ଅଭି ପ୍ର ଗୋପତିଂ ଗିରେନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ସୂନୁଂ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍
ଗୋପାଳଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଗୀତ ଗାଓ; ସତ୍ୟର ପୁତ୍ର, ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।
ଆ ହରଯଃ ସସୃଜ୍ରିରେଽରୁଷୀରଧି ବର୍ହିଷି । ଯତ୍ରାଭି ସଂନଵାମହେ
ହଳଦିଆ ଗାଈମାନେ, ଲାଲଟିଆ ରଙ୍ଗରେ, ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଛନ୍ତି; ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଉଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାଵ ଆଶିରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଵଜ୍ରିଣେ ମଧୁ । ଯତ୍ସୀମୁପହ୍ଵରେ ଵିଦତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଗାଈମାନେ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି; ବଜ୍ରଧାରୀ ଯେତେବେଳେ ଲୁଚାଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହାକୁ ଖୋଜିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଯଦ୍ବ୍ରଧ୍ନସ୍ଯ ଵିଷ୍ଟପଂ ଗୃହମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଗନ୍ଵହି । ମଧ୍ଵଃ ପୀତ୍ଵା ସଚେଵହି ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ସଖ୍ଯୁଃ ପଦେ
ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଉଠ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈମାନେ ସହିତ ଘରକୁ ଆସ। ମଧୁ ପିଇ, ବନ୍ଧୁଙ୍କ ତିନି ସାତ ପଦକ୍ରମରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଅର୍ଚତ ପ୍ରାର୍ଚତ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅର୍ଚତ । ଅର୍ଚନ୍ତୁ ପୁତ୍ରକା ଉତ ପୁରଂ ନ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵର୍ଚତ
ଗୀତ ଗାଅ, ଆଉ ଗାଅ, ପ୍ରିୟ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ଗାଅ; ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାଅ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ, ଦୁର୍ଗ ଭଳି ଗାଅ।
ଅଵ ସ୍ଵରାତି ଗର୍ଗରୋ ଗୋଧା ପରି ସନିଷ୍ଵଣତ୍। ପିଙ୍ଗା ପରି ଚନିଷ୍କଦଦିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମ୍
ବଳଦର ଗର୍ଜନ ଗୁଞ୍ଜିଉ, ଗାଈ ଚାରିପଟେ ଘୁରୁ; ହଳଦିଆ ଗାଈ ଚଳିଉ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉଠାଅ।
ଆ ଯତ୍ପତନ୍ତ୍ଯେନ୍ଯଃ ସୁଦୁଘା ଅନପସ୍ଫୁରଃ । ଅପସ୍ଫୁରଂ ଗୃଭାଯତ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଯେତେବେଳେ ସହଜରେ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଅନ୍ୟ ଗାଈ ଉଡ଼ିଯାଏ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ସୋମକୁ ଧର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପାନ କରାଇବାକୁ।
ଅପାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପାଦଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅମତ୍ସତ । ଵରୁଣ ଇଦିହ କ୍ଷଯତ୍ତମାପୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ଵତ୍ସଂ ସଂଶିଶ୍ଵରୀରିଵ
ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଲେ, ଅଗ୍ନି ପିଇଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ବରୁଣ ଏଠାରେ ବସୁନ୍ତୁ, ଜଳମାନେ ଛୁଆଁକୁ ମାଆ ଗାଈମାନେ ଭଳି ଆସିଛନ୍ତି।
ସୁଦେଵୋ ଅସି ଵରୁଣ ଯସ୍ଯ ତେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ । ଅନୁକ୍ଷରନ୍ତି କାକୁଦଂ ସୂର୍ଯଂ ସୁଷିରାମିଵ
ତୁମେ ଭଲ ଦେବତା, ବରୁଣ, ଯାହା ପାଇଁ ସାତଟି ନଦୀ ତୁମ ଶିଖରକୁ ପରସ୍ପର ଧାରାରେ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଖୋଲା ଆକାଶକୁ ଯିବାଭଳି।
ଯୋ ଵ୍ଯତୀଂରଫାଣଯତ୍ସୁଯୁକ୍ତାମୁପ ଦାଶୁଷେ । ତକ୍ଵୋ ନେତା ତଦିଦ୍ଵପୁରୁପମା ଯୋ ଅମୁଚ୍ଯତ
ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଯୁତି ଖୁଲିଦେଲେ, ଚାଳକ, ନେତା—ସେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ।
ଅତୀଦୁ ଶକ୍ର ଓହତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ । ଭିନତ୍କନୀନ ଓଦନଂ ପଚ୍ଯମାନଂ ପରୋ ଗିରା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଜିତିଛ; ତୁମ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପାହାଡ଼ ପାରେ ଅସିଦ୍ଧ ଖିଚୁଡ଼ିକୁ ଭାଗ କରିଦେଲ।
ଅର୍ଭକୋ ନ କୁମାରକୋଽଧି ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଅଵଂ ରଥମ୍ । ସ ପକ୍ଷନ୍ ମହିଷଂ ମୃଗଂ ପିତ୍ରେ ମାତ୍ରେ ଵିଭୁକ୍ରତୁମ୍
ଏକ ଛୋଟ ପିଲା ଭଳି, ତଳ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା, ସେ ବୁଦ୍ଧିମତାରେ ବଡ଼ ବଳଦ ଓ ପଶୁକୁ ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କୁ ବଣ୍ଟିଦେଲେ।
ଆ ତୂ ସୁଶିପ୍ର ଦଂପତେ ରଥଂ ତିଷ୍ଠା ହିରଣ୍ଯଯମ୍ । ଅଧ ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ସଚେଵହି ସହସ୍ରପାଦମରୁଷଂ ସ୍ଵସ୍ତିଗାମନେହସମ୍
ସୁନ୍ଦର ଦାଢ଼ିଅଳ ଗୃହସ୍ୱାମୀ, ସୁନାର ରଥରେ ଚଢ଼; ତାପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହଜାର ପାଉଁ, ଲାଲଟିଆ, ଶୁଭ ଓ ନିରାପଦ ନେଇଥିବା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ତଂ ଘେମିତ୍ଥା ନମସ୍ଵିନ ଉପ ସ୍ଵରାଜମାସତେ । ଅର୍ଥଂ ଚିଦସ୍ଯ ସୁଧିତଂ ଯଦେତଵେ ଆଵର୍ତଯନ୍ତି ଦାଵନେ
ଏଭଳି, ଭକ୍ତିଶୀଳମାନେ ସ୍ୱୟଂଶାସନ୍ତା ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଆସନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଧନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଇଂଧନ ଭଳି ପୁନିପୁନି ଫେରନ୍ତି।
ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯୌକସଃ ପ୍ରିଯମେଧାସ ଏଷାମ୍ । ପୂର୍ଵାମନୁ ପ୍ରଯତିଂ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷୋ ହିତପ୍ରଯସ ଆଶତ
ପୁରୁଣା ଗୃହର ଅନୁସାରେ, ଏହି ପ୍ରିୟ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ପୂର୍ବ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରିଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କୁଶ ବିଛାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ନିବେଦନରେ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ଯୋ ରାଜା ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଯାତା ରଥେଭିରଧ୍ରିଗୁଃ । ଵିଶ୍ଵାସାଂ ତରୁତା ପୃତନାନାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯୋ ଵୃତ୍ରହା ଗୃଣେ
ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କ ରାଜା, ରଥାରୋହୀ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ବଡ଼, ବୃତ୍ର ହନ୍ତା—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଶୁମ୍ଭ ପୁରୁହନ୍ମନ୍ନ୍ ଅଵସେ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିତା ଵିଧର୍ତରି । ହସ୍ତାଯ ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରତି ଧାଯି ଦର୍ଶତୋ ମହୋ ଦିଵେ ନ ସୂର୍ଯଃ
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅନେକଥର ଡାକାଯାଇଥିବା, ସହାୟତା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କର; ଯାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତରେ ବଜ୍ର ରହିଛି, ଆକାଶରେ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ନକିଷ୍ଟଂ କର୍ମଣା ନଶଦ୍ଯଶ୍ଚକାର ସଦାଵୃଧମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତମୃଭ୍ଵସମଧୃଷ୍ଟଂ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵୋଜସମ୍
କେହି ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯିଏ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ କାମ କରିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଅଜେୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭଳି।
ଅଷାଲ୍ହମୁଗ୍ରଂ ପୃତନାସୁ ସାସହିଂ ଯସ୍ମିନ୍ ମହୀରୁରୁଜ୍ରଯଃ । ସଂ ଧେନଵୋ ଜାଯମାନେ ଅନୋନଵୁର୍ଦ୍ଯାଵଃ କ୍ଷାମୋ ଅନୋନଵୁଃ
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ ନୁହଁନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଜୟ, ଯାହା ଭିତରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ବସିଛି—ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଗାଈମାନେ କମିଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ କମିଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦ୍ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଶତଂ ଶତଂ ଭୂମୀରୁତ ସ୍ଯୁଃ । ନ ତ୍ଵା ଵଜ୍ରିନ୍ତ୍ସହସ୍ରଂ ସୂର୍ଯା ଅନୁ ନ ଜାତମଷ୍ଟ ରୋଦସୀ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯଦି ଶତଶଃ ଆକାଶ, ଶତଶଃ ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ହଜାର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ରଖିଥାନ୍ତୁ, ତଥାପି ହଜାର ହଜାର ବଜ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ନା ଏହି ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଷ୍ଟ ଦିଗର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ।
ଆ ପପ୍ରାଥ ମହିନା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ଵୃଷନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଶଵିଷ୍ଠ ଶଵସା । ଅସ୍ମାମଵ ମଘଵନ୍ ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ ଵଜ୍ରିଂ ଚିତ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ
ତୁମେ ତୁମର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ। ଦୟାଳୁ, ଗୋଧନରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ସାହାଯ୍ୟରେ।
ଉତ୍ତ୍ଵା ମନ୍ଦନ୍ତୁ ସ୍ତୋମାଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ରାଧୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ଅଵ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷୋ ଜହି
ସ୍ତୁତିମାନ୍ୟ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁନ୍ତୁ; ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ପାହାଡ଼ ଉଠାଇବାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ।
ପଦା ପଣୀଂରରାଧସୋ ନି ବାଧସ୍ଵ ମହାମସି । ନହି ତ୍ଵା କଶ୍ଚନ ପ୍ରତି
ତୁମର ପାଦରେ, ମୁଝି ଓ ଧନ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୂରେ ହଟିଯାଆନ୍ତୁ, କାରଣ ତୁମେ ବଡ଼; କେହି ତୁମକୁ ବିରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସୁତାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମସୁତାନାମ୍ । ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନାନାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୋମର ଓ ଅସୋମର ମାଲିକ; ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା।
ଈଙ୍ଖଯନ୍ତୀରପସ୍ଯୁଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଜାତମୁପାସତେ । ଭେଜାନାସଃ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଆଶାକୁ ନେଇ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୀରତାର ଅଂଶ ଆଶା କରି।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ବଲାଦଧି ସହସୋ ଜାତ ଓଜସଃ । ତ୍ଵଂ ଵୃଷନ୍ ଵୃଷେଦସି
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଅବିଚଳ; ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ତୁମେ ବଳରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସି ଵୃତ୍ରହା ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମତିରଃ । ଉଦ୍ଦ୍ଯାମସ୍ତଭ୍ନା ଓଜସା
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଛ; ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ସଜୋଷସମର୍କଂ ବିଭର୍ଷି ବାହ୍ଵୋଃ । ଵଜ୍ରଂ ଶିଶାନ ଓଜସା
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇହାତରେ ବଜ୍ର ଧରିଛ; ଏକତାରେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଉଛ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧରିଛ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଭିଭୁରସି ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯୋଜସା । ସ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵ ଆଭଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜୟ କରିଥିବା; ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳ।
ଆ ଯାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵପତିର୍ମଦାଯ ଯୋ ଧର୍ମଣା ତୂତୁଜାନସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଵକ୍ଷାଣୋ ଅତି ଵିଶ୍ଵା ସହାଂସ୍ଯପାରେଣ ମହତା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯେନ
ଧନର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ; ଯିଏ ନୀତିରେ ଦୃଢ଼, ଉତ୍ସାହୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟି ସବୁ ବିଜୟ ଉପରେ, ଅପାର ପୁରୁଷତ୍ୱରେ।