ବୃହସ୍ପତେ ଯା ପରମା ପରାଵଦତ ଆ ତେ ଋତସ୍ପୃଶୋ ନି ଷେଦୁଃ । ତୁଭ୍ଯଂ ଖାତା ଅଵତା ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧା ମଧ୍ଵ ଶ୍ଚୋତନ୍ତ୍ଯଭିତୋ ଵିରପ୍ଶମ୍
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଯେଉଁମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତୁମ ପାଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ତୁମ ପାଇଁ, ପାହାଡ଼ରୁ ଦୁଧ ଦେଇ ନିଆଯାଇଥିବା ମଧୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ବୃହସ୍ପତିଃ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନୋ ମହୋ ଜ୍ଯୋତିଷଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ସପ୍ତାସ୍ଯସ୍ତୁଵିଜାତୋ ରଵେଣ ଵି ସପ୍ତରଶ୍ମିରଧମତ୍ତମାଂସି
ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଡ଼ ଆଲୋକର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ସାତଟି ମୁଁହ, ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ସେ ସାତଟି କିରଣରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସ ସୁଷ୍ଟୁଭା ସ ଋକ୍ଵତା ଗଣେନ ଵଲଂ ରୁରୋଜ ଫଲିଗଂ ରଵେଣ । ବୃହସ୍ପତିରୁସ୍ରିଯା ହଵ୍ଯସୂଦଃ କନିକ୍ରଦଦ୍ଵାଵଶତୀରୁଦାଜତ୍
ସୁଷ୍ଟୁଭ୍ ଓ ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ସାଥିମାନେ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ବଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ଯଜ୍ଞର ଆହ୍ୱାନକାରୀ, ଗର୍ଜନ କରି, ଗାଁମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଏଵା ପିତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵଦେଵାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଧେମ ନମସା ହଵିର୍ଭିଃ । ବୃହସ୍ପତେ ସୁପ୍ରଜା ଵୀରଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
ଏଭଳି, ପିତା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପ୍ରବଳଙ୍କୁ, ଆମେ ଯଜ୍ଞ, ନମସ୍କାର ଓ ହବି ଦେଉ। ବୃହସ୍ପତି, ଆମେ ଭଲ ସନ୍ତାନ, ବୀରପୁରୁଷ ଓ ଧନର ମାଲିକ ହେଉ।
ଅସ୍ତେଵ ସୁ ପ୍ରତରଂ ଲାଯମସ୍ଯନ୍ ଭୂଷନ୍ନ୍ ଇଵ ପ୍ର ଭରା ସ୍ତୋମମସ୍ମୈ । ଵାଚା ଵିପ୍ରାସ୍ତରତ ଵାଚମର୍ଯୋ ନି ରାମଯ ଜରିତଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଯେପରି ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ବାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶାନା କରେ, କିମ୍ବା ଶୋଭା ପାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ଉପସ୍ଥାପନ କର। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କଥାରେ, ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୀତ ଗାଉନ୍ତୁ, ଗାୟକ ସୋମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁନ୍ତୁ।
ଦୋହେନ ଗାମୁପ ଶିକ୍ଷା ସଖାଯଂ ପ୍ର ବୋଧଯ ଜରିତର୍ଜାରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । କୋଶଂ ନ ପୂର୍ଣଂ ଵସୁନା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମା ଚ୍ଯାଵଯ ମଘଦେଯାଯ ଶୂରମ୍
ଦୁଧ ଦେଇ ଗାଁକୁ ଖୋଜ, ତୁମ ସହଯୋଗୀକୁ। ଗାୟକ, ପୁରୁଣା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଗାଇଦିଅ। ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଣ୍ଡା ପରି, ଅବିରତ ଦାନ କରୁଥିବା, ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଧନ ଦେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
କିମଙ୍ଗ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ ଭୋଜମାହୁଃ ଶିଶୀହି ମା ଶିଶଯଂ ତ୍ଵା ଶୃଣୋମି । ଅପ୍ନସ୍ଵତୀ ମମ ଧୀରସ୍ତୁ ଶକ୍ର ଵସୁଵିଦଂ ଭଗମିନ୍ଦ୍ରା ଭରା ନଃ
ହେ ଦୟାଳୁ, ଲୋକେ କହନ୍ତି ତୁମେ କଣ ଭୋଗ କରୁଛ? ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, କାରଣ ମୁଁ ଶୁଣିଛି ତୁମେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେବାକୁ ନୁହଁ। ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା, ହେ ଶକ୍ର, ଆମକୁ ଧନର ଅଂଶ ଦିଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ଅଂଶ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।
ତ୍ଵାଂ ଜନା ମମସତ୍ଯେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସଂତସ୍ଥାନା ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ । ଅତ୍ରା ଯୁଜଂ କୃଣୁତେ ଯୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ ନାସୁନ୍ଵତା ସଖ୍ଯଂ ଵଷ୍ଟି ଶୂରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତାରେ, ଏକଠା ହୋଇ ଡାକନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯିଏ ହବି ନେଇଛି, ସେ ତୁମକୁ ନିଜ ସାଥୀ କରେ—ଯିଏ ସୋମ ନ ଚାପେ, ସେଠି ନାୟକ ସାଖ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ।
ଧନଂ ନ ସ୍ପନ୍ଦ୍ରଂ ବହୁଲଂ ଯୋ ଅସ୍ମୈ ତୀଵ୍ରାନ୍ତ୍ସୋମାମାସୁନୋତି ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ତସ୍ମୈ ଶତ୍ରୂନ୍ତ୍ସୁତୁକାନ୍ ପ୍ରାତରହ୍ନୋ ନି ସ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାନ୍ ଯୁଵତି ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମ୍
ଯିଏ ଉତ୍ସାହରେ, ତିବ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ଅବିରତ ଧନ ପରି—ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଓ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଛ। ସକାଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଉଛ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଵଯଂ ଦଧିମା ଶଂସମିନ୍ଦ୍ରେ ଯଃ ଶିଶ୍ରାଯ ମଘଵା କାମମସ୍ମେ । ଆରାଚ୍ଚିତ୍ସନ୍ ଭଯତାମସ୍ଯ ଶତ୍ରୁର୍ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଜନ୍ଯା ନମନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଆମେ ଆମର ପ୍ରଶଂସା ରଖୁଛୁ—ସେ ଦୟାଳୁ ଆମ ପ୍ରତି ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁ। ସମସ୍ତ ମହିମା ଆମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉ।
ଆରାଚ୍ଛତ୍ରୁମପ ବାଧସ୍ଵ ଦୂରମୁଗ୍ରୋ ଯଃ ଶମ୍ବଃ ପୁରୁହୂତ ତେନ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଯଵମଦ୍ଗୋମଦିନ୍ଦ୍ର କୃଧୀ ଧିଯଂ ଜରିତ୍ରେ ଵାଜରତ୍ନାମ୍
ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରକୁ ଦୂରେଇଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଯବ ଓ ଗାଁ ଦିଅ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ବଳ ଦିଅ।
ପ୍ର ଯମନ୍ତର୍ଵୃଷସଵାସୋ ଅଜ୍ମନ୍ ତୀଵ୍ରାଃ ସୋମା ବହୁଲାନ୍ତାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ନାହ ଦାମାନଂ ମଘଵା ନି ଯଂସନ୍ ନି ସୁନ୍ଵତେ ଵହତି ଭୂରି ଵାମମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭିତରେ ଶକ୍ତିରେ ପରିଧାନ କରି, ତୀବ୍ର ଓ ବହୁ ସୋମ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି—ଦୟାଳୁମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ରୋକନ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ ସୋମ ଚାପେ, ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁ ଧନ ଆଣିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉତ ପ୍ରହାମତିଦୀଵା ଜଯତି କୃତମିଵ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି କାଲେ । ଯୋ ଦେଵକାମୋ ନ ଧନଂ ରୁଣଦ୍ଧି ସମିତ୍ତଂ ରାଯଃ ସୃଜତି ସ୍ଵଧାଭିଃ
ଯେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହାଁଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କର ଧନ ଲୁଚାନ୍ତି ନାହିଁ, ସମୟରେ ଏହାକୁ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିନେ ଜିତିଥାନ୍ତି, ଏବଂ କାମ ସାରିବା ପରି ଧନକୁ ବାଣ୍ଟିଦିଅନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ ଵା କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵେ । ଵଯଂ ରାଜସୁ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯରିଷ୍ଟାସୋ ଵୃଜନୀଭିର୍ଜଯେମ
ଓ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗାଁ, ଯବ କିମ୍ବା ଧାନ ଦ୍ୱାରା ଆମର ଭୁଖ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନାକୁ ଦୂର କର। ଆମେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନରେ ପ୍ରଥମ ହେଉ, ଆମ ପ୍ରଜାମାନେ ସହିତ ଅଜୟ ରୁହୁ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରୀଯଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ ସମସ୍ତ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ସାଙ୍ଗ ଭାବେ ସାମ୍ନା ଓ ମଧ୍ୟରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଆମକୁ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରନ୍ତୁ।
ଯୋ ଅଦ୍ରିଭିତ୍ପ୍ରଥମଜା ଋତାଵା ବୃହସ୍ପତିରାଙ୍ଗିରସୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ଦ୍ଵିବର୍ହଜ୍ମା ପ୍ରାଘର୍ମସତ୍ପିତା ନ ଆ ରୋଦସୀ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି
ଯିଏ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ, ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ବୃହସ୍ପତି, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପୁଅ, ଅନେକ ହବି ଭରିଥିବା, ଦୁଇଟି ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଗୃହାଗ୍ନି ପାଖରେ ବସିଥିବା ପିତା ପରି—ସେ, ବଳିଅଂଶ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଗଜଗଜାଇ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି।
ଜନାଯ ଚିଦ୍ଯ ଈଵତେ ଉ ଲୋକଂ ବୃହସ୍ପତିର୍ଦେଵହୂତୌ ଚକାର । ଘ୍ନନ୍ ଵୃତ୍ରାଣି ଵି ପୁରୋ ଦର୍ଦରୀତି ଜଯଂ ଛତ୍ରୂଂରମିତ୍ରାନ୍ ପୃତ୍ସୁ ସାହନ୍
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ଏକ ନୂତନ ଜଗତ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି, ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିପକ୍ଷୀମାନେକୁ ଜିତିଥାନ୍ତି।
ବୃହସ୍ପତିଃ ସମଜଯଦ୍ଵସୂନି ମହୋ ଵ୍ରଜାନ୍ ଗୋମତେ ଦେଵ ଏଷଃ । ଅପଃ ସିଷାସନ୍ତ୍ସ୍ଵରପ୍ରତୀତୋ ବୃହସ୍ପତିର୍ହନ୍ତ୍ଯମିତ୍ରମର୍କୈଃ
ବୃହସ୍ପତି ଧନ-ଏହି ମହାଧନୀ, ଗୋମୟ ଧନର ମାଲିକ, ଜିତିଛନ୍ତି। ଜଳ ଚାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରେରଣାରେ, ବୃହସ୍ପତି ନିଜ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦିଅନ୍ତି।
ଇମାଂ ଧିଯଂ ସପ୍ତଶୀର୍ଷ୍ଣୀଂ ପିତା ନ ଋତପ୍ରଜାତାଂ ବୃହତୀମଵିନ୍ଦତ୍। ତୁରୀଯଂ ସ୍ଵିଜ୍ଜନଯଦ୍ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯୋଽଯାସ୍ଯ ଉକ୍ଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶଂସନ୍
ପିତା ଏହି ଉଚ୍ଚ ଚିନ୍ତାକୁ, ଯାହା ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲା, ସାତ ମୁଣ୍ଡ ଥିଲା, ଖୋଜିଥିଲେ। ସେ ଚତୁର୍ଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜନ୍ମିଥିବା ସନ୍ତାନ ତିଆରି କଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଷ୍ଟୁତି ରଚିତ ହେଲା।
ଋତଂ ଶଂସନ୍ତ ଋଜୁ ଦୀଧ୍ଯାନା ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାସୋ ଅସୁରସ୍ଯ ଵୀରାଃ । ଵିପ୍ରଂ ପଦମଙ୍ଗିରସୋ ଦଧାନା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଧାମ ପ୍ରଥମଂ ମନନ୍ତ
ସତ୍ୟ କହୁଥିବା, ସିଧା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶୂରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଧରି, ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରୟକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ହଂସୈରିଵ ସଖିଭିର୍ଵାଵଦଦ୍ଭିରଶ୍ମନ୍ମଯାନି ନହନା ଵ୍ଯସ୍ଯନ୍ । ବୃହସ୍ପତିରଭିକନିକ୍ରଦଦ୍ଗା ଉତ ପ୍ରାସ୍ତୌଦୁଚ୍ଚ ଵିଦ୍ଵାମଗାଯତ୍
ହଂସମାନେ ପରି, ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ କଥା ହେଉଥିବା, ପାଥର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗି, ବୃହସ୍ପତି ଗଜଗଜାଇ ଗାଁମାନେ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଦେଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ଗାଇଲେ।
ଅଵୋ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ପର ଏକଯା ଗା ଗୁହା ତିଷ୍ଠନ୍ତୀରନୃତସ୍ଯ ସେତୌ । ବୃହସ୍ପତିସ୍ତମସି ଜ୍ଯୋତିରିଚ୍ଛନ୍ ଉଦୁସ୍ରା ଆକର୍ଵି ହି ତିସ୍ର ଆଵଃ
ଦୁଇ ଦୁଇ ଏବଂ ଏକା ଗାଁମାନେ ଅସତ୍ୟର ସୀମାରେ ଗୁପ୍ତ ଥିଲେ। ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଲୋକ ଖୋଜି, ବୃହସ୍ପତି ତିନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଁକୁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ।
ଵିଭିଦ୍ଯା ପୁରଂ ଶଯଥେମପାଚୀଂ ନିସ୍ତ୍ରୀଣି ସାକମୁଦଧେରକୃନ୍ତତ୍। ବୃହସ୍ପତିରୁଷସଂ ସୂର୍ଯଂ ଗାମର୍କଂ ଵିଵେଦ ସ୍ତନଯନ୍ନ୍ ଇଵ ଦ୍ଯୌଃ
ପଶ୍ଚିମକୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗି, ସେ ତିନିଟିକୁ ସମୁଦ୍ର ସହିତ କାଟିଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଗଜଗଜାଇ ମେଘ ପରି ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗାଁ ଓ ଆଲୋକକୁ ଖୋଜିବାକୁ ପାଇଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଲଂ ରକ୍ଷିତାରଂ ଦୁଘାନାଂ କରେଣେଵ ଵି ଚକର୍ତା ରଵେଣ । ସ୍ଵେଦାଞ୍ଜିଭିରାଶିରମିଚ୍ଛମାନୋଽରୋଦଯତ୍ପଣିମା ଗା ଅମୁଷ୍ଣାତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଗଜଗଜାହଟରେ ଭାଲା, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଁମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକକୁ ହାତରେ କାଟିଦେଲେ। ଘିଅ ଲଗା ଧନ ଚାହିଁ, ସେ ପଣିମାନେକୁ କାନ୍ଦାଇଲେ ଏବଂ ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ଈଂ ସତ୍ଯେଭିଃ ସଖିଭିଃ ଶୁଚଦ୍ଭିର୍ଗୋଧାଯସଂ ଵି ଧନସୈରଦର୍ଦଃ । ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିର୍ଵୃଷଭିର୍ଵରାହୈର୍ଘର୍ମସ୍ଵେଦେଭିର୍ଦ୍ରଵିଣଂ ଵ୍ଯାନଟ୍
ସତ୍ୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ, ସେ ଲୋହାର ଦୁର୍ଗକୁ ଧନରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଚୟନୀୟ ବଳିଅଂଶ ବଳଦ୍ୱାରା, ଘରମ ଓ ଘମରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ।
ତେ ସତ୍ଯେନ ମନସା ଗୋପତିଂ ଗା ଇଯାନାସ ଇଷଣଯନ୍ତ ଧୀଭିଃ । ବୃହସ୍ପତିର୍ମିଥୋଅଵଦ୍ଯପେଭିରୁଦୁସ୍ରିଯା ଅସୃଜତ ସ୍ଵଯୁଗ୍ଭିଃ
ସତ୍ୟ ମନରେ, ସେମାନେ ଗୋପତିଙ୍କୁ ଖୋଜି, ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତାରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ପରସ୍ପର ପ୍ରଶଂସାରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେକୁ ନିଜ ଦଳ ସହିତ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ମତିଭିଃ ଶିଵାଭିଃ ସିଂହମିଵ ନାନଦତଂ ସଧସ୍ଥେ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଶୂରସାତୌ ଭରେଭରେ ଅନୁ ମଦେମ ଜିଷ୍ଣୁମ୍
ଶୁଭ ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ, ସଭାରେ ସିଂହ ପରି ଗଜଗଜାଇ, ବୃହସ୍ପତି, ବଳିଅଂଶ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତୁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।
ଯଦା ଵାଜମସନଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପମା ଦ୍ଯାମରୁକ୍ଷଦୁତ୍ତରାଣି ସଦ୍ମ । ବୃହସ୍ପତିଂ ଵୃଷଣଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତୋ ନାନା ସନ୍ତୋ ବିଭ୍ରତୋ ଜ୍ଯୋତିରାସା
ଯେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ଆକାରର ଧନକୁ ଯୁତ କଲେ, ସେ ଉପର ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ବଳିଅଂଶ, ଉନ୍ନତ କରି, ବିଭିନ୍ନ ହୋଇ, ଆଲୋକକୁ ଝଣ୍ଡା ପରି ଧରିଥିଲେ।
ସତ୍ଯମାଶିଷଂ କୃଣୁତା ଵଯୋଧୈ କୀରିଂ ଚିଦ୍ଧ୍ଯଵଥ ସ୍ଵେଭିରେଵୈଃ । ପଶ୍ଚା ମୃଧୋ ଅପ ଭଵନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାସ୍ତଦ୍ରୋଦସୀ ଶୃଣୁତଂ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵେ
ଆମକୁ ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ। ଗାୟକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସାହାଯ୍ୟ କର। ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ପଛକୁ ଯାଉ—ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଏହା ସବୁ ଦିଗରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ମହତୋ ଅର୍ଣଵସ୍ଯ ଵି ମୂର୍ଧାନମଭିନଦର୍ବୁଦସ୍ଯ । ଅହନ୍ନ୍ ଅହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ ଦେଵୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପ୍ରାଵତଂ ନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ବଡ଼ ନାଗର ଶିର ଉପରେ ଗଜଗଜାଇଲେ। ସେ ନାଗକୁ ମାରି, ସାତ ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।