ତଂ ହି ସ୍ଵରାଜଂ ଵୃଷଭଂ ତମୋଜସେ ଧିଷଣେ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷତୁଃ । ଉତୋପମାନାଂ ପ୍ରଥମୋ ନି ଷୀଦସି ସୋମକାମଂ ହି ତେ ମନଃ
ଏହି ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତି, ଏହି ବଳବାନ ବୃଷଭ ପାଇଁ ଦୁଇ ଦେବୀ ଶକ୍ତିର ସିଂହାସନ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହୋଇ ବସ, କାରଣ ତୁମର ମନ ସୋମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।
ଅଭ୍ରାତୃଵ୍ଯୋଽନା ତ୍ଵମନାପିରିନ୍ଦ୍ର ଜନୁଷା ସନାଦସି । ଯୁଧେଦାପିତ୍ଵମିଚ୍ଛସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ଏକାକି, କୌଣସି ସମାନ ବା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଚାହୁଁଛ।
ନକୀ ରେଵନ୍ତଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିନ୍ଦସେ ପୀଯନ୍ତି ତେ ସୁରାଶ୍ଵଃ । ଯଦା କୃଣୋଷି ନଦନୁଂ ସମୂହସ୍ଯାଦିତ୍ପିତେଵ ହୂଯସେ
ତୁମେ ଧନୀ ବନ୍ଧୁ ମିଳୁନାହାଁ, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପିଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବିଶାଳ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ସମାବେଶରେ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକିବା ପରି ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ।
ଅହମିଦ୍ଧି ପିତୁଷ୍ପରି ମେଧାମୃତସ୍ଯ ଜଗ୍ରଭ । ଅହଂ ସୂର୍ଯ ଇଵାଜନି
ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କଠାରୁ ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ଧରିଛି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅହଂ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଗିରଃ ଶୁମ୍ଭାମି କଣ୍ଵଵତ୍। ଯେନେନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଷ୍ମମିଦ୍ଦଧେ
ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ, କଣ୍ବମାନେ ଯେପରି ଶ୍ଲୋକ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ କଥାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ପାଇଥିଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଋଷଯୋ ଯେ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ । ମମେଦ୍ଵର୍ଧସ୍ଵ ସୁଷ୍ଟୁତଃ
ଯେ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିନଥିଲେ ଓ ଯେମାନେ କରିଥିଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ।
ମା ଭୂମ ନିଷ୍ଟ୍ଯା ଇଵେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦରଣା ଇଵ । ଵନାନି ନି ପ୍ରଜହିତାନ୍ଯଦ୍ରିଵୋ ଦୁରୋଷାସୋ ଅମନ୍ମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଦୟାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ, ଆଶ୍ରୟହୀନ ମାନେ ପରି ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ, ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଆମେ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ତ୍ୟାଗିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ତୁମର କୃପାରୁ ଦୂର ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ।
ଅମନ୍ମହୀଦନାଶଵୋଽନୁଗ୍ରାସଶ୍ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ସୁକୃତ୍ସୁ ତେ ମହତା ଶୂର ରାଧସାନୁ ସ୍ତୋମଂ ମୁଦୀମହି
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆମେ ଅଶକ୍ତ ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅଧୀନ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ। ହେ ବୀର, ଭଲମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ବଡ଼ ଦାନରେ, ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଗାଉ।
ପିବା ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଦତୁ ତ୍ଵା ଯଂ ତେ ସୁଷାଵ ହର୍ଯଶ୍ଵାଦ୍ରିଃ । ସୋତୁର୍ବାହୁଭ୍ଯାଂ ସୁଯତୋ ନାର୍ଵା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଉ, ଏହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ। ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଛି, ଘୋଡ଼ା ପ୍ରେମୀ, ଚାପାଯାଇଥିବା ଏହି ସୋମ ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଭାବେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି।
ଯସ୍ତେ ମଦୋ ଯୁଜସ୍ଚାରୁରସ୍ତି ଯେନ ଵୃତ୍ରାଣି ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି । ସ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭୂଵସୋ ମମତ୍ତୁ
ତୁମର ଯେ ଆନନ୍ଦ, ଯାହା ଯୁକ୍ତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା ପ୍ରେମୀ ତୁମେ ବୃତ୍ରମାନେକୁ ବିନାଶ କର, ଏହି ଅଧିକ ଧନର ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହା ତୁମକୁ ମତ୍ତ କରୁ।
ବୋଧା ସୁ ମେ ମଘଵନ୍ ଵାଚମେମାଂ ଯାଂ ତେ ଵସିଷ୍ଠୋ ଅର୍ଚତି ପ୍ରଶସ୍ତିମ୍ । ଇମା ବ୍ରହ୍ମ ସଧମାଦେ ଜୁଷସ୍ଵ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ବସିଷ୍ଠ ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଭାବେ କହୁଛନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେକୁ ସଭାରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଶଗ୍ଧ୍ଯୂ ଷୁ ଶଚୀପତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ । ଭଗଂ ନ ହି ତ୍ଵା ଯଶସଂ ଵସୁଵିଦମନୁ ଶୂର ଚରାମସି
ହେ ଶକ୍ତିର ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ଶୁଣ। ହେ ବୀର, ଆମେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛୁ, ଯେ ଯଶସ୍ବୀ ଓ ଧନର ଜ୍ଞାନୀ, ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ।
ପୌରୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁରୁକୃଦ୍ଗଵାମସ୍ଯୁତ୍ସୋ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଯଃ । ନକିର୍ହି ଦାନଂ ପରିମର୍ଧିଷତ୍ତ୍ଵେ ଯଦ୍ଯଦ୍ଯାମି ତଦା ଭର
ତୁମେ ଘୋଡ଼ାର ନାଥ, ବହୁ କାମ କରୁଥିବା, ଗାଈର ମାଲିକ, ହେ ଦେବତା, ସୁନା ଧନର ଦାତା। କାରଣ ଦାନ ରୋକିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ—ମୁଁ ଯାହା ଚାହେଁ, ତୁମେ ଦିଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଦେଵତାତଯେ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସମୀକେ ଵନିନୋ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଧନସ୍ଯ ସାତଯେ
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ସଭାରେ ଅଟବାସୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଧନ ଲାଗି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ରୋଦସୀ ପପ୍ରଥଚ୍ଛଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯମରୋଚଯତ୍। ଇନ୍ଦ୍ରେ ହ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯେମିର ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦୁଇଟି ଜଗତ୍ ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଝରିଯାଏ।
ଅସ୍ତାଵି ମନ୍ମ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୋଚତ । ପୂର୍ଵୀର୍ଋତସ୍ଯ ବୃହତୀରନୂଷତ ସ୍ତୋତୁର୍ମେଘା ଅସୃକ୍ଷତ
ମୁଁ ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତିଗୀତ ପଢ଼ିଛି; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କୁହାଯାଉ। ଅନେକ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସରିତ ହୋଇଛି; ଗାୟକଙ୍କର ମେଘମାନେ ବର୍ଷା କରିଛନ୍ତି।
ତୁରଣ୍ଯଵୋ ମଧୁମନ୍ତଂ ଘୃତଶ୍ଚୁତଂ ଵିପ୍ରାସୋ ଅର୍କମାନୃଚୁଃ । ଅସ୍ମେ ରଯିଃ ପପ୍ରଥେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶଵୋଽସ୍ମେ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ମନ୍ତ୍ରଦାତାମାନେ ମଧୁର ଓ ଘୃତ ଭରିଥିବା ଗୀତ ଗାଇଛନ୍ତି। ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ଆମ ପାଇଁ ସୋମ ଝରୁଛି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଗପାଗୁଦଙ୍ନ୍ଯଗ୍ଵା ହୂଯସେ ନୃଭିଃ । ସିମା ପୁରୂ ନୃଷୂତୋ ଅସ୍ଯାନଵେଽସି ପ୍ରଶର୍ଧ ତୁର୍ଵଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରୁ ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ ଡାକିଲେ, ତୁମେ ବହୁମାନଙ୍କ ଡାକରେ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅଛ, ତୁମେ ତୁର୍ବଶଙ୍କ ପ୍ରତିରକ୍ଷକ।
ଯଦ୍ଵା ରୁମେ ରୁଶମେ ଶ୍ଯାଵକେ କୃପ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଦଯସେ ସଚା । କଣ୍ଵାସସ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଭି ସ୍ତୋମଵାହସ ଇନ୍ଦ୍ରା ଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯା ଗହି
କିମ୍ବା ରୁମା, ରୁଶମା, ଶ୍ୟାବକଙ୍କ ସହ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, କଣ୍ବମାନେ ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି—ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସ।
ଅଭି ତ୍ଵା ଶୂର ନୋନୁମୋଽଦୁଗ୍ଧା ଇଵ ଧେନଵଃ । ଈଶାନମସ୍ଯ ଜଗତଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶମୀଶାନମିନ୍ଦ୍ର ତସ୍ଥୁଷଃ
ହେ ବୀର, ଅମେଘା ଗାଈଁମାନେ ଯେପରି ଆସନ୍ତି, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉଛୁ। ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳ ଜଗତ୍ର ତୁମେ ସ୍ୱାମୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆଲୋକ ଦେଖୁଥିବା ସ୍ୱାମୀ।
ନ ତ୍ଵାଵାମନ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯୋ ନ ପାର୍ଥିଵୋ ନ ଜାତୋ ନ ଜନିଷ୍ଯତେ । ଅଶ୍ଵାଯନ୍ତୋ ମଘଵନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜିନୋ ଗଵ୍ଯନ୍ତସ୍ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ସ୍ୱର୍ଗରେ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ, ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା କିମ୍ବା ହେବାକୁ ଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି। ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଈଁ ଚାହାଁନ୍ତି।
ରେଵତୀର୍ନଃ ସଧମାଦ ଇନ୍ଦ୍ରେ ସନ୍ତୁ ତୁଵିଵାଜାଃ । କ୍ଷୁମନ୍ତୋ ଯାଭିର୍ମଦେମ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆମର ମିଳନ ସଭାଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପୁରସ୍କାରରେ ଭରିଥିବା ହେଉ, ଯାହା ସହ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା।
ଆ ଘ ତ୍ଵାଵାନ୍ ତ୍ମନାପ୍ତ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵିଯାନଃ । ଋଣୋରକ୍ଷଂ ନ ଚକ୍ରଯୋଃ
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ଅଜୟ ଓ ଅଦମ୍ୟ ହୋଇ, ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ, ଯେପରି ରଥର ଚକା ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ନାହିଁ।
ଆ ଯଦ୍ଦୁଵଃ ଶତକ୍ରତଵା କାମଂ ଜରିତୄଣାମ୍ । ଋଣୋରକ୍ଷଂ ନ ଶଚୀଭିଃ
ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗାୟକମାନଙ୍କ ଇଛା ପୂରଣ କର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରଥର ଚକା ପରି ଅଭିଯାନ କର।
ତତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦେଵତ୍ଵଂ ତନ୍ ମହିତ୍ଵଂ ମଧ୍ଯା କର୍ତୋର୍ଵିତତଂ ସଂ ଜଭାର । ଯଦେଦଯୁକ୍ତ ହରିତଃ ସଧସ୍ଥାଦାଦ୍ରାତ୍ରୀ ଵାସସ୍ତନୁତେ ସିମସ୍ମୈ
ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦେବତ୍ୱ, ଏହା ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ। ସେ ତାଙ୍କର ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ିଲେ, ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଖୋଲିଦିଏ।
ତନ୍ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଭିଚକ୍ଷେ ସୂର୍ଯୋ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଦ୍ଯୋରୁପସ୍ଥେ । ଅନନ୍ତମନ୍ଯଦ୍ରୁଶଦସ୍ଯ ପାଜଃ କୃଷ୍ଣମନ୍ଯଦ୍ଧରିତଃ ସଂ ଭରନ୍ତି
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ସେଇ ରୂପ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶର କୋଳରେ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଏକ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଗର, ଅନ୍ୟଟି କଳା, ହରିତମାନେ ଏହାକୁ ବହନ କରନ୍ତି।
କଯା ନଶ୍ଚିତ୍ର ଆ ଭୁଵଦୂତୀ ସଦାଵୃଧଃ ସଖା । କଯା ଶଚିଷ୍ଠଯା ଵୃତା
କେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ମିତ୍ର ପରି? କେଉଁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ବାଛାଯାନ୍ତି?
କସ୍ତ୍ଵା ସତ୍ଯୋ ମଦାନାଂ ମଂହିଷ୍ଠୋ ମତ୍ସଦନ୍ଧସଃ । ଦୃଲ୍ହା ଚିଦାରୁଜେ ଵସୁ
ତୁମ ସତ୍ୟ ଆନନ୍ଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, କିଏ ଚାପିଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ? ଏହି ଦୃଢ଼ ଜିନିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଭଙ୍ଗ କର, ହେ ଧନଦାତା।
ଅଭୀ ଷୁ ନଃ ସଖୀନାମଵିତା ଜରିତୄଣାମ୍ । ଶତଂ ଭଵାସ୍ଯୂତିଭିଃ
ଆମ ସଂଗୀ ଓ ଗାୟକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ହେଉ। ତୁମ ଶତଗୁଣ ସାହାଯ୍ୟ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଇମା ନୁ କଂ ଭୁଵନା ସୀଷଧାମେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାଃ । ଯଜ୍ଞଂ ଚ ନସ୍ତନ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରଜାଂ ଚାଦିତ୍ଯୈରିନ୍ଦ୍ରଃ ସହ ଚୀକୢପାତି
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରୁ କେଉଁଟିକୁ ଆମେ ପାଇପାରିବୁ—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ? ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଆମର ଯଜ୍ଞ, ଦେହ ଓ ସନ୍ତାନକୁ ସୁସଂଗଠିତ କରନ୍ତୁ।