ଶିକ୍ଷେଯମିନ୍ ମହଯତେ ଦିଵେଦିଵେ ରାଯ ଆ କୁହଚିଦ୍ଵିଦେ । ନହି ତ୍ଵଦନ୍ଯନ୍ ମଘଵନ୍ ନ ଆପ୍ଯଂ ଵସ୍ଯୋ ଅସ୍ତି ପିତା ଚନ
ମୁଁ ଦିନେଦିନେ ତୁମକୁ ବଡ଼ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବେ, ସେଠି ଧନ ଦେବା ଶିଖିବି। ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ବାପା ମଧ୍ୟ ଏପରି ଧନଦାତା ନୁହଁନ୍ତି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଯାଵତସ୍ତ୍ଵମେତାଵଦହମୀଶୀଯ । ସ୍ତୋତାରମିଦ୍ଦିଧିଷେଯ ରଦାଵସୋ ନ ପାପତ୍ଵାଯ ରାସୀଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ମୁଁ ଗାୟକଙ୍କୁ ମନେ ପ୍ରେମ କରିବି, ହେ ଧନଦାତା; ମୁଁ କେବେ ମନ୍ଦମନିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେବି ନାହିଁ।
ଶିକ୍ଷେଯମିନ୍ ମହଯତେ ଦିଵେଦିଵେ ରାଯ ଆ କୁହଚିଦ୍ଵିଦେ । ନହି ତ୍ଵଦନ୍ଯନ୍ ମଘଵନ୍ ନ ଆପ୍ଯଂ ଵସ୍ଯୋ ଅସ୍ତି ପିତା ଚନ
ମୁଁ ଦିନେଦିନେ ତୁମକୁ ବଡ଼ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବେ, ସେଠି ଧନ ଦେବା ଶିଖିବି। ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ବାପା ମଧ୍ୟ ଏପରି ଧନଦାତା ନୁହଁନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯାହି ଚିତ୍ରଭାନୋ ସୁତା ଇମେ ତ୍ଵାଯଵଃ । ଅଣ୍ଵୀଭିସ୍ତନା ପୂତାସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆସ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚିହ୍ନଧାରୀ; ଏହି ଚାପିଥିବା ପାନୀୟ ତୁମ ପାଇଁ, ସ୍ବଚ୍ଛ ଝରଣାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯାହି ଧିଯେଷିତୋ ଵିପ୍ରଜୁତଃ ସୁତାଵତଃ । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ଵାଘତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସହିତ, ଚାପିଥିବା ପାନୀୟ ଓ ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ଆସ।
ଇନ୍ଦ୍ରା ଯାହି ତୂତୁଜାନ ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ହରିଵଃ । ସୁତେ ଦଧିଷ୍ଵ ନଶ୍ଚନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଆସ, ହେ ହରିବର୍ଣ୍ଣ, ଗୀତରେ; ଆମର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ପାନୀୟ ପାଖରେ ବସ।
ମା ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵି ଶଂସତ ସଖାଯୋ ମା ରିଷଣ୍ଯତ । ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ସ୍ତୋତା ଵୃଷଣଂ ସଚା ସୁତେ ମୁହୁରୁକ୍ଥା ଚ ଶଂସତ
ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଅନ୍ୟ କିଛି କଥା କହିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଚାପିବା ବେଳେ ଏକାସାଥି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର, ପୁନିପୁନି ଗୀତ ଗାଅ।
ଅଵକ୍ରକ୍ଷିଣଂ ଵୃଷଭଂ ଯଥାଜୁରଂ ଗାଂ ନ ଚର୍ଷଣୀସହମ୍ । ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ସଂଵନନୋଭଯଂକରଂ ମଂହିଷ୍ଠମୁଭଯାଵିନମ୍
ଯେପରି ବୃଷଭ ଅଜୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗାଈ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ଏକତାକାରୀ, ଦୁଇଟି କାମ କରୁଥିବା, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଦୁଇ ପକ୍ଷର ମାଲିକ।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵା ଜନା ଇମେ ନାନା ହଵନ୍ତ ଊତଯେ । ଅସ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମେଦମିନ୍ଦ୍ର ଭୂତୁ ତେଽହା ଵିଶ୍ଵା ଚ ଵର୍ଧନମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଆମର ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ; ଏହା ଆଜି ଓ ସଦା ଆମର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ହେଉ।
ଵି ତର୍ତୂର୍ଯନ୍ତେ ମଘଵନ୍ ଵିପଶ୍ଚିତୋଽର୍ଯୋ ଵିପୋ ଜନାନାମ୍ । ଉପ କ୍ରମସ୍ଵ ପୁରୁରୂପମା ଭର ଵାଜଂ ନେଦିଷ୍ଠମୂତଯେ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କଥାରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ଆର୍ଯ୍ୟମାନେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ; ଅନେକ ରୂପରେ ଆସ, ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ନିକଟର ଫଳ ଆଣ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ତେ ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ଯୁନଜ୍ମି ହରୀ ସଖାଯା ସଧମାଦ ଆଶୂ । ସ୍ଥିରଂ ରଥଂ ସୁଖମିନ୍ଦ୍ରାଧିତିଷ୍ଠନ୍ ପ୍ରଜାନନ୍ ଵିଦ୍ଵାମୁପ ଯାହି ସୋମମ୍
ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁତ କରୁଛି, ହେ ବନ୍ଧୁ, ସାଧାରଣ ଆସନରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ରଥକୁ ସହଜରେ ଧର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ, ସୋମ ପାନକୁ ଆସ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋଽରୁଣଂ ଦୁଗ୍ଧମଂଶୁଂ ଜୁହୋତନ ଵୃଷଭାଯ କ୍ଷିତୀନାମ୍ । ଗୌରାଦ୍ଵେଦୀଯାମଵପାନମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାହେଦ୍ଯାତି ସୁତସୋମମିଚ୍ଛନ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ପାଇଁ ଲାଲ ଦୁଧ ଦୋହାଯାଇଥିବା ସ୍ବଚ୍ଛ ରସ ଅର୍ପଣ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପିଥିବା ସୋମ ଚାହିଁ, ଗାଈ ଓ ବଳିପାତ୍ରରୁ ସମସ୍ତ ପାନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି।
ଯଦ୍ଦଧିଷେ ପ୍ରଦିଵି ଚାର୍ଵନ୍ନଂ ଦିଵେଦିଵେ ପୀତିମିଦସ୍ଯ ଵକ୍ଷି । ଉତ ହୃଦୋତ ମନସା ଜୁଷାଣ ଉଶନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ ପାହି ସୋମାନ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ରଖିଛ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଦିନେଦିନେ ଆଣ। ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପିଥିବା ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ।
ଜଜ୍ଞାନଃ ସୋମଂ ସହସେ ପପାଥ ପ୍ର ତେ ମାତା ମହିମାନମୁଵାଚ । ଏନ୍ଦ୍ର ପପ୍ରାଥୋର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଯୁଧା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵରିଵଶ୍ଚକର୍ଥ
ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ସୋମ ପିଇଥିଲ; ତୁମର ମାଆ ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱ କହିଥିଲେ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବିଶାଳ ଆକାଶ ଓ ଭୂମିକୁ ବିସ୍ତାର କଲ, ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପଥ ବନେଇଦେଲ।
ଯଦ୍ଯୋଧଯା ମହତୋ ମନ୍ଯମାନାନ୍ ସାକ୍ଷାମ ତାନ୍ ବାହୁଭିଃ ଶାଶଦାନାନ୍ । ଯଦ୍ଵା ନୃଭିର୍ଵୃତ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିଯୁଧ୍ଯାସ୍ତଂ ତ୍ଵଯାଜିଂ ସୌଶ୍ରଵସଂ ଜଯେମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯେମାନେ ନିଜକୁ ବଡ଼ ବଳଶାଳୀ ଭାବନ୍ତି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ବୀରମାନେ, ତେବେ ତୁମେ ଆମ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ, ଆମେ ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବୁ।
ପ୍ରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୋଚଂ ପ୍ରଥମା କୃତାନି ପ୍ର ନୂତନା ମଘଵା ଯା ଚକାର । ଯଦେଦଦେଵୀରସହିଷ୍ଟ ମାଯା ଅଥାଭଵତ୍କେଵଲଃ ସୋମୋ ଅସ୍ଯ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସର୍ବପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିବି, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଦୟାଳୁ ଯେଉଁ ନୂତନ କାମ କରିଛନ୍ତି, ସେସବୁ ମଧ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସୋମ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ହୋଇଗଲା।
ତଵେଦଂ ଵିଶ୍ଵମଭିତଃ ପଶଵ୍ଯଂ ଯତ୍ପଶ୍ଯସି ଚକ୍ଷସା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଗଵାମସି ଗୋପତିରେକ ଇନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ଷୀମହି ତେ ପ୍ରଯତସ୍ଯ ଵସ୍ଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚାଲାଉଛ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏହି ସଂସାର ତୁମର ଚରାଗାହ। ଗାଁମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ ଓ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ଦେଉଛ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବୁ।
ବୃହସ୍ପତେ ଯୁଵମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵସ୍ଵୋ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯେଶାଥେ ଉତ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ । ଧତ୍ତଂ ରଯିଂ ସ୍ତୁଵତେ କୀରଯେ ଚିଦ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁହେଁ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନର ଅଧିପତି। ଯିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେଉଁଠିକୁ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଧନ ଦିଅ। ଦୁହେଁ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ଯସ୍ତସ୍ତମ୍ଭ ସହସା ଵି ଜ୍ମୋ ଅନ୍ତାନ୍ ବୃହସ୍ପତିସ୍ତ୍ରିଷଧସ୍ଥୋ ରଵେଣ । ତଂ ପ୍ରତ୍ନାସ ଋଷଯୋ ଦୀଧ୍ଯାନାଃ ପୁରୋ ଵିପ୍ରା ଦଧିରେ ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵମ୍
ଯିଏ ବଳେଇ ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଧରିଥିଲେ—ସେ ବୃହସ୍ପତି, ତିନି ଥର ଉଚ୍ଚାସନରେ ବସି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ—ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ, ଜ୍ଞାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୁରାତନ ପୂଜାରିମାନେ, ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଧୁନେତଯଃ ସୁପ୍ରକେତଂ ମଦନ୍ତୋ ବୃହସ୍ପତେ ଅଭି ଯେ ନସ୍ତତସ୍ରେ । ପୃଷନ୍ତଂ ସୃପ୍ରମଦବ୍ଧମୂର୍ଵଂ ବୃହସ୍ପତେ ରକ୍ଷତାଦସ୍ଯ ଯୋନିମ୍
ଯେମାନେ ତୀବ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଘେରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ରକ୍ଷକ। ବୃହସ୍ପତି, ସେଇ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଅବିରତ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ନଦୀର ମୂଳକୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୃହସ୍ପତେ ଯା ପରମା ପରାଵଦତ ଆ ତେ ଋତସ୍ପୃଶୋ ନି ଷେଦୁଃ । ତୁଭ୍ଯଂ ଖାତା ଅଵତା ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧା ମଧ୍ଵ ଶ୍ଚୋତନ୍ତ୍ଯଭିତୋ ଵିରପ୍ଶମ୍
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଯେଉଁମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତୁମ ପାଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ତୁମ ପାଇଁ, ପାହାଡ଼ରୁ ଦୁଧ ଦେଇ ନିଆଯାଇଥିବା ମଧୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
ବୃହସ୍ପତିଃ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନୋ ମହୋ ଜ୍ଯୋତିଷଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ସପ୍ତାସ୍ଯସ୍ତୁଵିଜାତୋ ରଵେଣ ଵି ସପ୍ତରଶ୍ମିରଧମତ୍ତମାଂସି
ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଡ଼ ଆଲୋକର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ସାତଟି ମୁଁହ, ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ସେ ସାତଟି କିରଣରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସ ସୁଷ୍ଟୁଭା ସ ଋକ୍ଵତା ଗଣେନ ଵଲଂ ରୁରୋଜ ଫଲିଗଂ ରଵେଣ । ବୃହସ୍ପତିରୁସ୍ରିଯା ହଵ୍ଯସୂଦଃ କନିକ୍ରଦଦ୍ଵାଵଶତୀରୁଦାଜତ୍
ସୁଷ୍ଟୁଭ୍ ଓ ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ସାଥିମାନେ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ବଳାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ଯଜ୍ଞର ଆହ୍ୱାନକାରୀ, ଗର୍ଜନ କରି, ଗାଁମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଏଵା ପିତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵଦେଵାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଧେମ ନମସା ହଵିର୍ଭିଃ । ବୃହସ୍ପତେ ସୁପ୍ରଜା ଵୀରଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
ଏଭଳି, ପିତା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପ୍ରବଳଙ୍କୁ, ଆମେ ଯଜ୍ଞ, ନମସ୍କାର ଓ ହବି ଦେଉ। ବୃହସ୍ପତି, ଆମେ ଭଲ ସନ୍ତାନ, ବୀରପୁରୁଷ ଓ ଧନର ମାଲିକ ହେଉ।
ଅସ୍ତେଵ ସୁ ପ୍ରତରଂ ଲାଯମସ୍ଯନ୍ ଭୂଷନ୍ନ୍ ଇଵ ପ୍ର ଭରା ସ୍ତୋମମସ୍ମୈ । ଵାଚା ଵିପ୍ରାସ୍ତରତ ଵାଚମର୍ଯୋ ନି ରାମଯ ଜରିତଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଯେପରି ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ବାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶାନା କରେ, କିମ୍ବା ଶୋଭା ପାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ଉପସ୍ଥାପନ କର। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କଥାରେ, ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୀତ ଗାଉନ୍ତୁ, ଗାୟକ ସୋମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁନ୍ତୁ।
ଦୋହେନ ଗାମୁପ ଶିକ୍ଷା ସଖାଯଂ ପ୍ର ବୋଧଯ ଜରିତର୍ଜାରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । କୋଶଂ ନ ପୂର୍ଣଂ ଵସୁନା ନ୍ଯୃଷ୍ଟମା ଚ୍ଯାଵଯ ମଘଦେଯାଯ ଶୂରମ୍
ଦୁଧ ଦେଇ ଗାଁକୁ ଖୋଜ, ତୁମ ସହଯୋଗୀକୁ। ଗାୟକ, ପୁରୁଣା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଗାଇଦିଅ। ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଣ୍ଡା ପରି, ଅବିରତ ଦାନ କରୁଥିବା, ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଧନ ଦେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।
କିମଙ୍ଗ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ ଭୋଜମାହୁଃ ଶିଶୀହି ମା ଶିଶଯଂ ତ୍ଵା ଶୃଣୋମି । ଅପ୍ନସ୍ଵତୀ ମମ ଧୀରସ୍ତୁ ଶକ୍ର ଵସୁଵିଦଂ ଭଗମିନ୍ଦ୍ରା ଭରା ନଃ
ହେ ଦୟାଳୁ, ଲୋକେ କହନ୍ତି ତୁମେ କଣ ଭୋଗ କରୁଛ? ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, କାରଣ ମୁଁ ଶୁଣିଛି ତୁମେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେବାକୁ ନୁହଁ। ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା, ହେ ଶକ୍ର, ଆମକୁ ଧନର ଅଂଶ ଦିଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ଅଂଶ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।
ତ୍ଵାଂ ଜନା ମମସତ୍ଯେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସଂତସ୍ଥାନା ଵି ହ୍ଵଯନ୍ତେ ସମୀକେ । ଅତ୍ରା ଯୁଜଂ କୃଣୁତେ ଯୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ ନାସୁନ୍ଵତା ସଖ୍ଯଂ ଵଷ୍ଟି ଶୂରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତାରେ, ଏକଠା ହୋଇ ଡାକନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଯିଏ ହବି ନେଇଛି, ସେ ତୁମକୁ ନିଜ ସାଥୀ କରେ—ଯିଏ ସୋମ ନ ଚାପେ, ସେଠି ନାୟକ ସାଖ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ।
ଧନଂ ନ ସ୍ପନ୍ଦ୍ରଂ ବହୁଲଂ ଯୋ ଅସ୍ମୈ ତୀଵ୍ରାନ୍ତ୍ସୋମାମାସୁନୋତି ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ । ତସ୍ମୈ ଶତ୍ରୂନ୍ତ୍ସୁତୁକାନ୍ ପ୍ରାତରହ୍ନୋ ନି ସ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାନ୍ ଯୁଵତି ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମ୍
ଯିଏ ଉତ୍ସାହରେ, ତିବ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ଅବିରତ ଧନ ପରି—ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଓ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଛ। ସକାଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଉଛ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଵଯଂ ଦଧିମା ଶଂସମିନ୍ଦ୍ରେ ଯଃ ଶିଶ୍ରାଯ ମଘଵା କାମମସ୍ମେ । ଆରାଚ୍ଚିତ୍ସନ୍ ଭଯତାମସ୍ଯ ଶତ୍ରୁର୍ନ୍ଯସ୍ମୈ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଜନ୍ଯା ନମନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଆମେ ଆମର ପ୍ରଶଂସା ରଖୁଛୁ—ସେ ଦୟାଳୁ ଆମ ପ୍ରତି ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁ। ସମସ୍ତ ମହିମା ଆମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉ।