ଅକ୍ଷୀଭ୍ଯାଂ ତେ ନାସିକାଭ୍ଯାଂ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଛୁବୁକାଦଧି । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଶୀର୍ଷଣ୍ଯଂ ମସ୍ତିଷ୍କାଜ୍ଜିହ୍ଵାଯା ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଆଖି, ନାକ, କାନ, ଠୋଡ, ମୁଣ୍ଡ, ମସ୍ତିଷ୍କ ଓ ଜିହ୍ବାରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁ।
ଗ୍ରୀଵାଭ୍ଯସ୍ତ ଉଷ୍ଣିହାଭ୍ଯଃ କୀକସାଭ୍ଯୋ ଅନୂକ୍ଯାତ୍। ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଦୋଷଣ୍ଯମଂସାଭ୍ଯାଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଗଳା, ମୁଣ୍ଡ ଶୀର୍ଷ, କାଶ ଓ ଗଳା, ଶୋଉଲ୍, ମାଂସ ଓ ବାହୁରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁ।
ହୃଦଯାତ୍ତେ ପରି କ୍ଲୋମ୍ନୋ ହଲୀକ୍ଷ୍ଣାତ୍ପାର୍ଶ୍ଵାଭ୍ଯାମ୍ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ମତସ୍ନାଭ୍ଯାଂ ପ୍ଲୀହ୍ନୋ ଯକ୍ନସ୍ତେ ଵି ଵୃହାମସି
ତୁମର ହୃଦୟ, ଫୁସଫୁସ ଆବରଣ, ପାର୍ଶ୍ୱ, ନାଡି, ପିତ୍ତଶୟ ଓ ଯକୃତରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁ।
ଆନ୍ତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତେ ଗୁଦାଭ୍ଯୋ ଵନିଷ୍ଠୋରୁଦରାଦଧି । ଯକ୍ଷ୍ମଂ କୁକ୍ଷିଭ୍ଯାଂ ପ୍ଲାଶେର୍ନାଭ୍ଯା ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଆନ୍ତ୍ର, ପାଖାନା ଦ୍ୱାର, ଭିତର ଅଂଶ ଓ ଉଦର, କୁକ୍ଷି ଓ ନାଭିରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁ।
ଊରୁଭ୍ଯାଂ ତେ ଅଷ୍ଠୀଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ପାର୍ଷ୍ଣିଭ୍ଯାଂ ପ୍ରପଦାଭ୍ଯାମ୍ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଭସଦ୍ଯଂ ଶ୍ରୋଣିଭ୍ଯାଂ ଭାସଦଂ ଭାଂସସୋ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ଉରୁ, ହାଡ, ପାଦ ଓ ଗୋଡ଼, ଶ୍ରୋଣି ଓ ପିଛୁ ଅଂଶରୁ ଆମେ ଖାଇଯାଉଥିବା ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁ।
ଅମେହନାଦ୍ଵନଂକରଣାଲ୍ଲୋମଭ୍ଯସ୍ତେ ନଖେଭ୍ଯଃ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସର୍ଵସ୍ମାଦାତ୍ମନସ୍ତମିଦଂ ଵି ଵୃହାମି ତେ
ତୁମର ମୁତ୍ର, ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ, କେଶ ଓ ନଖ, ସମସ୍ତ ଦେହରୁ ଆମେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରୁ।
ଅଙ୍ଗେଅଙ୍ଗେ ଲୋମ୍ନିଲୋମ୍ନି ଯସ୍ତେ ପର୍ଵଣିପର୍ଵଣି । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ତ୍ଵଚସ୍ଯଂ ତେ ଵଯଂ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ଵୀବର୍ହେଣ ଵିଷ୍ଵଞ୍ଚଂ ଵି ଵୃହାମସି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କେଶ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଯୋଗରେ ଯେ କିଛି ଚର୍ମର ରୋଗ ଅଛି, କଶ୍ୟପଙ୍କର ଚିକିତ୍ସା ସହିତ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦୂର କରୁ।
ଅପେହି ମନସସ୍ପତେଽପ କାମ ପରଶ୍ଚର । ପରୋ ନିର୍ଋତ୍ଯା ଆ ଚକ୍ଷ୍ଵ ବହୁଧା ଜୀଵତୋ ମନଃ
ମନସ୍ପତି, ଦୂରେ ଯାଅ; ଇଚ୍ଛା, ଦୂରେ ଯାଅ; ଦୁଃଖରୁ ଦୂରେ ଦେଖ; ଜୀବନ୍ତ ମନ ଅନେକ ଭାବରେ ହେଉ।
ଵଯମେନମିଦା ହ୍ଯୋପୀପେମେହ ଵଜ୍ରିଣମ୍ । ତସ୍ମା ଉ ଅଦ୍ଯ ସମନା ସୁତଂ ଭରା ନୂନଂ ଭୂଷତ ଶ୍ରୁତେ
ଆମେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛୁ। ଏହି ଦିନ, ଏକତା ମନରେ ଚାପିଥିବା ସୋମକୁ ଅର୍ପଣ କର; ବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କର।
ଵୃକଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ଵାରଣ ଉରାମଥିରା ଵଯୁନେଷୁ ଭୂଷତି । ସେମଂ ନଃ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଜୁଷାଣ ଆ ଗହୀନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ଚିତ୍ରଯା ଧିଯା
ଏହି ମାର୍ଗରେ ବନ୍ଧିଥିବା ଓଲିଯାଉଥିବା ନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୁଏ। ତିନି, ଆମର ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରି, ଆସନ୍ତୁ—ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ବୁଦ୍ଧି ସହିତ।
କଦୁ ନ୍ଵସ୍ଯାକୃତମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାସ୍ତି ପୌଂସ୍ଯମ୍ । କେନୋ ନୁ କଂ ଶ୍ରୋମତେନ ନ ଶୁଶ୍ରୁଵେ ଜନୁଷଃ ପରି ଵୃତ୍ରହା
ତାଙ୍କରେ କଣ କିଛି ହୋଇନାହିଁ? ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱ କଣ? କେଉଁ କାରଣରେ, କେଉଁ ଖ୍ୟାତିରେ, ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ ସମସ୍ତ ପିଢିରେ ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ?
ତ୍ଵାମିଦ୍ଧି ହଵାମହେ ସାତା ଵାଜସ୍ଯ କାରଵଃ । ତ୍ଵାଂ ଵୃତ୍ରେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସତ୍ପତିଂ ନରସ୍ତ୍ଵାଂ କାଷ୍ଠାସ୍ଵର୍ଵତଃ
ତୁମକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ମାନବଙ୍କର ଧନ ଦେବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।
ସ ତ୍ଵଂ ନଶ୍ଚିତ୍ର ଵଜ୍ରହସ୍ତ ଧୃଷ୍ଣୁଯା ମହ ସ୍ତଵାନୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ଗାମଶ୍ଵଂ ରଥ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ସଂ କିର ସତ୍ରା ଵାଜଂ ନ ଜିଗ୍ଯୁଷେ
ହେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀନ, ତୁମେ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରିଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମ୍ମାନିତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ପ୍ରବଳ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଗାଁ, ଘୋଡା ଓ ରଥକୁ ବିକିରିଦିଅ; ଅଜୟ ଉପହାର ଆମକୁ ଦିଅ।
ଅଭି ତ୍ଵା ପୂର୍ଵପୀତଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମେଭିରାଯଵଃ । ସମୀଚୀନାସ ଋଭଵଃ ସମସ୍ଵରନ୍ ରୁଦ୍ରା ଗୃଣନ୍ତ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍
ପୁରୁଣା ପାନକାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଦେଇଛନ୍ତି; ଦକ୍ଷ ଲୋକମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ ଗାନ କରନ୍ତି; ରୁଦ୍ରମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଵୃଧେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶଵୋ ମଦେ ସୁତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣଵି । ଅଦ୍ଯା ତମସ୍ଯ ମହିମାନମାଯଵୋଽନୁ ଷ୍ଟୁଵନ୍ତି ପୂର୍ଵଥା
ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମର ଉତ୍ସାହ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି; ଆଜି, ପୂର୍ବ ଦିନର ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଧା ହୀନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣ ଉପ ତ୍ଵା କାମାନ୍ ମହଃ ସସୃଜ୍ମହେ । ଉଦେଵ ଯନ୍ତ ଉଦଭିଃ
ତେଣୁ, ଗୀତର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ଓ ମହାନତା ନିମନ୍ତେ ତୁମକୁ ନିକଟ ଆଣୁଛୁ; ସେଗୁଡିକ ଉପରକୁ ଉଠୁ, ଉପହାର ସହ ଉପରକୁ ଯାଉ।
ଵାର୍ଣ ତ୍ଵା ଯଵ୍ଯାଭିର୍ଵର୍ଧନ୍ତି ଶୂର ବ୍ରହ୍ମାଣି । ଵାଵୃଧ୍ଵାଂସଂ ଚିଦଦ୍ରିଵୋ ଦିଵେଦିଵେ
ହେ ବୀର, ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେ ତୁମକୁ ଦିନେ ଦିନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି; ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିଦିନ ତୁମ ପ୍ରଭାବ ବଢିଯାଏ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ହରୀ ଇଷିରସ୍ଯ ଗାଥଯୋରୌ ରଥ ଉରୁଯୁଗେ । ଇନ୍ଦ୍ରଵାହା ଵଚୋଯୁଜା
ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଗୀତ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଘୋଡା ଯୋଡାଯାଏ, ବଡ଼ ଯୁଗା ରଥ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚାଳିତ, ଶବ୍ଦରେ ଯୋଡାଯାଇଛି।
ଅଗ୍ନିଂ ଦୂତଂ ଵୃଣୀମହେ ହୋତାରଂ ଵିଶ୍ଵଵେଦସମ୍ । ଅସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସୁକ୍ରତୁମ୍
ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂତ ଭାବେ ବାଛୁ, ସମସ୍ତ କଥା ଜଣା ପୁଜାରି, ଏହି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଅଗ୍ନିମଗ୍ନିଂ ହଵୀମଭିଃ ସଦା ହଵନ୍ତ ଵିଶ୍ପତିମ୍ । ହଵ୍ଯଵାହଂ ପୁରୁପ୍ରିଯମ୍
ଉପହାର ସହ ଅଗ୍ନିକୁ ସଦା ଡାକୁ, ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ହବ୍ୟ ନେବା, ଅନେକଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଅଗ୍ନେ ଦେଵାମିହା ଵହ ଜଜ୍ଞାନୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷେ । ଅସି ହୋତା ନ ଈଡ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିବା ବେଦିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଦେବତାମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ତୁମେ ପୁଜାରି, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ଈଲେନ୍ଯୋ ନମସ୍ଯସ୍ତିରସ୍ତମାଂସି ଦର୍ଶତଃ । ସମଗ୍ନିରିଧ୍ଯତେ ଵୃଷା
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ତିନି ଚମକୁଛନ୍ତି ଓ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଜଳିଉଛି।
ଵୃଷୋ ଅଗ୍ନିଃ ସମିଧ୍ଯତେଽଶ୍ଵୋ ନ ଦେଵଵାହନଃ । ତଂ ହଵିଷ୍ମନ୍ତଃ ଈଲତେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଛି, ଦେବତାମାନେକୁ ନେଇଯିବା ଘୋଡା ପରି; ଉପହାର ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାହନ୍ତି।
ଵୃଷଣଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ଵୃଷନ୍ ଵୃଷଣଃ ସମିଧୀମହି । ଅଗ୍ନେ ଦୀଦ୍ଯତଂ ବୃହତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସହିତ ଜଳାଉଛୁ; ତୁମେ ବଡ଼ ଚମକରେ ଜଳିଉଛ।
ଅଗ୍ନିମୀଲିଷ୍ଵାଵସେ ଗାଥାଭିଃ ଶୀରଶୋଚିଷମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ରାଯେ ପୁରୁମୀଲ୍ହ ଶ୍ରୁତଂ ନରୋଽଗ୍ନିଂ ସୁଦୀତଯେ ଛର୍ଦିଃ
ଗୀତରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁ, ତିନି ତୀବ୍ର ଜ୍ଵାଳାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି; ଧନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକୁ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଭଲ ପଥ ଦେବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଆମର ଆସ୍ତର।
ଅଗ୍ନ ଆ ଯାହ୍ଯଗ୍ନିଭିର୍ହୋତାରଂ ତ୍ଵା ଵୃଣୀମହେ । ଆ ତ୍ଵାମନକ୍ତୁ ପ୍ରଯତା ହଵିଷ୍ମତୀ ଯଜିଷ୍ଠଂ ବର୍ହିରାସଦେ
ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହ ଆସ; ପୁଜାରି ଭାବେ ଆମେ ତୁମକୁ ବାଛୁ। ପ୍ରସ୍ତୁତ ଉପହାର ଦେଇଥିବା ବେଦି ତୁମକୁ ବସିବାକୁ ଡାକୁ, ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଚ୍ଛ ହି ତ୍ଵା ସହସଃ ସୂନୋ ଅଙ୍ଗିରଃ ସ୍ରୁଚଶ୍ଚରନ୍ତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଊର୍ଜୋ ନପାତଂ ଘୃତକେଶମୀମହେଽଗ୍ନିଂ ଯଜ୍ଞେଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍
ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଅଙ୍ଗିରାସ, ଯଜ୍ଞରେ ଚମଚମାନେ ଚଳିଉଛନ୍ତି; ଆମେ ଉପଚାରରେ ଘୃତର କେଶ ଥିବା ପୁରୁଣା ଅଗ୍ନି, ପୋଷଣର ଶିଶୁକୁ ଚାହୁଁ।
ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପୁରୂଵସୋ ଗିରୋ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ଯା ମମ । ପାଵକଵର୍ଣାଃ ଶୁଚଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତୋଽଭି ସ୍ତୋମୈରନୂଷତ
ହେ ଅନେକ ଦେବା, ଏହି ମୋର ଗୀତଗୁଡିକ ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁ; ଚମକୁଥିବା, ପବିତ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଯଂ ସହସ୍ରମୃଷିଭିଃ ସହସ୍କୃତଃ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ପପ୍ରଥେ । ସତ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ଯ ମହିମା ଗୃନେ ଶଵୋ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵିପ୍ରରାଜ୍ଯେ
ସହସ୍ର ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସମୁଦ୍ର ପରି ବିସ୍ତାରିତ; ତାଙ୍କର ମହିମା ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଶାସନରେ।
ଆ ନୋ ଵିଶ୍ଵାସୁ ହଵ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସମତ୍ସୁ ଭୂଷତୁ । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ସଵନାନି ଵୃତ୍ରହା ପରମଜ୍ଯା ଋଚୀଷମଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ; ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ସୋମ ଉପହାର ନିକଟ ଆସୁ, ଭୃତ୍ର ନାଶକ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସବୁଠୁ ପ୍ରଶଂସିତ।