜନ୍ଯ ଘୋଷିଣଃ ପୃଥକ୍। ସର୍ଗା ଵର୍ଷସ୍ଯ ଵର୍ଷତୋ ଵର୍ଷନ୍ତୁ ପୃଥିଵୀମନୁ
ମାରୁତମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକାଏକି ଗାଇଁ, ବର୍ଷାର ଗର୍ଜନରେ ପୃଥିବୀକୁ ଗୁଞ୍ଜାଇ ଦେଉନ୍ତୁ। ବର୍ଷାର ଧାରା ଭଲଭାବେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁ।
ଉଦୀରଯତ ମରୁତଃ ସମୁଦ୍ରତସ୍ତ୍ଵେଷୋ ଅର୍କୋ ନଭ ଉତ୍ପାତଯାଥ । ମହଋଷଭସ୍ଯ ନଦତୋ ନଭସ୍ଵତୋ ଵାଶ୍ରା ଆପଃ ପୃଥିଵୀଂ ତର୍ପଯନ୍ତୁ
ମାରୁତମାନେ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଉ; ମହା ବଳବାନ ବୃଷଭର ଗର୍ଜନରେ ଜଳ ଧାରା ପୃଥିବୀକୁ ତୃପ୍ତ କରୁ।
ଅଭି କ୍ରନ୍ଦ ସ୍ତନଯାର୍ଦଯୋଦଧିଂ ଭୂମିଂ ପର୍ଜନ୍ଯ ପଯସା ସମଙ୍ଧି । ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟଂ ବହୁଲମୈତୁ ଵର୍ଷମାଶାରୈଷୀ କୃଶଗୁରେତ୍ଵସ୍ତମ୍
ତୁମେ ଗର୍ଜନ କର, ବିଜୁଳି ବଜା, ସମୁଦ୍ର ଓ ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କର; ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ବର୍ଷା ଅଧିକ ହୋଇ ଦୁର୍ବଳ ଓ ସୁସ୍ଥ ଦୁହେଁ ପାଇଁ ସମୟରେ ପଡ଼ୁ।
ସଂ ଵୋଽଵନ୍ତୁ ସୁଦାନଵ ଉତ୍ସା ଅଜଗରା ଉତ । ମରୁଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ମେଘା ଵର୍ଷନ୍ତୁ ପୃଥିଵୀମନୁ
ଦୟାଳୁ ଜଳସ୍ରୋତ, ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ଓ ଉତ୍ସମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ମେଘମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବର୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଆଶାମାଶାଂ ଵି ଦ୍ଯୋତତାଂ ଵାତା ଵାନ୍ତୁ ଦିଶୋଦିଶଃ । ମରୁଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ମେଘାଃ ସଂ ଯନ୍ତୁ ପୃଥିଵୀମନୁ
ଆଶା ଆଲୋକିତ ହେଉ; ପବନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବହୁ; ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ମେଘମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଆପୋ ଵିଦ୍ଯୁଦଭ୍ରଂ ଵର୍ଷଂ ସଂ ଵୋଽଵନ୍ତୁ ସୁଦାନଵ ଉତ୍ସା ଅଜଗରା ଉତ । ମରୁଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ମେଘାଃ ପ୍ରାଵନ୍ତୁ ପୃଥିଵୀମନୁ
ଜଳ, ବିଜୁଳି, ମେଘ ଓ ବର୍ଷା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ଦୟାଳୁ ଉତ୍ସ, ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ଓ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ମେଘମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
ଅପାମଗ୍ନିସ୍ତନୂଭିଃ ସଂଵିଦାନୋ ଯ ଓଷଧୀନାମଧିପା ବଭୂଵ । ସ ନୋ ଵର୍ଷଂ ଵନୁତାଂ ଜାତଵେଦାଃ ପ୍ରାଣଂ ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋ ଅମୃତଂ ଦିଵସ୍ପରି
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଜଳ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଓ ଔଷଧିମାନଙ୍କର ନାୟକ, ସେ ଜାତବେଦା ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା, ଶ୍ୱାସ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ଅମୃତ ଦିଅନ୍ତୁ।
ପ୍ରଜାପତିଃ ସଲିଲାଦା ସମୁଦ୍ରାଦାପ ଈରଯନ୍ନ୍ ଉଦଧିମର୍ଦଯାତି । ପ୍ର ପ୍ଯାଯତାଂ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ରେତୋଽର୍ଵାନ୍ ଏତେନ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁନେହି
ପ୍ରଜାପତି ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳ ଚଳାଇ ଉଠାନ୍ତି, ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି; ବଳବାନ ଅଶ୍ୱର ବୀଜ ବଢ଼ିଯାଉ; ଏହି ଗର୍ଜନରେ ବର୍ଷା ହେଉ।
ଅପୋ ନିଷିଞ୍ଚନ୍ନ୍ ଅସୁରଃ ପିତା ନଃ ଶ୍ଵସନ୍ତୁ ଗର୍ଗରା ଅପାଂ ଵରୁଣାଵ ନୀଚୀରପଃ ସୃଜ । ଵଦନ୍ତୁ ପୃଶ୍ନିବାହଵୋ ମଣ୍ଡୂକା ଇରିଣାନୁ
ଅସୁର, ଆମ ପିତା, ଜଳ ଭରିଦିଅନ୍ତି; ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତୁ, ଜଳ ଓ ବରୁଣ ନଦୀ ଚାଲିଯାଉ; ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ବେଙ୍ଗମାନେ ଡାକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ।
ସଂଵତ୍ସରଂ ଶଶଯାନା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵ୍ରତଚାରିଣଃ । ଵାଚଂ ପର୍ଜନ୍ଯଜିନ୍ଵିତାଂ ପ୍ର ମଣ୍ଡୂକା ଅଵାଦିଷୁଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିୟମ ରୁଖି ନିରବ ରହିଥିଲେ; ବର୍ଷା ଆସିବା ସହ ବେଙ୍ଗମାନେ ଡାକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି।
ଉପପ୍ରଵଦ ମଣ୍ଡୂକି ଵର୍ଷମା ଵଦ ତାଦୁରି । ମଧ୍ଯେ ହ୍ରଦସ୍ଯ ପ୍ଲଵସ୍ଵ ଵିଗୃହ୍ଯ ଚତୁରଃ ପଦଃ
ବେଙ୍ଗ, ତୁମେ ଡାକ; ତାଦୁରୀ, ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ; ହ୍ରଦର ମଧ୍ୟରେ ଚାପି ଚାରିଟି ପାଦ ଫେଲି ତର।
ଖଣ୍ଵଖା୩ ଖୈମଖା୩ ମଧ୍ଯେ ତଦୁରି । ଵର୍ଷଂ ଵନୁଧ୍ଵଂ ପିତରୋ ମରୁତାଂ ମନ ଇଚ୍ଛତ
ଖଣ୍ଭଖା, ଖୈମଖା, ମଧ୍ୟରେ ତାଦୁରୀ; ବର୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ, ପିତୃମାନେ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦୟା କାମନା କର।
ମହାନ୍ତଂ କୋଶମୁଦଚାଭି ଷିଞ୍ଚ ସଵିଦ୍ଯୁତଂ ଭଵତୁ ଵାତୁ ଵାତଃ । ତନ୍ଵତାଂ ଯଜ୍ଞଂ ବହୁଧା ଵିସୃଷ୍ଟା ଆନନ୍ଦିନୀରୋଷଧଯୋ ଭଵନ୍ତୁ
ବଡ଼ ପାତ୍ର ଭରି ଝରିଦିଅ, ପବନ ବିଜୁଳି ସହ ବହୁ; ବହୁ ପ୍ରକାରେ ଯଜ୍ଞ ହେଉ; ଔଷଧିମାନେ ଜଳରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।
ବୃହନ୍ନ୍ ଏଷାମଧିଷ୍ଠାତା ଅନ୍ତିକାଦିଵ ପଶ୍ଯତି । ଯ ସ୍ତାଯନ୍ ମନ୍ଯତେ ଚରନ୍ତ୍ସର୍ଵଂ ଦେଵା ଇଦଂ ଵିଦୁଃ
ଏହି ବଡ଼ ନିରୀକ୍ଷକ ନିକଟରୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି ସବୁକିଛି ଦେଖେ; ଯିଏ ଚିନ୍ତା କରେ ଯେ ସେ ଲୁଚି ଚାଲିଛି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଯସ୍ତିଷ୍ଠତି ଚରତି ଯଶ୍ଚ ଵଞ୍ଚତି ଯୋ ନିଲାଯଂ ଚରତି ଯଃ ପ୍ରତଙ୍କମ୍ । ଦ୍ଵୌ ସଂନିଷଦ୍ଯ ଯନ୍ ମନ୍ତ୍ରଯେତେ ରାଜା ତଦ୍ଵେଦ ଵରୁଣସ୍ତୃତୀଯଃ
ଯିଏ ଦଢ଼ିଏ, ଚାଲେ, ଠକାଏ, ନିଜ ଘରକୁ ଯାଏ, ବା ବାହାରେ ଯାଏ—ଦୁଇଜଣେ ବସି ଆଲୋଚନା କଲେ, ତୃତୀୟ ବରୁଣ ରାଜା ସେଥିରେ ଜାଣନ୍ତି।
ଉତେଯଂ ଭୂମିର୍ଵରୁଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞ ଉତାସୌ ଦ୍ଯୌର୍ବୃହତୀ ଦୂରେଅନ୍ତା । ଉତୋ ସମୁଦ୍ରୌ ଵରୁଣସ୍ଯ କୁକ୍ଷୀ ଉତାସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅଲ୍ପ ଉଦକେ ନିଲୀନଃ
ଏହି ପୃଥିବୀ ବରୁଣ ରାଜାଙ୍କର, ସେଇ ଦୂର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର; ସମୁଦ୍ରମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ଗର୍ଭ, ଏବଂ ଛୋଟ ଜଳାଶୟରେ ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ।
ଉତ ଯୋ ଦ୍ଯାମତିସର୍ପାତ୍ପରସ୍ତାନ୍ ନ ସ ମୁଚ୍ଯାତୈ ଵରୁଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ । ଦିଵ ସ୍ପଶଃ ପ୍ର ଚରନ୍ତୀଦମସ୍ଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷା ଅତି ପଶ୍ଯନ୍ତି ଭୂମିମ୍
ଯିଏ ଆକାଶ ପାର କରି ଯାଏ, ସେ ବରୁଣ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ପାରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ସର୍ଵଂ ତଦ୍ରାଜା ଵରୁଣୋ ଵି ଚଷ୍ଟେ ଯଦନ୍ତରା ରୋଦସୀ ଯତ୍ପରସ୍ତାତ୍। ସଂଖ୍ଯାତା ଅସ୍ଯ ନିମିଷୋ ଜନାନାମକ୍ଷାନ୍ ଇଵ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ନି ମିନୋତି ତାନି
ବରୁଣ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦୁଇ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଅଛି ଓ ତାହା ପାରେ ଯାହା ଅଛି, ସବୁ ଦେଖନ୍ତି; ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଝପକାଣି ଗଣନା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜୁଆଡ଼ି ତାଙ୍କ ଦାଉ ଗଣନ୍ତି।