ନାହମିନ୍ଦ୍ରାଣି ରାରଣ ସଖ୍ଯୁର୍ଵୃଷାକପେର୍ଋତେ । ଯସ୍ଯେଦମପ୍ଯଂ ହଵିଃ ପ୍ରିଯଂ ଦେଵେଷୁ ଗଚ୍ଛତି ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ମୁଁ ବୃଷାକପିଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇନି, ଯାହାଙ୍କ ଏହି ଅର୍ପଣ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ହୋଇ ଯାଉଛି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵୃଷାକପାଯି ରେଵତି ସୁପୁତ୍ର ଆଦୁ ସୁସ୍ନୁଷେ । ଘସତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଉକ୍ଷଣଃ ପ୍ରିଯଂ କାଚିତ୍କରଂ ହଵିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ହେ ରେବତୀ, ବୃଷାକପିଙ୍କ ଜଣେ ସୁପୁତ୍ର ଓ ସୁସ୍ନୁଷା ଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ପ୍ରିୟ ଓ ଭଲ ଭୋଗ୍ୟ ହବିଷ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଉକ୍ଷ୍ଣୋ ହି ମେ ପଞ୍ଚଦଶ ସାକଂ ପଚନ୍ତି ଵିଂସତିମ୍ । ଉତାହମଦ୍ମି ପୀଵ ଇଦୁଭା କୁକ୍ଷୀ ପୃଣନ୍ତି ମେ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ମୋର ପନ୍ଦରଟି ବୃଷ ଏକାସାଥିରେ କୁହୁଡ଼ିଏ ଏବଂ ଏହା ସହିତ କୁଡ଼ିଟି ମଧ୍ୟ ରନ୍ଧାଯାଉଛି। ମୁଁ ପୁରା ତୃପ୍ତି ହୋଇ ଦୁଇଯିବା ଭୋଜନ କରିଛି, ମୋର ଦୁଇଟି ପେଟ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵୃଷଭୋ ନ ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋଽନ୍ତର୍ଯୂଥେଷୁ ରୋରୁଵତ୍। ମନ୍ଥସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂ ହୃଦେ ଯଂ ତେ ସୁନୋତି ଭାଵଯୁର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷ ଯେପରି ଝୁଣୁକି ଦେଇ ଚାରାଗାହରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ଏହିପରି ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ପାଇଁ ଭକ୍ତ ମନେ ହବିଷ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନ ସେଶେ ଯସ୍ଯ ରମ୍ବତେଽନ୍ତରା ସକ୍ଥ୍ଯା କପୃତ୍। ସେଦୀଶେ ଯସ୍ଯ ରୋମଶଂ ନିଷେଦୁଷୋ ଵିଜୃମ୍ଭତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ଯାହାଙ୍କ ଉରୁ ଭିତରେ କମ୍ପିଉଛି, ସେ କେବେ ଶୋଇ ନାହାନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ଲୋମ ଅଂଶ ବସିବାବେଳେ ଫେଲାଯାଏ, ସେ ଶୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନ ସେଶେ ଯସ୍ଯ ରୋମଶଂ ନିଷେଦୁଷୋ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ସେଦୀଶେ ଯସ୍ଯ ରମ୍ବତେଽନ୍ତରା ସକ୍ଥ୍ଯା କପୃତ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ଯାହାଙ୍କ ଲୋମ ଅଂଶ ବସିବା ସମୟରେ ଫେଲାଯାଏ, ସେ କେବେ ଶୋଇ ନାହାନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ଉରୁ ଭିତରେ କମ୍ପିଉଛି, ସେ ଶୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଯମିନ୍ଦ୍ର ଵୃଷାକପିଃ ପରସ୍ଵନ୍ତଂ ହତଂ ଵିଦତ୍। ଅସିଂ ସୂନାଂ ନଵଂ ଚରୁମାଦେଧସ୍ଯାନ ଆଚିତଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଷାକପି, ଧନ ଥିବା ହତ ଜନକୁ ଜାଣନ୍ତି। ସେ ନୂତନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଛୁରି ନେଇଛନ୍ତି, ଯାହା ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପିତ ହୋଇଛି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଯମେମି ଵିଚାକଶଦ୍ଵିଚିନ୍ଵନ୍ ଦାସମାର୍ଯମ୍ । ପିବାମି ପାକସୁତ୍ଵନୋଽଭି ଧୀରମଚାକଶଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ଏହି ଜଣେ ଖୋଜିବା ଓ ଦେଖିବା ସହିତ ଦାସ ଓ ଆର୍ୟକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ମୁଁ ପିସ୍ତ ସୋମରସ ପିଉଛି, ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ଥିବା ଜଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଉଛି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଧନ୍ଵ ଚ ଯତ୍କୃନ୍ତତ୍ରଂ ଚ କତି ସ୍ଵିତ୍ତା ଵି ଯୋଜନା । ନେଦୀଯସୋ ଵୃଷାକପେଽସ୍ତମେହି ଗୃହାମୁପ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ମରୁଭୂମି କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ, କେତେ ଯୋଜନ ଦୂର? ବୃଷାକପି, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଆସ, ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁନରେହି ଵୃଷାକପେ ସୁଵିତା କଲ୍ପଯାଵହୈ । ଯ ଏଷ ସ୍ଵପ୍ନନଂଶନୋଽସ୍ତମେଷି ପଥା ପୁନର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ପୁଣି ଆସ, ବୃଷାକପି, ଆମେ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବା। ଏହି ଜଣେ, ଯିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ପଥରେ ଫେରି ଘରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଦୁଦଞ୍ଚୋ ଵୃଷାକପେ ଗୃହମିନ୍ଦ୍ରାଜଗନ୍ତନ । କ୍ଵ ସ୍ଯ ପୁଲ୍ଵଘୋ ମୃଗଃ କମଗଂ ଜନଯୋପନୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ଯେତେବେଳେ ବୃଷାକପି, ତୁମେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଥିଲ, ସେଇ ଚିହ୍ନିତ ହରିଣ କେଉଁଠି, କେଉଁ ପଥରେ ମାଆ ଛୁଆକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ? ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପର୍ଶୁର୍ହ ନାମ ମାନଵୀ ସାକଂ ସସୂଵ ଵିଂଶତିମ୍ । ଭଦ୍ରଂ ଭଲ ତ୍ଯସ୍ଯା ଅଭୂଦ୍ଯସ୍ଯା ଉଦରମାମଯଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତରଃ
ପର୍ଶୁର୍ହା ନାମକ ଜଣେ ମହିଳା, ସହିତେ ଏକାଠି କୁଡ଼ି ଝଣ୍ଡା ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେଲା, ତାଙ୍କର ପେଟ ଫୁଲିଗଲା। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇଦଂ ଜନା ଉପ ଶ୍ରୁତ ନରାଶଂସ ସ୍ତଵିଷ୍ଯତେ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନଵତିଂ ଚ କୌରମ ଆ ରୁଶମେଷୁ ଦଦ୍ମହେ
ହେ ଲୋକମାନେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, ନରଶଂସଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯିବ। ଅମେ ରୁଶମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାଠି ହଜାର ଏବଂ ନବେ କୌରମ ରଖିଛୁ।
ଉଷ୍ଟ୍ରା ଯସ୍ଯ ପ୍ରଵାହଣୋ ଵଧୂମନ୍ତୋ ଦ୍ଵିର୍ଦଶ । ଵର୍ଷ୍ମା ରଥସ୍ଯ ନି ଜିହୀଡତେ ଦିଵ ଈଷମାଣା ଉପସ୍ପୃଶଃ
ପ୍ରବାହଣଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶଟି ବଧୂ ସହିତ ଉଠ ଅଛି। ରଥର ଦେହ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ ଯାଏ, କିନ୍ତୁ କେବେ ତଳକୁ ନାହିଁ। ଉଠିଥିବାମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଁନ୍ତି।
ଏଷ ଇଷାଯ ମାମହେ ଶତଂ ନିଷ୍କାନ୍ ଦଶ ସ୍ରଜଃ । ତ୍ରୀଣି ଶତାନ୍ଯର୍ଵତାଂ ସହସ୍ରା ଦଶ ଗୋନାମ୍
ଏହିପାଇଁ ଆମେ ଆଶା କରି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ: ଏକ ଶତ ହାର, ଦଶ ମାଳା; ତିନି ଶତ ଘୋଡ଼ା, ଦଶ ହଜାର ଗାଈ।
ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ରେଭ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ଵୃକ୍ଷେ ନ ପକ୍ଵେ ଶକୁନଃ । ନଷ୍ଟେ ଜିହ୍ଵା ଚର୍ଚରୀତି କ୍ଷୁରୋ ନ ଭୁରିଜୋରିଵ
କହ, ରେଭ, କହ, ପକ୍କ ଗଛରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି। ଯେତେବେଳେ ଜିହ୍ବା ହାରାଯାଏ, ସେ ଚିତ୍କାର କରେ, ମୁଣ୍ଡା ଉପରେ ଚୁରି ଘସିବା ପରି।
ପ୍ର ରେଭାସୋ ମନୀଷା ଵୃଷା ଗାଵ ଇଵେରତେ । ଅମୋତପୁତ୍ରକା ଏଷାମମୋତ ଗା ଇଵାସତେ
ରେଭମାନେ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ବୃଷ ପରି ଗାଈମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ନିରାପଦ, ସେମାନଙ୍କର ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ।
ପ୍ର ରେଭ ଧୀଂ ଭରସ୍ଵ ଗୋଵିଦଂ ଵସୁଵିଦମ୍ । ଦେଵତ୍ରେମାଂ ଵାଚଂ ସ୍ରୀଣୀହୀଷୁର୍ନାଵୀରସ୍ତାରମ୍
ଯାଅ, ରେଭ, ଧାରଣା ଆଣ, ଗାଈ ଓ ଧନ ଜାଣିଥିବା ଜଣେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଏହି କଥା କହ, ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଦକ୍ଷ ନାଉକା ଚାଳକ ପରି।
ରାଜ୍ଞୋ ଵିଶ୍ଵଜନୀନସ୍ଯ ଯୋ ଦେଵୋମର୍ତ୍ଯାମତି । ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ସୁଷ୍ଟୁତିମା ସୁନୋତା ପରିକ୍ଷିତଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ରାଜା, ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଦେବତା, ଏହି ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ, ହେ ପରିକ୍ଷିତ, ଭଲ ଭାବରେ ଗାଉଥିବା ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କର।
ପରିଛିନ୍ନଃ କ୍ଷେମମକରୋତ୍ତମ ଆସନମାଚରନ୍ । କୁଲାଯନ୍ କୃଣ୍ଵନ୍ କୌରଵ୍ଯଃ ପତିର୍ଵଦତି ଜାଯଯା
ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି, ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଘର ତିଆରି କରି, କୌରବ୍ୟ ପତି ଭାବେ ଜନାନୀ ସହ କଥା ହୁଏ।
କତରତ୍ତ ଆ ହରାଣି ଦଧି ମନ୍ଥାଂ ପରି ଶ୍ରୁତମ୍ । ଜାଯାଃ ପତିଂ ଵି ପୃଚ୍ଛତି ରାଷ୍ଟ୍ରେ ରାଜ୍ଞଃ ପରିକ୍ଷିତଃ
ତୁମମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଏହି ଦହି, ମଥାଯାଇ ଭଲଭାବେ ଛାଣାଯାଇଥିବା, ନେଇଛି? ପରିକ୍ଷିତ ରାଜ୍ୟରେ ଜନାନୀ ପତିଙ୍କୁ ପଚାରେ।
ଅଭୀଵସ୍ଵଃ ପ୍ର ଜିହୀତେ ଯଵଃ ପକ୍ଵଃ ପଥୋ ବିଲମ୍ । ଜନଃ ସ ଭଦ୍ରମେଧତି ରାଷ୍ଟ୍ରେ ରାଜ୍ଞଃ ପରିକ୍ଷିତଃ
ପାକା ଯବ ଫୁଲିଉଠି, ରାସ୍ତାରୁ ଏଠାରେ ସରିଯାଏ; ପରିକ୍ଷିତ ରାଜ୍ୟରେ ଲୋକମାନେ ଭଲରେ ଅଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ କାରୁମବୂବୁଧଦୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଵି ଚରା ଜନମ୍ । ମମେଦୁଗ୍ରସ୍ଯ ଚର୍କୃଧି ସର୍ଵ ଇତ୍ତେ ପୃଣାଦରିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର କବିଙ୍କୁ ଜଗାଇଦେଲେ; ଉଠ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲ। ମୋ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କରକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିନାହ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ତୁମେ ପୂରଣ କର।
ଇହ ଗାଵଃ ପ୍ର ଜାଯଧ୍ଵମିହାଶ୍ଵା ଇହ ପୂରୁଷାଃ । ଇହୋ ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣୋପି ପୂଷା ନି ଷୀଦତି
ଏଠାରେ ଗାଈ ଜନ୍ମ ନିଅ, ଏଠାରେ ଘୋଡା, ଏଠାରେ ମଣିଷ; ଏଠାରେ ହଜାର ଦାନ ଦେଉଥିବା ପୂଷା ବସନ୍ତୁ।
ନେମା ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଵୋ ରିଷନ୍ ମୋ ଆସାଂ ଗୋପ ରୀରିଷତ୍। ମାସାମମିତ୍ରଯୁର୍ଜନ ଇନ୍ଦ୍ର ମା ସ୍ତେନ ଈଶତ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଗାଈମାନେ କେବେ ଅପକାର ପାଉନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ କେବେ ଆହତ ହେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ। କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ବା ଚୋର ତାଙ୍କୁ ଶାସନ କରିପାରୁନାହିଁ।
ଉପ ନୋ ନ ରମସି ସୂକ୍ତେନ ଵଚସା ଵଯଂ ଭଦ୍ରେଣ ଵଚସା ଵଯମ୍ । ଵନାଦଧିଧ୍ଵନୋ ଗିରୋ ନ ରିଷ୍ଯେମ କଦା ଚନ
ଏହି ସ୍ତୁତି ଓ ଶୁଭ ବାଣୀ ସହିତ ଆମେ ତୁମେ ଆମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ; ଆମର କଥା କେବେ ବନରେ ବା କେବେ ବି ହରାଇଯାଉନାହିଁ।
ଯଃ ସଭେଯୋ ଵିଦଥ୍ଯଃ ସୁତ୍ଵା ଯଜ୍ଵାଥ ପୂରୁଷଃ । ସୂର୍ଯଂ ଚାମୂ ରିଶାଦସସ୍ତଦ୍ଦେଵାଃ ପ୍ରାଗକଲ୍ପଯନ୍
ଯିଏ ସଭାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପରାମର୍ଶରେ ଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ସେନାଙ୍କ ଭକ୍ଷକ ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଯୋ ଜାମ୍ଯା ଅପ୍ରଥଯସ୍ତଦ୍ଯତ୍ସଖାଯଂ ଦୁଧୂର୍ଷତି । ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯଦପ୍ରଚେତାସ୍ତଦାହୁରଧରାଗିତି
ଯିଏ ନିଜ ଜନ୍ମାତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସହଯାତ୍ରୀକୁ ହରାଇବାକୁ ଚାହେ, ବଡ଼ ଭାଇ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଲୋକେ ସବୁଠୁ ତଳ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ଭଦ୍ରସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଭଵତି ଦାଧୃଷିଃ । ତଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଅବ୍ରଵୀଦୁ ତଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵଃ କାମ୍ଯଂ ଵଚଃ
ଭଲ ମଣିଷଙ୍କ ପୁଅ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ତେବେ ଋଷି କହିଥାଏ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ କଥା କହିଥାଏ।
ଯଶ୍ଚ ପଣି ରଘୁଜିଷ୍ଠ୍ଯୋ ଯଶ୍ଚ ଦେଵାମଦାଶୁରିଃ । ଧୀରାଣାଂ ଶଶ୍ଵତାମହଂ ତଦପାଗିତି ଶୁଶ୍ରୁମ
ଯିଏ ପଣି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦୌଡ଼ରେ ସବୁଠୁ ତେଜ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କୁ ମାନେନାହିଁ, ଧୀର ଓ ଚିରଞ୍ଜୀବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ସେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି।