ଵୀ ମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଇତୋ ଵି ପନ୍ଥାନୋ ଦିଶଂଦିଶମ୍ । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ଏଠାରେ ଦିନ ଓ ମାଟି ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ, ପଥମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ଦୁହିତ୍ରେ ଵହତୁଂ ଯୁନକ୍ତୀତୀଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଵି ଯାତି । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ତ୍ୱଷ୍ଟା ଝିଅକୁ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଯୋଗାଉଛନ୍ତି, ଏଭଳି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଚାଲିଯାଉଛି। ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରାଣାନ୍ତ୍ସଂ ଦଧାତି ଚନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରାଣେନ ସଂହିତଃ । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ଅଗ୍ନି ପ୍ରାଣମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିଥାଏ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରାଣ ସହିତ ଏକତାରେ ଅଛି। ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ପ୍ରାଣେନ ଵିଶ୍ଵତୋଵୀର୍ଯଂ ଦେଵାଃ ସୂର୍ଯଂ ସମୈରଯନ୍ । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶକ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚଳାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ଆଯୁଷ୍ମତାମାଯୁଷ୍କୃତାଂ ପ୍ରାଣେନ ଜୀଵ ମା ମୃଥାଃ । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ଜୀବନ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଜୀବିତ ରୁହ, ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନି। ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ପ୍ରାଣେନ ପ୍ରାଣତାଂ ପ୍ରାଣେହୈଵ ଭଵ ମା ମୃଥାଃ । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାରେ ପ୍ରାଣରେ ରୁହ, ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନି। ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ଉଦାଯୁଷା ସମାଯୁଷୋଦୋଷଧୀନାଂ ରସେନ । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ଔଷଧିମାନଙ୍କ ରସ ଦ୍ୱାରା, ଦୀର୍ଘ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ, ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
ଆ ପର୍ଜନ୍ଯସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯୋଦସ୍ଥାମାମୃତା ଵଯମ୍ । ଵ୍ଯହଂ ସର୍ଵେଣ ପାପ୍ମନା ଵି ଯକ୍ଷ୍ମେଣ ସମାଯୁଷା
ପର୍ଜ୍ୟନ୍ୟଙ୍କ ବର୍ଷା ତଳେ ଅମୃତ ଭାବରେ ଆମେ ଦଢ଼ି ରୁହୁ। ସମସ୍ତ ପାପ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୂରେ ହଟା।
4.1 ବ୍ରହ୍ମ ଜଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରଥମଂ ପୁରସ୍ତାଦ୍ଵି ସୀମତଃ ସୁରୁଚୋ ଵେନ ଆଵଃ । ସ ବୁଧ୍ନ୍ଯା ଉପମା ଅସ୍ଯ ଵିଷ୍ଠାଃ ସତଶ୍ଚ ଯୋନିମସତଶ୍ଚ ଵି ଵଃ
ବ୍ରହ୍ମା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ଆରମ୍ଭରେ। ସେଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣୀ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଗଭୀର ଭିତି ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦର୍ଶ, ସତ ଓ ଅସତର ମୂଳ ଅଂଶ।
ଇଯଂ ପିତ୍ର୍ଯା ରାଷ୍ଟ୍ର୍ଯେତ୍ଵଗ୍ରେ ପ୍ରଥମାଯ ଜନୁଷେ ଭୁଵନେଷ୍ଠାଃ । ତସ୍ମା ଏତଂ ସୁରୁଚଂ ହ୍ଵାରମହ୍ଯଂ ଘର୍ମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତୁ ପ୍ରଥମାଯ ଧାସ୍ଯଵେ
ଏହି ପୂର୍ବଜ ରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରଥମେ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ। ତେଣୁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଥିବା ତାପକୁ ପ୍ରଥମ ଧାରଣକାରୀ ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଯୋ ଜଜ୍ଞେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଅସ୍ଯ ବନ୍ଧୁର୍ଵିଶ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ଜନିମା ଵିଵକ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣ ଉଜ୍ଜଭାର ମଧ୍ଯାନ୍ ନୀଚୈରୁଚ୍ଚୈଃ ସ୍ଵଧା ଅଭି ପ୍ର ତସ୍ଥୌ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଏହାର ବନ୍ଧୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଅଲଗା କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ, ତଳ ଓ ଉପରୁ ସ୍ୱଧା ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ସ ହି ଵିଦଃ ସ ପୃଥିଵ୍ଯା ଋତସ୍ଥା ମହୀ କ୍ଷେମଂ ରୋଦସୀ ଅସ୍କଭାଯତ୍। ମହାନ୍ ମହୀ ଅସ୍କଭାଯଦ୍ଵି ଜାତୋ ଦ୍ଯାଂ ସଦ୍ମ ପାର୍ଥିଵଂ ଚ ରଜଃ
ସେ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ପୃଥିବୀର ନ୍ୟାୟରେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି। ମହାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ। ମହାନ୍ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଦିନ, ଭୂମି ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ।
ସ ବୁଧ୍ନ୍ଯାଦାଷ୍ଟ୍ର ଜନୁଷୋଽଭ୍ଯଗ୍ରଂ ବୃହସ୍ପତିର୍ଦେଵତା ତସ୍ଯ ସମ୍ରାଟ୍। ଅହର୍ଯଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିଷୋ ଜନିଷ୍ଟାଥ ଦ୍ଯୁମନ୍ତୋ ଵି ଵସନ୍ତୁ ଵିପ୍ରାଃ
ଜନ୍ମର ଗଭୀର ଭିତିରୁ ବୃହସ୍ପତି, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ସ୍ୱାମୀ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଦିନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରେରିତ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟାମାନେ ଆଲୋକରେ ବସୁନ୍ତୁ।
ନୂନଂ ତଦସ୍ଯ କାଵ୍ଯୋ ହିନୋତି ମହୋ ଦେଵସ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଯସ୍ଯ ଧାମ । ଏଷ ଜଜ୍ଞେ ବହୁଭିଃ ସାକମିତ୍ଥା ପୂର୍ଵେ ଅର୍ଧେ ଵିଷିତେ ସସନ୍ ନୁ
ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କର କବିତା ଶକ୍ତି ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କ ମହାନ ନିବାସକୁ ଆଘାତ କରେ। ସେ ବହୁମାନେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏଭଳି ପୂର୍ବ ଅର୍ଧ ଅଲଗା ହେଲା।
ଯୋଽଥର୍ଵାଣଂ ପିତରଂ ଦେଵବନ୍ଧୁଂ ବୃହସ୍ପତିଂ ନମସାଵ ଚ ଗଛାତ୍। ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଜନିତା ଯଥାସଃ କଵିର୍ଦେଵୋ ନ ଦଭାଯତ୍ସ୍ଵଧାଵାନ୍
ଯିଏ ଅଥର୍ବାଣଙ୍କୁ, ପିତା, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି ଯାଏ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜେପରି ଅଛ, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତା, କେବେ ଅପମାନିତ ହେବା ନୁହେଁ, ନିଜେ ନିଜେ ରହୁଛ।
ଯ ଆତ୍ମଦା ବଲଦା ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵ ଉପାସତେ ପ୍ରଶିଷଂ ଯସ୍ଯ ଦେଵାଃ । ଯୋଽସ୍ଯେଶେ ଦ୍ଵିପଦୋ ଯଶ୍ଚତୁଷ୍ପଦଃ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ଯିଏ ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ଆଦେଶକୁ ସମସ୍ତେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱକୁ ଦେବତାମାନେ ଅନୁସରନ୍ତି, ଯିଏ ଦୁଇପାଦ ଓ ଚାରିପାଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
ଯଃ ପ୍ରାଣତୋ ନିମିଷତୋ ମହିତ୍ଵୈକୋ ରାଜା ଜଗତୋ ବଭୂଵ । ଯସ୍ଯ ଛାଯାମୃତଂ ଯସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଃ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ଯିଏ ଜୀବନ୍ତ ଓ ଚକ୍ଷୁମିଳନ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ମହାରାଜା ହେଲେ, ଯାଙ୍କର ଛାୟା ଅମୃତତ୍ୱ, ଯାଙ୍କର ଛାୟା ମୃତ୍ୟୁ—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
ଯଂ କ୍ରନ୍ଦସୀ ଅଵତଶ୍ଚସ୍କଭାନେ ଭିଯସାନେ ରୋଦସୀ ଅହ୍ଵଯେଥାମ୍ । ଯସ୍ଯାସୌ ପନ୍ଥା ରଜସୋ ଵିମାନଃ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ଯିଏକୁ ଦୁଇ ଦୁଃଖିତା ଭୟରେ ତଳରୁ ଡାକିଥିଲେ, ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ଯାଙ୍କର ପଥ ହେଉଛି ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାର୍ଗ—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯୌରୁର୍ଵୀ ପୃଥିଵୀ ଚ ମହୀ ଯସ୍ଯାଦ ଉର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଯସ୍ଯାସୌ ସୂରୋ ଵିତତୋ ମହିତ୍ଵା କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ଯାଙ୍କର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ବିଶାଳ, ଯାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଅପାର, ଯାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରେ—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ହିମଵନ୍ତୋ ମହିତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରେ ଯସ୍ଯ ରସାମିଦାହୁଃ । ଇମାଶ୍ଚ ପ୍ରଦିଶୋ ଯସ୍ଯ ବାହୂ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ଯାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ହିମାଳୟ ଓ ସମୁଦ୍ର ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ବାହୁ ହେଉଛି ଏହି ଚାରି ଦିଗ—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
ଆପୋ ଅଗ୍ରେ ଵିଶ୍ଵମାଵନ୍ ଗର୍ଭଂ ଦଧାନା ଅମୃତା ଋତଜ୍ଞାଃ । ଯାସୁ ଦେଵୀଷ୍ଵଧି ଦେଵ ଆସୀତ୍କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ପ୍ରାଚୀନ ଜଳ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅମୃତ ଓ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀମାନେ ଥିଲେ ଓ ଦେବତା ନିବାସ କରିଥିଲେ—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଃ ସମଵର୍ତତାଗ୍ରେ ଭୂତସ୍ଯ ଜାତଃ ପତିରେକ ଆସୀତ୍। ସ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାଂ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ସୁନା ଗର୍ଭ ପ୍ରଥମେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗବନ୍ଧୁକୁ ଧାରଣ କଲେ—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
ଆପୋ ଵତ୍ସଂ ଜନଯନ୍ତୀର୍ଗର୍ଭମଗ୍ରେ ସମୈରଯନ୍ । ତସ୍ଯୋତ ଜାଯମାନସ୍ଯୋଲ୍ବ ଆସୀଦ୍ଧିରଣ୍ଯଯଃ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଜଳମାନେ ବଛାକୁ, ଗର୍ଭକୁ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସୁନା ଆବରଣ ଥିଲା—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରିବୁ?
4.3 ଉଦିତସ୍ତ୍ରଯୋ ଅକ୍ରମନ୍ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପୁରୁଷୋ ଵୃକଃ । ହିରୁଗ୍ଘି ଯନ୍ତି ସିନ୍ଧଵୋ ହିରୁଗ୍ଦେଵୋ ଵନସ୍ପତିର୍ହିରୁଙ୍ନମନ୍ତୁ ଶତ୍ରଵଃ
ତିନିଜଣ ଉଠିଲେ—ବାଘ, ମଣିଷ ଓ ନରି; ଦୂରୁତ ନଦୀମାନେ ବହେ, ଦୂରୁତ ଅରଣ୍ୟର ଦେବତା, ଦୂରୁତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାଲିଯାଉନ୍ତୁ।
ପରେଣୈତୁ ପଥା ଵୃକଃ ପରମେଣୋତ ତସ୍କରଃ । ପରେଣ ଦତ୍ଵତୀ ରଜ୍ଜୁଃ ପରେଣାଘାଯୁରର୍ଷତୁ
ନରି ଦୂର ରାସ୍ତାରେ ଯାଉ, ଚୋର ଉଚ୍ଚତମ ମାର୍ଗରେ ଯାଉ, ଦିଆଯାଇଥିବା ଦୋରି ଦୂରେ ଯାଉ, ଦୁଷ୍ଟ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଉ।
ଅକ୍ଷ୍ଯୌ ଚ ତେ ମୁଖଂ ଚ ତେ ଵ୍ଯାଘ୍ର ଜମ୍ଭଯାମସି । ଆତ୍ସର୍ଵାନ୍ ଵିଂଶତିଂ ନଖାନ୍
ବାଘ, ତୁମର ଆଖି ଓ ମୁହଁ ଆମେ ଶାନ୍ତ କରୁଛୁ, ତୁମ ସମସ୍ତ ବିଶି ନଖ ମଧ୍ୟ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଦତ୍ଵତାଂ ଵଯଂ ପ୍ରଥମଂ ଜମ୍ଭଯାମସି । ଆଦୁ ଷ୍ଟେନମଥୋ ଅହିଂ ଯାତୁଧାନମଥୋ ଵୃକମ୍
ବାଘକୁ ପ୍ରଥମେ ଆମେ ଶାନ୍ତ କରୁଛୁ, ତାପରେ ଚୋର, ପଛରେ ସାପ, ତାପରେ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା, ଏବଂ ଶେଷରେ ନରି।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତେନ ଆଯତି ସ ସଂପିଷ୍ଟୋ ଅପାଯତି । ପଥାମପଧ୍ଵଂସେନୈତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରେଣ ହନ୍ତୁ ତମ୍
ଯିଏ ଆଜି ଚୋର ଭାବେ ଆସିଛି, ସେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୂରେ ଯାଉ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଦ୍ଦୂରେ ଦୂର କରୁନ୍ତୁ।
ମୂର୍ଣା ମୃଗସ୍ଯ ଦନ୍ତା ଅପିଶୀର୍ଣା ଉ ପୃଷ୍ଟଯଃ । ନିମ୍ରୁକ୍ତେ ଗୋଧା ଭଵତୁ ନୀଚାଯଚ୍ଛଶଯୁର୍ମୃଗଃ
ପଶୁର ମୁଣ୍ଡ, ଦାନ୍ତ ଭଙ୍ଗା, ପିଠ ଫାଟିଛି; ଗୋଧିକୁ ଲୁଚିଯିବା ଦିଅ, ମୃଗ ତଳେ ପଡ଼ି ରହୁ।
ଯତ୍ସଂଯମୋ ନ ଵି ଯମୋ ଵି ଯମୋ ଯନ୍ ନ ସଂଯମଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଜାଃ ସୋମଜା ଆଥର୍ଵଣମସି ଵ୍ଯାଘ୍ରଜମ୍ଭନମ୍
ଯାହା ନିୟମ ତାହା ନୁହେଁ, ଯାହା ନିୟମ ନୁହେଁ ସେଇ ନିୟମ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମର ସନ୍ତାନ, ମୁଁ ଅଥର୍ବାଣଙ୍କ ବାଘ ଶାନ୍ତି ମନ୍ତ୍ର।