ହଂସୈରିଵ ସଖିଭିର୍ଵାଵଦଦ୍ଭିରଶ୍ମନ୍ମଯାନି ନହନା ଵ୍ଯସ୍ଯନ୍ । ବୃହସ୍ପତିରଭିକନିକ୍ରଦଦ୍ଗା ଉତ ପ୍ରାସ୍ତୌଦୁଚ୍ଚ ଵିଦ୍ଵାମଗାଯତ୍
ହଂସମାନେ ପରି, ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ କଥା ହେଉଥିବା, ପାଥର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗି, ବୃହସ୍ପତି ଗଜଗଜାଇ ଗାଁମାନେ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଦେଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ଗାଇଲେ।
ଅଵୋ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ପର ଏକଯା ଗା ଗୁହା ତିଷ୍ଠନ୍ତୀରନୃତସ୍ଯ ସେତୌ । ବୃହସ୍ପତିସ୍ତମସି ଜ୍ଯୋତିରିଚ୍ଛନ୍ ଉଦୁସ୍ରା ଆକର୍ଵି ହି ତିସ୍ର ଆଵଃ
ଦୁଇ ଦୁଇ ଏବଂ ଏକା ଗାଁମାନେ ଅସତ୍ୟର ସୀମାରେ ଗୁପ୍ତ ଥିଲେ। ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଲୋକ ଖୋଜି, ବୃହସ୍ପତି ତିନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଁକୁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ।
ଵିଭିଦ୍ଯା ପୁରଂ ଶଯଥେମପାଚୀଂ ନିସ୍ତ୍ରୀଣି ସାକମୁଦଧେରକୃନ୍ତତ୍। ବୃହସ୍ପତିରୁଷସଂ ସୂର୍ଯଂ ଗାମର୍କଂ ଵିଵେଦ ସ୍ତନଯନ୍ନ୍ ଇଵ ଦ୍ଯୌଃ
ପଶ୍ଚିମକୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗି, ସେ ତିନିଟିକୁ ସମୁଦ୍ର ସହିତ କାଟିଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଗଜଗଜାଇ ମେଘ ପରି ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗାଁ ଓ ଆଲୋକକୁ ଖୋଜିବାକୁ ପାଇଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଲଂ ରକ୍ଷିତାରଂ ଦୁଘାନାଂ କରେଣେଵ ଵି ଚକର୍ତା ରଵେଣ । ସ୍ଵେଦାଞ୍ଜିଭିରାଶିରମିଚ୍ଛମାନୋଽରୋଦଯତ୍ପଣିମା ଗା ଅମୁଷ୍ଣାତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଗଜଗଜାହଟରେ ଭାଲା, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକକୁ ହାତରେ କାଟିଦେଲେ। ଘିଅ ଲଗା ଧନ ଚାହିଁ, ସେ ପଣିମାନେକୁ କାନ୍ଦାଇଲେ ଏବଂ ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ଈଂ ସତ୍ଯେଭିଃ ସଖିଭିଃ ଶୁଚଦ୍ଭିର୍ଗୋଧାଯସଂ ଵି ଧନସୈରଦର୍ଦଃ । ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିର୍ଵୃଷଭିର୍ଵରାହୈର୍ଘର୍ମସ୍ଵେଦେଭିର୍ଦ୍ରଵିଣଂ ଵ୍ଯାନଟ୍
ସତ୍ୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ, ସେ ଲୋହାର ଦୁର୍ଗକୁ ଧନରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଚୟନୀୟ ବଳିଅଂଶ ବଳଦ୍ୱାରା, ଘରମ ଓ ଘମରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ।
ତେ ସତ୍ଯେନ ମନସା ଗୋପତିଂ ଗା ଇଯାନାସ ଇଷଣଯନ୍ତ ଧୀଭିଃ । ବୃହସ୍ପତିର୍ମିଥୋଅଵଦ୍ଯପେଭିରୁଦୁସ୍ରିଯା ଅସୃଜତ ସ୍ଵଯୁଗ୍ଭିଃ
ସତ୍ୟ ମନରେ, ସେମାନେ ଗୋପତିଙ୍କୁ ଖୋଜି, ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତାରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ପରସ୍ପର ପ୍ରଶଂସାରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେକୁ ନିଜ ଦଳ ସହିତ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ମତିଭିଃ ଶିଵାଭିଃ ସିଂହମିଵ ନାନଦତଂ ସଧସ୍ଥେ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଶୂରସାତୌ ଭରେଭରେ ଅନୁ ମଦେମ ଜିଷ୍ଣୁମ୍
ଶୁଭ ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ, ସଭାରେ ସିଂହ ପରି ଗଜଗଜାଇ, ବୃହସ୍ପତି, ବଳିଅଂଶ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତୁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।
ଯଦା ଵାଜମସନଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପମା ଦ୍ଯାମରୁକ୍ଷଦୁତ୍ତରାଣି ସଦ୍ମ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ନାନା ସନ୍ତୋ ବିଭ୍ରତୋ ଜ୍ଯୋତିରାସା
ଯେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ଆକାରର ଧନକୁ ଯୁତ କଲେ, ସେ ଉପର ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ବଳିଅଂଶ, ଉନ୍ନତ କରି, ବିଭିନ୍ନ ହୋଇ, ଆଲୋକକୁ ଝଣ୍ଡା ପରି ଧରିଥିଲେ।
ସତ୍ଯମାଶିଷଂ କୃଣୁତା ଵଯୋଧୈ କୀରିଂ ଚିଦ୍ଧ୍ଯଵଥ ସ୍ଵେଭିରେଵୈଃ । ପଶ୍ଚା ମୃଧୋ ଅପ ଭଵନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାସ୍ତଦ୍ରୋଦସୀ ଶୃଣୁତଂ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵେ
ଆମକୁ ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ। ଗାୟକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସାହାଯ୍ୟ କର। ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ପଛକୁ ଯାଉ—ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଏହା ସବୁ ଦିଗରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ମହତୋ ଅର୍ଣଵସ୍ଯ ଵି ମୂର୍ଧାନମଭିନଦର୍ବୁଦସ୍ଯ । ଅହନ୍ନ୍ ଅହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ ଦେଵୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପ୍ରାଵତଂ ନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ବଡ଼ ନାଗର ଶିର ଉପରେ ଗଜଗଜାଇଲେ। ସେ ନାଗକୁ ମାରି, ସାତ ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଅଭି ପ୍ର ଗୋପତିଂ ଗିରେନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ସୂନୁଂ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍
ଗୋପାଳଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଗୀତ ଗାଓ; ସତ୍ୟର ପୁତ୍ର, ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।
ଆ ହରଯଃ ସସୃଜ୍ରିରେଽରୁଷୀରଧି ବର୍ହିଷି । ଯତ୍ରାଭି ସଂନଵାମହେ
ହଳଦିଆ ଗାଈମାନେ, ଲାଲଟିଆ ରଙ୍ଗରେ, ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଛନ୍ତି; ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଉଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାଵ ଆଶିରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଵଜ୍ରିଣେ ମଧୁ । ଯତ୍ସୀମୁପହ୍ଵରେ ଵିଦତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଗାଈମାନେ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି; ବଜ୍ରଧାରୀ ଯେତେବେଳେ ଲୁଚାଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହାକୁ ଖୋଜିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଯଦ୍ବ୍ରଧ୍ନସ୍ଯ ଵିଷ୍ଟପଂ ଗୃହମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଗନ୍ଵହି । ମଧ୍ଵଃ ପୀତ୍ଵା ସଚେଵହି ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ସଖ୍ଯୁଃ ପଦେ
ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଉଠ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈମାନେ ସହିତ ଘରକୁ ଆସ। ମଧୁ ପିଇ, ବନ୍ଧୁଙ୍କ ତିନି ସାତ ପଦକ୍ରମରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଅର୍ଚତ ପ୍ରାର୍ଚତ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅର୍ଚତ । ଅର୍ଚନ୍ତୁ ପୁତ୍ରକା ଉତ ପୁରଂ ନ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵର୍ଚତ
ଗୀତ ଗାଅ, ଆଉ ଗାଅ, ପ୍ରିୟ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ଗାଅ; ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାଅ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ, ଦୁର୍ଗ ଭଳି ଗାଅ।
ଅଵ ସ୍ଵରାତି ଗର୍ଗରୋ ଗୋଧା ପରି ସନିଷ୍ଵଣତ୍। ପିଙ୍ଗା ପରି ଚନିଷ୍କଦଦିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମ୍
ବଳଦର ଗର୍ଜନ ଗୁଞ୍ଜିଉ, ଗାଈ ଚାରିପଟେ ଘୁରୁ; ହଳଦିଆ ଗାଈ ଚଳିଉ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉଠାଅ।
ଆ ଯତ୍ପତନ୍ତ୍ଯେନ୍ଯଃ ସୁଦୁଘା ଅନପସ୍ଫୁରଃ । ଅପସ୍ଫୁରଂ ଗୃଭାଯତ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଯେତେବେଳେ ସହଜରେ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଅନ୍ୟ ଗାଈ ଉଡ଼ିଯାଏ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ସୋମକୁ ଧର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପାନ କରାଇବାକୁ।
ଅପାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପାଦଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅମତ୍ସତ । ଵରୁଣ ଇଦିହ କ୍ଷଯତ୍ତମାପୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ଵତ୍ସଂ ସଂଶିଶ୍ଵରୀରିଵ
ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଲେ, ଅଗ୍ନି ପିଇଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ବରୁଣ ଏଠାରେ ବସୁନ୍ତୁ, ଜଳମାନେ ଛୁଆଁକୁ ମାଆ ଗାଈମାନେ ଭଳି ଆସିଛନ୍ତି।
ସୁଦେଵୋ ଅସି ଵରୁଣ ଯସ୍ଯ ତେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ । ଅନୁକ୍ଷରନ୍ତି କାକୁଦଂ ସୂର୍ଯଂ ସୁଷିରାମିଵ
ତୁମେ ଭଲ ଦେବତା, ବରୁଣ, ଯାହା ପାଇଁ ସାତଟି ନଦୀ ତୁମ ଶିଖରକୁ ପରସ୍ପର ଧାରାରେ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଖୋଲା ଆକାଶକୁ ଯିବାଭଳି।
ଯୋ ଵ୍ଯତୀଂରଫାଣଯତ୍ସୁଯୁକ୍ତାମୁପ ଦାଶୁଷେ । ତକ୍ଵୋ ନେତା ତଦିଦ୍ଵପୁରୁପମା ଯୋ ଅମୁଚ୍ଯତ
ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଯୁତି ଖୁଲିଦେଲେ, ଚାଳକ, ନେତା—ସେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ।
ଅତୀଦୁ ଶକ୍ର ଓହତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ । ଭିନତ୍କନୀନ ଓଦନଂ ପଚ୍ଯମାନଂ ପରୋ ଗିରା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଜିତିଛ; ତୁମ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପାହାଡ଼ ପାରେ ଅସିଦ୍ଧ ଖିଚୁଡ଼ିକୁ ଭାଗ କରିଦେଲ।
ଅର୍ଭକୋ ନ କୁମାରକୋଽଧି ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଅଵଂ ରଥମ୍ । ସ ପକ୍ଷନ୍ ମହିଷଂ ମୃଗଂ ପିତ୍ରେ ମାତ୍ରେ ଵିଭୁକ୍ରତୁମ୍
ଏକ ଛୋଟ ପିଲା ଭଳି, ତଳ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା, ସେ ବୁଦ୍ଧିମତାରେ ବଡ଼ ବଳଦ ଓ ପଶୁକୁ ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କୁ ବଣ୍ଟିଦେଲେ।
ଆ ତୂ ସୁଶିପ୍ର ଦଂପତେ ରଥଂ ତିଷ୍ଠା ହିରଣ୍ଯଯମ୍ । ଅଧ ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ସଚେଵହି ସହସ୍ରପାଦମରୁଷଂ ସ୍ଵସ୍ତିଗାମନେହସମ୍
ସୁନ୍ଦର ଦାଢ଼ିଅଳ ଗୃହସ୍ୱାମୀ, ସୁନାର ରଥରେ ଚଢ଼; ତାପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହଜାର ପାଉଁ, ଲାଲଟିଆ, ଶୁଭ ଓ ନିରାପଦ ନେଇଥିବା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ତଂ ଘେମିତ୍ଥା ନମସ୍ଵିନ ଉପ ସ୍ଵରାଜମାସତେ । ଅର୍ଥଂ ଚିଦସ୍ଯ ସୁଧିତଂ ଯଦେତଵେ ଆଵର୍ତଯନ୍ତି ଦାଵନେ
ଏଭଳି, ଭକ୍ତିଶୀଳମାନେ ସ୍ୱୟଂଶାସନ୍ତା ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଆସନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଧନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଇଂଧନ ଭଳି ପୁନିପୁନି ଫେରନ୍ତି।
ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯୌକସଃ ପ୍ରିଯମେଧାସ ଏଷାମ୍ । ପୂର୍ଵାମନୁ ପ୍ରଯତିଂ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷୋ ହିତପ୍ରଯସ ଆଶତ
ପୁରୁଣା ଗୃହର ଅନୁସାରେ, ଏହି ପ୍ରିୟ ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ପୂର୍ବ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରିଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କୁଶ ବିଛାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ନିବେଦନରେ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ଯୋ ରାଜା ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଯାତା ରଥେଭିରଧ୍ରିଗୁଃ । ଵିଶ୍ଵାସାଂ ତରୁତା ପୃତନାନାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯୋ ଵୃତ୍ରହା ଗୃଣେ
ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କ ରାଜା, ରଥାରୋହୀ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ବଡ଼, ବୃତ୍ର ହନ୍ତା—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଶୁମ୍ଭ ପୁରୁହନ୍ମନ୍ନ୍ ଅଵସେ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିତା ଵିଧର୍ତରି । ହସ୍ତାଯ ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରତି ଧାଯି ଦର୍ଶତୋ ମହୋ ଦିଵେ ନ ସୂର୍ଯଃ
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅନେକଥର ଡାକାଯାଇଥିବା, ସହାୟତା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କର; ଯାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତରେ ବଜ୍ର ରହିଛି, ଆକାଶରେ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ନକିଷ୍ଟଂ କର୍ମଣା ନଶଦ୍ଯଶ୍ଚକାର ସଦାଵୃଧମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତମୃଭ୍ଵସମଧୃଷ୍ଟଂ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵୋଜସମ୍
କେହି ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯିଏ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ କାମ କରିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଅଜେୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭଳି।
ଅଷାଲ୍ହମୁଗ୍ରଂ ପୃତନାସୁ ସାସହିଂ ଯସ୍ମିନ୍ ମହୀରୁରୁଜ୍ରଯଃ । ସଂ ଧେନଵୋ ଜାଯମାନେ ଅନୋନଵୁର୍ଦ୍ଯାଵଃ କ୍ଷାମୋ ଅନୋନଵୁଃ
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ ନୁହଁନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଜୟ, ଯାହା ଭିତରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ବସିଛି—ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଗାଈମାନେ କମିଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ କମିଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦ୍ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଶତଂ ଶତଂ ଭୂମୀରୁତ ସ୍ଯୁଃ । ନ ତ୍ଵା ଵଜ୍ରିନ୍ତ୍ସହସ୍ରଂ ସୂର୍ଯା ଅନୁ ନ ଜାତମଷ୍ଟ ରୋଦସୀ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯଦି ଶତଶଃ ଆକାଶ, ଶତଶଃ ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ହଜାର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ରଖିଥାନ୍ତୁ, ତଥାପି ହଜାର ହଜାର ବଜ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ନା ଏହି ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଷ୍ଟ ଦିଗର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ।