ଏଵା ମହାନ୍ ବୃହଦ୍ଦିଵୋ ଅଥର୍ଵାଵୋଚତ୍ସ୍ଵାଂ ତନ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରମେଵ । ସ୍ଵସାରୌ ମାତରିଭ୍ଵରୀ ଅରିପ୍ରେ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଚୈନେ ଶଵସା ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଚ
ବଡ଼ ଆକାଶର ଅଥର୍ବଣ ଏପରି ଭାବରେ ତୁମକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛନ୍ତି। ଦୁଇ ଭଉଣୀ, ମାତରିଶ୍ୱନ ଓ ଭଭରୀ, ତୁମକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଥାନ୍ତି।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାଂ କେତୁରନୀକଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ପ୍ରଦିଶଃ ସୂର୍ଯ ଉଦ୍ଯନ୍ । ଦିଵାକରୋଽତି ଦ୍ଯୁମ୍ନୈସ୍ତମାଂସି ଵିଶ୍ଵାତାରୀଦ୍ଦୁରିତାନି ଶୁକ୍ରଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଚିହ୍ନ, ଚମକୁଥିବା ଆକୃତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହୁଏ। ଦିନକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରେ; ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅପମାନକୁ ଦୂର କରେ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମୁଦଗାଦନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ । ଆପ୍ରାଦ୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତି ଉଦୟ ହୋଇଛି, ମିତ୍ର, ଵରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଛି; ସେ ଚଳିଥିବା ଓ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା।
ସୂର୍ଯୋ ଦେଵୀମୁଷସଂ ରୋଚମାନାଂ ମର୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍। ଯତ୍ରା ନରୋ ଦେଵଯନ୍ତୋ ଯୁଗାନି ଵିତନ୍ଵତେ ପ୍ରତି ଭଦ୍ରାଯ ଭଦ୍ରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏକ ଯୁବକ ଯେପରି ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି, ତେଣୁ ଚମକୁଥିବା ଉଷାକୁ ପଛରେ ଆସେ। ସେଠାରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯୁଗଗୁଡିକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ଭଲକୁ ଭଲରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରା ଭରମୋଜୋ ନୃମ୍ଣଂ ଶତକ୍ରତୋ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଆ ଵୀରଂ ପୃତନାଷହମ୍
ତୁମେ ଆମର ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର। ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ନାୟକକୁ ଆମକୁ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପିତା ଵସୋ ତ୍ଵଂ ମାତା ଶତକ୍ରତୋ ବଭୂଵିଥ । ଅଧା ତେ ସୁମ୍ନମୀମହେ
ତୁମେ ଆମର ପିତା, ଦୟାଳୁ; ତୁମେ ଆମର ମାତା, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତେଣୁ ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଚାହୁଁଛୁ।
ତ୍ଵାଂ ଶୁଷ୍ମିନ୍ ପୁରୁହୂତ ଵାଜଯନ୍ତମୁପ ବ୍ରୁଵେ ଶତକ୍ରତୋ । ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅନେକ ଥର ଡାକାଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ଯେଉଁଥି ଉପହାର ଜିତିଥାନ୍ତି। ଆମକୁ ନାୟକତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ସ୍ଵାଦୋରିତ୍ଥା ଵିଷୂଵତୋ ମଧ୍ଵଃ ପିବନ୍ତି ଗୌର୍ଯଃ । ଯା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଯାଵରୀର୍ଵୃଷ୍ଣା ମଦନ୍ତି ଶୋଭସେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ ଗାଁମାନେ ମଧୁର ପାନୀୟ ପିଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଚମକୁଥିବା ଗାଁମାନେ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ନିୟମକୁ ଅନୁସରନ୍ତି।
ତା ଅସ୍ଯ ପୃଶନାଯୁଵଃ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ପ୍ରିଯା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧେନଵୋ ଵଜ୍ରଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ସାଯକଂ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ଏହି ଚିହ୍ନିତ ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି; ପ୍ରିଶ୍ନି ଗାଁମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ବଜ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି, ଚମକୁଥିବା ଗାଁମାନେ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ନିୟମକୁ ଅନୁସରନ୍ତି।
ତା ଅସ୍ଯ ନମସା ସହଃ ସପର୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଚେତସଃ । ଵ୍ରତାନ୍ଯସ୍ଯ ସଶ୍ଚିରେ ପୁରୂଣି ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍
ସମ୍ମାନ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ପୁରୁଣା ବ୍ରତ ଅନୁସରିଛନ୍ତି, ଚମକୁଥିବା ଗାଁମାନେ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ନିୟମକୁ ଅନୁସରନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଦୂନେ ସୁତଂ ପରି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ । ଅର୍କମର୍ଚନ୍ତୁ କାରଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଯାହାପାଇଁ ସୋମ ପିଟାଯାଇଛି, ଆମର ଗୀତଗୁଡିକ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରୁ। କବିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋ ରଣନ୍ତି ସପ୍ତ ସଂସଦଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୁତେ ହଵାମହେ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ବସିଥାଏ, ସାତଟି ସଭା ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି— ସୋମ ପିଟାଯାଇଥିବା ବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ।
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ଚେତନଂ ଦେଵାସୋ ଯଜ୍ଞମତ୍ନତ । ତମିଦ୍ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକ ଉତ୍ସବରେ, ଦେବମାନେ ଜାଗୃତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି। ଆମର ଗୀତଗୁଡିକ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ।
ଯତ୍ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଵିଷ୍ଣଵି ଯଦ୍ଵା ଘ ତ୍ରିତ ଆପ୍ତ୍ଯେ । ଯଦ୍ଵା ମରୁତ୍ସୁ ମନ୍ଦସେ ସମିନ୍ଦୁଭିଃ
ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ସୋମ ବିଷ୍ଣୁ ସହ, କିମ୍ବା ତ୍ରିତ ଆପ୍ତ୍ୟ ସହ, କିମ୍ବା ମାରୁତମାନେ ସହ ଉପଭୋଗ କରିଛ—
ଯଦ୍ଵା ଶକ୍ର ପରାଵତି ସମୁଦ୍ରେ ଅଧି ମନ୍ଦସେ । ଅସ୍ମାକମିତ୍ସୁତେ ରଣା ସମିନ୍ଦୁଭିଃ
କିମ୍ବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୂର ଶାଗରରେ ଯେଉଁ ସୋମ ଉପଭୋଗ କରିଛ, ଆମେ ପିଟିଥିବା ସୋମର ରସରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଯଦ୍ଵାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧୋ ଯଜମାନସ୍ଯ ସତ୍ପତେ । ଉକ୍ଥେ ଵା ଯସ୍ଯ ରଣ୍ଯସି ସମିନ୍ଦୁଭିଃ
କିମ୍ବା, ବଳି ଦେଇଥିବା ବେଳେ ଯେଉଁ ସୋମ ପିତିଛ, ବଳିଦାନକାରୀଙ୍କ ସହାୟକ ଭାବରେ, କିମ୍ବା ଷ୍ଟୁତି ଗୀତରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛ— ଆମେ ପିଟିଥିବା ସୋମର ରସରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଯଦଦ୍ଯ କଚ୍ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ନ୍ ଉଦଗା ଅଭି ସୂର୍ଯ । ସର୍ଵଂ ତଦିନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଶେ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଜି ଯାହା କିଛି ଉଦୟ ହେଇଛି, ଏହି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମର ଅଧୀନରେ ଅଛି।
ଯଦ୍ଵା ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ ସତ୍ପତେ ନ ମରା ଇତି ମନ୍ଯସେ । ଉତୋ ତତ୍ସତ୍ଯମିତ୍ତଵ
ହେ ସଦ୍ଗୁଣୀ ନାଥ, ଯଦି ତୁମେ ଭାବୁଛ, 'ମୁଁ କେବେ ହାରିବି ନାହିଁ', ତେବେ ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ କଥା, ହେ ପ୍ରବଳ।
ଯେ ସୋମାସଃ ପରାଵତି ଯେ ଅର୍ଵାଵତି ସୁନ୍ଵିରେ । ସର୍ଵାଂସ୍ତାମିନ୍ଦ୍ର ଗଚ୍ଛସି
ଯେ ସମସ୍ତ ସୋମ ଦୂରେ ଓ ନିକଟରେ ଚାପାଯାଇଛି, ସେଗୁଡିକୁ ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତଂକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଉଛ।
ଉଭଯଂ ଶୃଣଵଚ୍ଚ ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ଵାଗିଦଂ ଵଚଃ । ସତ୍ରାଚ୍ଯା ମଘଵା ସୋମପୀତଯେ ଧିଯା ଶଵିଷ୍ଠ ଆ ଗମତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇପଟର କଥା ଶୁଣ, ଏହି ବାକ୍ୟକୁ ନିକଟରେ ଆସି ଶୁଣ। ହେ ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ।
ତଂ ହି ସ୍ଵରାଜଂ ଵୃଷଭଂ ତମୋଜସେ ଧିଷଣେ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷତୁଃ । ଉତୋପମାନାଂ ପ୍ରଥମୋ ନି ଷୀଦସି ସୋମକାମଂ ହି ତେ ମନଃ
ଏହି ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତି, ଏହି ବଳବାନ ବୃଷଭ ପାଇଁ ଦୁଇ ଦେବୀ ଶକ୍ତିର ସିଂହାସନ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହୋଇ ବସ, କାରଣ ତୁମର ମନ ସୋମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।
ଅଭ୍ରାତୃଵ୍ଯୋଽନା ତ୍ଵମନାପିରିନ୍ଦ୍ର ଜନୁଷା ସନାଦସି । ଯୁଧେଦାପିତ୍ଵମିଚ୍ଛସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ଏକାକି, କୌଣସି ସମାନ ବା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଚାହୁଁଛ।
ନକୀ ରେଵନ୍ତଂ ସଖ୍ଯାଯ ଵିନ୍ଦସେ ପୀଯନ୍ତି ତେ ସୁରାଶ୍ଵଃ । ଯଦା କୃଣୋଷି ନଦନୁଂ ସମୂହସ୍ଯାଦିତ୍ପିତେଵ ହୂଯସେ
ତୁମେ ଧନୀ ବନ୍ଧୁ ମିଳୁନାହାଁ, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପିଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବିଶାଳ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ସମାବେଶରେ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକିବା ପରି ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ।
ଅହମିଦ୍ଧି ପିତୁଷ୍ପରି ମେଧାମୃତସ୍ଯ ଜଗ୍ରଭ । ଅହଂ ସୂର୍ଯ ଇଵାଜନି
ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କଠାରୁ ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ଧରିଛି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅହଂ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଗିରଃ ଶୁମ୍ଭାମି କଣ୍ଵଵତ୍। ଯେନେନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଷ୍ମମିଦ୍ଦଧେ
ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ, କଣ୍ବମାନେ ଯେପରି ଶ୍ଲୋକ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ କଥାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ପାଇଥିଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଋଷଯୋ ଯେ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ । ମମେଦ୍ଵର୍ଧସ୍ଵ ସୁଷ୍ଟୁତଃ
ଯେ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିନଥିଲେ ଓ ଯେମାନେ କରିଥିଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ।
ମା ଭୂମ ନିଷ୍ଟ୍ଯା ଇଵେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦରଣା ଇଵ । ଵନାନି ନି ପ୍ରଜହିତାନ୍ଯଦ୍ରିଵୋ ଦୁରୋଷାସୋ ଅମନ୍ମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଦୟାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ, ଆଶ୍ରୟହୀନ ମାନେ ପରି ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ, ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଆମେ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ତ୍ୟାଗିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ତୁମର କୃପାରୁ ଦୂର ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ।
ଅମନ୍ମହୀଦନାଶଵୋଽନୁଗ୍ରାସଶ୍ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ସୁକୃତ୍ସୁ ତେ ମହତା ଶୂର ରାଧସାନୁ ସ୍ତୋମଂ ମୁଦୀମହି
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆମେ ଅଶକ୍ତ ହେବାକୁ ଦିଅନାହାଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅଧୀନ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ। ହେ ବୀର, ଭଲମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ବଡ଼ ଦାନରେ, ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଗାଉ।
ପିବା ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଦତୁ ତ୍ଵା ଯଂ ତେ ସୁଷାଵ ହର୍ଯଶ୍ଵାଦ୍ରିଃ । ସୋତୁର୍ବାହୁଭ୍ଯାଂ ସୁଯତୋ ନାର୍ଵା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଉ, ଏହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ। ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପାଯାଇଛି, ଘୋଡ଼ା ପ୍ରେମୀ, ଚାପାଯାଇଥିବା ଏହି ସୋମ ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଭାବେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି।
ଯସ୍ତେ ମଦୋ ଯୁଜସ୍ଚାରୁରସ୍ତି ଯେନ ଵୃତ୍ରାଣି ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି । ସ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭୂଵସୋ ମମତ୍ତୁ
ତୁମର ଯେ ଆନନ୍ଦ, ଯାହା ଯୁକ୍ତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା ପ୍ରେମୀ ତୁମେ ବୃତ୍ରମାନେକୁ ବିନାଶ କର, ଏହି ଅଧିକ ଧନର ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହା ତୁମକୁ ମତ୍ତ କରୁ।