ବ୍ରହ୍ମଣା ତେ ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ଯୁନଜ୍ମି ହରୀ ସଖାଯା ସଧମାଦ ଆଶୂ । ସ୍ଥିରଂ ରଥଂ ସୁଖମିନ୍ଦ୍ରାଧିତିଷ୍ଠନ୍ ପ୍ରଜାନନ୍ ଵିଦ୍ଵାମୁପ ଯାହି ସୋମମ୍
ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁତ କରୁଛି, ହେ ବନ୍ଧୁ, ସାଧାରଣ ଆସନରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ରଥକୁ ସହଜରେ ଧର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ, ସୋମ ପାନକୁ ଆସ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋଽରୁଣଂ ଦୁଗ୍ଧମଂଶୁଂ ଜୁହୋତନ ଵୃଷଭାଯ କ୍ଷିତୀନାମ୍ । ଗୌରାଦ୍ଵେଦୀଯାମଵପାନମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାହେଦ୍ଯାତି ସୁତସୋମମିଚ୍ଛନ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ପାଇଁ ଲାଲ ଦୁଧ ଦୋହାଯାଇଥିବା ସ୍ବଚ୍ଛ ରସ ଅର୍ପଣ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପିଥିବା ସୋମ ଚାହିଁ, ଗାଈ ଓ ବଳିପାତ୍ରରୁ ସମସ୍ତ ପାନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି।
ଯଦ୍ଦଧିଷେ ପ୍ରଦିଵି ଚାର୍ଵନ୍ନଂ ଦିଵେଦିଵେ ପୀତିମିଦସ୍ଯ ଵକ୍ଷି । ଉତ ହୃଦୋତ ମନସା ଜୁଷାଣ ଉଶନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ ପାହି ସୋମାନ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ରଖିଛ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଦିନେଦିନେ ଆଣ। ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପିଥିବା ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ।
ଜଜ୍ଞାନଃ ସୋମଂ ସହସେ ପପାଥ ପ୍ର ତେ ମାତା ମହିମାନମୁଵାଚ । ଏନ୍ଦ୍ର ପପ୍ରାଥୋର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଯୁଧା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵରିଵଶ୍ଚକର୍ଥ
ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ସୋମ ପିଇଥିଲ; ତୁମର ମାଆ ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱ କହିଥିଲେ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବିଶାଳ ଆକାଶ ଓ ଭୂମିକୁ ବିସ୍ତାର କଲ, ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପଥ ବନେଇଦେଲ।
ଯଦ୍ଯୋଧଯା ମହତୋ ମନ୍ଯମାନାନ୍ ସାକ୍ଷାମ ତାନ୍ ବାହୁଭିଃ ଶାଶଦାନାନ୍ । ଯଦ୍ଵା ନୃଭିର୍ଵୃତ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିଯୁଧ୍ଯାସ୍ତଂ ତ୍ଵଯାଜିଂ ସୌଶ୍ରଵସଂ ଜଯେମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯେମାନେ ନିଜକୁ ବଡ଼ ବଳଶାଳୀ ଭାବନ୍ତି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ବୀରମାନେ, ତେବେ ତୁମେ ଆମ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ, ଆମେ ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବୁ।
ପ୍ରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୋଚଂ ପ୍ରଥମା କୃତାନି ପ୍ର ନୂତନା ମଘଵା ଯା ଚକାର । ଯଦେଦଦେଵୀରସହିଷ୍ଟ ମାଯା ଅଥାଭଵତ୍କେଵଲଃ ସୋମୋ ଅସ୍ଯ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିବି, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଦୟାଳୁ ଯେଉଁ ନୂତନ କାମ କରିଛନ୍ତି, ସେସବୁ ମଧ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସୋମ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ହୋଇଗଲା।
ତଵେଦଂ ଵିଶ୍ଵମଭିତଃ ପଶଵ୍ଯଂ ଯତ୍ପଶ୍ଯସି ଚକ୍ଷସା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଗଵାମସି ଗୋପତିରେକ ଇନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ଷୀମହି ତେ ପ୍ରଯତସ୍ଯ ଵସ୍ଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚାଲାଉଛ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏହି ସଂସାର ତୁମର ଚରାଗାହ। ଗାଁମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ ଓ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ଦେଉଛ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବୁ।
ବୃହସ୍ପତେ ଯୁଵମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵସ୍ଵୋ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯେଶାଥେ ଉତ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ । ଧତ୍ତଂ ରଯିଂ ସ୍ତୁଵତେ କୀରଯେ ଚିଦ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁହେଁ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନର ଅଧିପତି। ଯିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେଉଁଠିକୁ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଧନ ଦିଅ। ଦୁହେଁ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ଯସ୍ତସ୍ତମ୍ଭ ସହସା ଵି ଜ୍ମୋ ଅନ୍ତାନ୍ ବୃହସ୍ପତିସ୍ତ୍ରିଷଧସ୍ଥୋ ରଵେଣ । ତଂ ପ୍ରତ୍ନାସ ଋଷଯୋ ଦୀଧ୍ଯାନାଃ ପୁରୋ ଵିପ୍ରା ଦଧିରେ ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵମ୍
ଯିଏ ବଳେଇ ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଧରିଥିଲେ—ସେ ବୃହସ୍ପତି, ତିନି ଥର ଉଚ୍ଚାସନରେ ବସି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ—ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ, ଜ୍ଞାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୁରାତନ ପୂଜାରିମାନେ, ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଧୁନେତଯଃ ସୁପ୍ରକେତଂ ମଦନ୍ତୋ ବୃହସ୍ପତେ ଅଭି ଯେ ନସ୍ତତସ୍ରେ । ପୃଷନ୍ତଂ ସୃପ୍ରମଦବ୍ଧମୂର୍ଵଂ ବୃହସ୍ପତେ ରକ୍ଷତାଦସ୍ଯ ଯୋନିମ୍
ଯେମାନେ ତୀବ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଘେରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ରକ୍ଷକ। ବୃହସ୍ପତି, ସେଇ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଅବିରତ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ନଦୀର ମୂଳକୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୃହସ୍ପତେ ଯା ପରମା ପରାଵଦତ ଆ ତେ ଋତସ୍ପୃଶୋ ନି ଷେଦୁଃ । ତୁଭ୍ଯଂ ଖାତା ଅଵତା ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧା ମଧ୍ଵ ଶ୍ଚୋତନ୍ତ୍ଯଭିତୋ ଵିରପ୍ଶମ୍
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଯେଉଁମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତୁମ ପାଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ତୁମ ପାଇଁ, ପାହାଡ଼ରୁ ଦୁଧ ଦେଇ ନିଆଯାଇଥିବା ମଧୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ବୃହସ୍ପତିଃ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନୋ ମହୋ ଜ୍ଯୋତିଷଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ସପ୍ତାସ୍ଯସ୍ତୁଵିଜାତୋ ରଵେଣ ଵି ସପ୍ତରଶ୍ମିରଧମତ୍ତମାଂସି
ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଡ଼ ଆଲୋକର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ସାତଟି ମୁଁହ, ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ସେ ସାତଟି କିରଣରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସ ସୁଷ୍ଟୁଭା ସ ଋକ୍ଵତା ଗଣେନ ଵଲଂ ରୁରୋଜ ଫଲିଗଂ ରଵେଣ । ବୃହସ୍ପତିରୁସ୍ରିଯା ହଵ୍ଯସୂଦଃ କନିକ୍ରଦଦ୍ଵାଵଶତୀରୁଦାଜତ୍
ସୁଷ୍ଟୁଭ୍ ଓ ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ସାଥିମାନେ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ବଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ଯଜ୍ଞର ଆହ୍ୱାନକାରୀ, ଗର୍ଜନ କରି, ଗାଁମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଏଵା ପିତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵଦେଵାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଧେମ ନମସା ହଵିର୍ଭିଃ । ବୃହସ୍ପତେ ସୁପ୍ରଜା ଵୀରଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
ଏଭଳି, ପିତା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପ୍ରବଳଙ୍କୁ, ଆମେ ଯଜ୍ଞ, ନମସ୍କାର ଓ ହବି ଦେଉ। ବୃହସ୍ପତି, ଆମେ ଭଲ ସନ୍ତାନ, ବୀରପୁରୁଷ ଓ ଧନର ମାଲିକ ହେଉ।
ଅସ୍ତେଵ ସୁ ପ୍ରତରଂ ଲାଯମସ୍ଯନ୍ ଭୂଷନ୍ନ୍ ଇଵ ପ୍ର ଭରା ସ୍ତୋମମସ୍ମୈ । ଵାଚା ଵିପ୍ରାସ୍ତରତ ଵାଚମର୍ଯୋ ନି ରାମଯ ଜରିତଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଯେପରି ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ବାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶାନା କରେ, କିମ୍ବା ଶୋଭା ପାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ଉପସ୍ଥାପନ କର। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କଥାରେ, ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୀତ ଗାଉନ୍ତୁ, ଗାୟକ ସୋମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁନ୍ତୁ।
ଦୋହେନ ଗାମୁପ ଶିକ୍ଷା ସଖାଯଂ ପ୍ର ବୋଧଯ ଜରିତର୍ଜାରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । କୋଶଂ ନ ପୂର୍ଣଂ ଵସୁନା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମା ଚ୍ଯାଵଯ ମଘଦେଯାଯ ଶୂରମ୍
ଦୁଧ ଦେଇ ଗାଁକୁ ଖୋଜ, ତୁମ ସହଯୋଗୀକୁ। ଗାୟକ, ପୁରୁଣା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଗାଇଦିଅ। ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଣ୍ଡା ପରି, ଅବିରତ ଦାନ କରୁଥିବା, ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଧନ ଦେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
କିମଙ୍ଗ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ ଭୋଜମାହୁଃ ଶିଶୀହି ମା ଶିଶଯଂ ତ୍ଵା ଶୃଣୋମି । ଅପ୍ନସ୍ଵତୀ ମମ ଧୀରସ୍ତୁ ଶକ୍ର ଵସୁଵିଦଂ ଭଗମିନ୍ଦ୍ରା ଭରା ନଃ
ହେ ଦୟାଳୁ, ଲୋକେ କହନ୍ତି ତୁମେ କଣ ଭୋଗ କରୁଛ? ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, କାରଣ ମୁଁ ଶୁଣିଛି ତୁମେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେବାକୁ ନୁହଁ। ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା, ହେ ଶକ୍ର, ଆମକୁ ଧନର ଅଂଶ ଦିଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ଅଂଶ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।
ତ୍ଵାଂ ଜନା ମମସତ୍ଯେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସଂତସ୍ଥାନା ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ । ଅତ୍ରା ଯୁଜଂ କୃଣୁତେ ଯୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ ନାସୁନ୍ଵତା ସଖ୍ଯଂ ଵଷ୍ଟି ଶୂରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତାରେ, ଏକଠା ହୋଇ ଡାକନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯିଏ ହବି ନେଇଛି, ସେ ତୁମକୁ ନିଜ ସାଥୀ କରେ—ଯିଏ ସୋମ ନ ଚାପେ, ସେଠି ନାୟକ ସାଖ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ।
ଧନଂ ନ ସ୍ପନ୍ଦ୍ରଂ ବହୁଲଂ ଯୋ ଅସ୍ମୈ ତୀଵ୍ରାନ୍ତ୍ସୋମାମାସୁନୋତି ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ତସ୍ମୈ ଶତ୍ରୂନ୍ତ୍ସୁତୁକାନ୍ ପ୍ରାତରହ୍ନୋ ନି ସ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାନ୍ ଯୁଵତି ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମ୍
ଯିଏ ଉତ୍ସାହରେ, ତିବ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ଅବିରତ ଧନ ପରି—ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଓ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଛ। ସକାଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଉଛ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଵଯଂ ଦଧିମା ଶଂସମିନ୍ଦ୍ରେ ଯଃ ଶିଶ୍ରାଯ ମଘଵା କାମମସ୍ମେ । ଆରାଚ୍ଚିତ୍ସନ୍ ଭଯତାମସ୍ଯ ଶତ୍ରୁର୍ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଜନ୍ଯା ନମନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଆମେ ଆମର ପ୍ରଶଂସା ରଖୁଛୁ—ସେ ଦୟାଳୁ ଆମ ପ୍ରତି ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁ। ସମସ୍ତ ମହିମା ଆମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉ।
ଆରାଚ୍ଛତ୍ରୁମପ ବାଧସ୍ଵ ଦୂରମୁଗ୍ରୋ ଯଃ ଶମ୍ବଃ ପୁରୁହୂତ ତେନ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଯଵମଦ୍ଗୋମଦିନ୍ଦ୍ର କୃଧୀ ଧିଯଂ ଜରିତ୍ରେ ଵାଜରତ୍ନାମ୍
ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରକୁ ଦୂରେଇଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଯବ ଓ ଗାଁ ଦିଅ, ଗାୟକଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ବଳ ଦିଅ।
ପ୍ର ଯମନ୍ତର୍ଵୃଷସଵାସୋ ଅଜ୍ମନ୍ ତୀଵ୍ରାଃ ସୋମା ବହୁଲାନ୍ତାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ । ନାହ ଦାମାନଂ ମଘଵା ନି ଯଂସନ୍ ନି ସୁନ୍ଵତେ ଵହତି ଭୂରି ଵାମମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭିତରେ ଶକ୍ତିରେ ପରିଧାନ କରି, ତୀବ୍ର ଓ ବହୁ ସୋମ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି—ଦୟାଳୁମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ରୋକନ୍ତି ନାହିଁ; ଯିଏ ସୋମ ଚାପେ, ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁ ଧନ ଆଣିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉତ ପ୍ରହାମତିଦୀଵା ଜଯତି କୃତମିଵ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି କାଲେ । ଯୋ ଦେଵକାମୋ ନ ଧନଂ ରୁଣଦ୍ଧି ସମିତ୍ତଂ ରାଯଃ ସୃଜତି ସ୍ଵଧାଭିଃ
ଯେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହାଁଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କର ଧନ ଲୁଚାନ୍ତି ନାହିଁ, ସମୟରେ ଏହାକୁ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିନେ ଜିତିଥାନ୍ତି, ଏବଂ କାମ ସାରିବା ପରି ଧନକୁ ବାଣ୍ଟିଦିଅନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ ଵା କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵେ । ଵଯଂ ରାଜସୁ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯରିଷ୍ଟାସୋ ଵୃଜନୀଭିର୍ଜଯେମ
ଓ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗାଁ, ଯବ କିମ୍ବା ଧାନ ଦ୍ୱାରା ଆମର ଭୁଖ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନାକୁ ଦୂର କର। ଆମେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନରେ ପ୍ରଥମ ହେଉ, ଆମ ପ୍ରଜାମାନେ ସହିତ ଅଜୟ ରୁହୁ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯୋ ଵରୀଯଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ ସମସ୍ତ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ସାଙ୍ଗ ଭାବେ ସାମ୍ନା ଓ ମଧ୍ୟରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଆମକୁ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରନ୍ତୁ।
ଯୋ ଅଦ୍ରିଭିତ୍ପ୍ରଥମଜା ଋତାଵା ବୃହସ୍ପତିରାଙ୍ଗିରସୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ଦ୍ଵିବର୍ହଜ୍ମା ପ୍ରାଘର୍ମସତ୍ପିତା ନ ଆ ରୋଦସୀ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି
ଯିଏ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ, ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ବୃହସ୍ପତି, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପୁଅ, ଅନେକ ହବି ଭରିଥିବା, ଦୁଇଟି ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଗୃହାଗ୍ନି ପାଖରେ ବସିଥିବା ପିତା ପରି—ସେ, ବଳିଅଂଶ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଗଜଗଜାଇ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି।
ଜନାଯ ଚିଦ୍ଯ ଈଵତେ ଉ ଲୋକଂ ବୃହସ୍ପତିର୍ଦେଵହୂତୌ ଚକାର । ଘ୍ନନ୍ ଵୃତ୍ରାଣି ଵି ପୁରୋ ଦର୍ଦରୀତି ଜଯଂ ଛତ୍ରୂଂରମିତ୍ରାନ୍ ପୃତ୍ସୁ ସାହନ୍
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ଏକ ନୂତନ ଜଗତ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି, ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିପକ୍ଷୀମାନେକୁ ଜିତିଥାନ୍ତି।
ବୃହସ୍ପତିଃ ସମଜଯଦ୍ଵସୂନି ମହୋ ଵ୍ରଜାନ୍ ଗୋମତେ ଦେଵ ଏଷଃ । ଅପଃ ସିଷାସନ୍ତ୍ସ୍ଵରପ୍ରତୀତୋ ବୃହସ୍ପତିର୍ହନ୍ତ୍ଯମିତ୍ରମର୍କୈଃ
ବୃହସ୍ପତି ଧନ-ଏହି ମହାଧନୀ, ଗୋମୟ ଧନର ମାଲିକ, ଜିତିଛନ୍ତି। ଜଳ ଚାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରେରଣାରେ, ବୃହସ୍ପତି ନିଜ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦିଅନ୍ତି।
ଇମାଂ ଧିଯଂ ସପ୍ତଶୀର୍ଷ୍ଣୀଂ ପିତା ନ ଋତପ୍ରଜାତାଂ ବୃହତୀମଵିନ୍ଦତ୍। ତୁରୀଯଂ ସ୍ଵିଜ୍ଜନଯଦ୍ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯୋଽଯାସ୍ଯ ଉକ୍ଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶଂସନ୍
ପିତା ଏହି ଉଚ୍ଚ ଚିନ୍ତାକୁ, ଯାହା ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲା, ସାତ ମୁଣ୍ଡ ଥିଲା, ଖୋଜିଥିଲେ। ସେ ଚତୁର୍ଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜନ୍ମିଥିବା ସନ୍ତାନ ତିଆରି କଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଷ୍ଟୁତି ରଚିତ ହେଲା।
ଋତଂ ଶଂସନ୍ତ ଋଜୁ ଦୀଧ୍ଯାନା ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାସୋ ଅସୁରସ୍ଯ ଵୀରାଃ । ଵିପ୍ରଂ ପଦମଙ୍ଗିରସୋ ଦଧାନା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଧାମ ପ୍ରଥମଂ ମନନ୍ତ
ସତ୍ୟ କହୁଥିବା, ସିଧା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶୂରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଧରି, ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରୟକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।