ପ୍ର ଵୋ ମହେ ମହିଵୃଧେ ଭରଧ୍ଵଂ ପ୍ରଚେତସେ ପ୍ର ସୁମତିଂ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ଵିଶଃ ପୂର୍ଵୀଃ ପ୍ର ଚରା ଚର୍ଷଣିପ୍ରାଃ
ମହାନ ଓ ସବୁବେଳେ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଓ ସବୁକିଛି ଜଣାଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆମେ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉ। ଆମ ଭଲ ଭାବନା ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଅନେକ ଲୋକମାନେ, ନେତାମାନେ, ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ଯଦା ଵଜ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯମିଦଥା ରଥଂ ହରୀ ଯମସ୍ଯ ଵହତୋ ଵି ସୂରିଭିଃ । ଆ ତିଷ୍ଠତି ମଘଵା ସନଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଜସ୍ଯ ଦୀର୍ଘଶ୍ରଵସସ୍ପତିଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଜ୍ର ଓ ସୁନା ଧାରଣ କରି, ରଥକୁ ଯୋଗାଉଛ, ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼ିଛ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ହେଉଛ, ସେତେବେଳେ ପୁରୁଣା କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରଶଂସିତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି।
ସୋ ଚିନ୍ ନୁ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଯୂଥ୍ଯା ସ୍ଵା ସଚାମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ମଶ୍ରୂଣି ହରିତାଭି ପ୍ରୁଷ୍ଣୁତେ । ଅଵ ଵେତି ସୁକ୍ଷଯଂ ସୁତେ ମଧୂଦିଦ୍ଧୂଣୋତି ଵାତୋ ଯଥା ଵନମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାଢ଼ି ସୋମରସରେ ଭିଜିଯାଇଛି। ସେ ମଧୁର ଗୃହକୁ ଅବତରଣ କରନ୍ତି, ମଧୁରତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ହାଲୁକା ପବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ହଲାଇ ଦିଏ।
ଯୋ ଵାଚା ଵିଵାଚୋ ମୃଧ୍ରଵାଚଃ ପୁରୂ ସହସ୍ରାଶିଵା ଜଘାନ । ତତ୍ତଦିଦସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଗୃଣୀମସି ପିତେଵ ଯସ୍ତଵିଷୀଂ ଵାଵୃଧେ ଶଵଃ
ଯିଏ ନିଜ କଥାରେ ବିପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଜିତିଥାଏ, ଯିଏ ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଛି, ଏହି ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱ ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ। ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବାପାଙ୍କ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବଢ଼ିଯାଇଛି।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଅନାଶସ୍ତା ଇଵ ସ୍ମସି । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ ସୋମପାନ କରୁଥିବା ଲୋକ, ତଥାପି ମନେ ହେଉଛି ଯେପରି ଆମେ କିଛି ନାହିଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ଶିପ୍ରିନ୍ ଵାଜାନାଂ ପତେ ଶଚୀଵସ୍ତଵ ଦଂସନା । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ହେ ଚାବୁକ ଧାରୀ, ହେ ପୁରସ୍କାରର ମାଲିକ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ରକ୍ଷାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ନି ଷ୍ଵାପଯା ମିଥୂଦୃଶା ସସ୍ତାମବୁଧ୍ଯମାନେ । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଆଇ ଦିଅ, ସେମାନେ ଜାଗିବେ ନାହିଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ସସନ୍ତୁ ତ୍ଯା ଅରାତଯୋ ବୋଧନ୍ତୁ ଶୂର ରାତଯଃ । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଶୁଅନ୍ତୁ, ଦାନଶୀଳମାନେ ଜାଗନ୍ତୁ, ହେ ବୀର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ସମିନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଦଭଂ ମୃଣ ନୁଵନ୍ତଂ ପପଯାମୁଯା । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଏକାସାଥିରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥରେ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଗଧାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ପତାତି କୁଣ୍ଡୃଣାଚ୍ଯା ଦୂରଂ ଵାତୋ ଵନାଦଧି । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଶୁଖିଲା ପତ୍ରକୁ ପବନ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଏ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ସର୍ଵଂ ପରିକ୍ରୋଶଂ ଜହି ଜମ୍ଭଯା କୃକଦାଶ୍ଵମ୍ । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ସମସ୍ତ ଚିତ୍କାରକୁ ଶମନ କର, ହେଇଁ ହେଉଥିବା ଘୋଡ଼ାକୁ ଶାନ୍ତ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ଵି ତ୍ଵା ତତସ୍ରେ ମିଥୁନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତା ଗଵ୍ଯସ୍ଯ ନିଃସୃଜଃ ସକ୍ଷନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଃସୃଜଃ । ଯଦ୍ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଦ୍ଵା ଜନା ସ୍ଵର୍ଯନ୍ତା ସମୂହସି । ଆଵିଷ୍କରିକ୍ରଦ୍ଵୃଷଣଂ ସଚାଭୁଵଂ ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ର ସଚାଭୁଵମ୍
ତିନି ଯୁଗଳ ସହାୟକ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋପାଳକ ଭାବେ, ଗାଈ ଦଳକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜନ ଲୋକ ଗାଈ ବା ଆଲୋକ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର, ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କର।
ଵିଦୁଷ୍ଟେ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପୂରଵଃ ପୁରୋ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଶାରଦୀରଵାତିରଃ ସାସହାନୋ ଅଵାତିରଃ । ଶାସସ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯମଯଜୁଂ ଶଵସସ୍ପତେ । ମହୀମମୁଷ୍ଣାଃ ପୃଥିଵୀମିମା ଅପୋ ମନ୍ଦସାନ ଇମା ଅପଃ
ପୁରୁମାନେ ତୁମ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶରତ୍କାଳୀନ ପୁରମାନେ ଉପରେ ଅବତରିଲେ, ବିଜୟୀ ହେଲେ। ତୁମେ ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରୁନାହିଁ, ସେ ମଣିଷକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ। ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ତାପିଦିଅ, ଏହି ଜଳମାନେ, ଏହି ବହୁଥିବା ଜଳକୁ ଶୁଖାଇଦିଅ।
ଆଦିତ୍ତେ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଚର୍କିରନ୍ ମଦେଷୁ ଵୃଷନ୍ନ୍ ଉଶିଜୋ ଯଦାଵିଥ ସଖୀଯତୋ ଯଦାଵିଥ । ଚକର୍ଥ କାରମେଭ୍ଯଃ ପୃତନାସୁ ପ୍ରଵନ୍ତଵେ । ତେ ଅନ୍ଯାମନ୍ଯାଂ ନଦ୍ଯଂ ସନିଷ୍ଣତ ଶ୍ରଵସ୍ଯନ୍ତଃ ସନିଷ୍ଣତ
ତୁମ ଏହି ଶକ୍ତିରେ, ହେ ବଳଶାଳୀ, ସେମାନେ ସୋମ ପାନରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଉସିଜମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଥ ଦେଲେ। ସେମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଗି ଏକ ନଦୀ ପରେ ଅନ୍ୟ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଵନେ ନ ଵା ଯୋ ନ୍ଯଧାଯି ଚାକ୍ରଂ ଛୁଚିର୍ଵାଂ ସ୍ତୋମୋ ଭୁରଣାଵଜୀଗଃ । ଯସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରୁଦିନେଷୁ ହୋତା ନୃଣାଂ ନର୍ଵୋ ନୃତମଃ କ୍ଷପାଵାନ୍
ବନରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଚକ୍ର ପରି, ପବିତ୍ର ଏହି ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ। ଯାହା ପାଇଁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାତିର ମାଲିକ।
ପ୍ର ତେ ଅସ୍ଯା ଉଷସଃ ପ୍ରାପରସ୍ଯା ନୃତୌ ସ୍ଯାମ ନୃତମସ୍ଯ ନୃଣାମ୍ । ଅନୁ ତ୍ରିଶୋକଃ ଶତମାଵହନ୍ ନୄନ୍ କୁତ୍ସେନ ରଥୋ ଯୋ ଅସତ୍ସସଵାନ୍
ଆମେ ଏହି ଉଷାର ମହିମାକୁ ପାଉ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯାଉ। ତ୍ରିଶୋକଙ୍କ ପଛରେ, ଶତ ମଣିଷଙ୍କୁ ରଥ ଆଣିଥିଲା, ଯାହା କୁତ୍ସଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଇଥିଲା।
କସ୍ତେ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରନ୍ତ୍ଯୋ ଭୂଦ୍ଦୁରୋ ଗିରୋ ଅଭ୍ଯୁଗ୍ରୋ ଵି ଧାଵ । କଦ୍ଵାହୋ ଅର୍ଵାଗୁପ ମା ମନୀଷା ଆ ତ୍ଵା ଶକ୍ଯାମୁପମଂ ରାଧୋ ଅନ୍ନୈଃ
ତୁମର କେଉଁ ଆନନ୍ଦ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, କେଉଁ କଥା, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର? କିଏ ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ନିକଟକୁ ଆଣିବ, କିଏ ଆମକୁ ନେଇଯିବ? ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦାନ ଖାଦ୍ୟରେ ପାଇଁ।
କଦୁ ଦ୍ଯୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଵତୋ ନୄନ୍ କଯା ଧିଯା କରସେ କନ୍ ନ ଆଗନ୍ । ମିତ୍ରୋ ନ ସତ୍ଯ ଉରୁଗାଯ ଭୃତ୍ଯା ଅନ୍ନେ ସମସ୍ଯ ଯଦସନ୍ ମନୀଷାଃ
କେଉଁ ମହିମା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଉଛ, କେଉଁ ଚିନ୍ତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, କିଏ ଆମ ପାଖକୁ ଆସେ? ମିତ୍ର ପରି, ସତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ, ତୁମେ ବିଶାଳ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯେତେବେଳେ ଆମର ମନ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଏକତା ହୁଏ।
ପ୍ରେରଯ ସୂରୋ ଅର୍ଥଂ ନ ପାରଂ ଯେ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଜନିଧା ଇଵ ଗ୍ମନ୍ । ଗିରଶ୍ଚ ଯେ ତେ ତୁଵିଜାତ ପୂର୍ଵୀର୍ନର ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଶିକ୍ଷନ୍ତ୍ଯନ୍ନୈଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଦୂର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେପରି ଆପଣ ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଉନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେବା ପରି ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି। ଏହି ପୁରୁଣା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୱନିମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ମାତ୍ରେ ନୁ ତେ ସୁମିତେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵୀ ଦ୍ଯୌର୍ମଜ୍ମନା ପୃଥିଵୀ କାଵ୍ଯେନ । ଵରାଯ ତେ ଘୃତଵନ୍ତଃ ସୁତାସଃ ସ୍ଵାଦ୍ନନ୍ ଭଵନ୍ତୁ ପୀତଯେ ମଧୂନି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସହିତ ମାତୃରୂପେ ଅନୁଭୂତ। ଆପଣଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଘିଅ ଓ ମଧୁର ପାନୀୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ, ଏହି ମଧୁର ଉପହାର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରୀତିଦାୟକ ହେଉ।
ଆ ମଧ୍ଵୋ ଅସ୍ମା ଅସିଚନ୍ନ୍ ଅମତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୂର୍ଣଂ ସ ହି ସତ୍ଯରାଧାଃ । ସ ଵାଵୃଧେ ଵରିମନ୍ନ୍ ଆ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଭି କ୍ରତ୍ଵା ନର୍ଯଃ ପୌଂସ୍ଯୈଶ୍ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାପରେ ମଧୁର ପାନୀୟ ଢାଳାଯାଇଛି, କାରଣ ସେ ନିଜେ ଉପହାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ବଡ଼ ହୋଇଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତିକୁ ଛୁଇଁଛନ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵ୍ଯାନଳ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୃତନାଃ ସ୍ଵୋଜା ଆସ୍ମୈ ଯତନ୍ତେ ସଖ୍ଯାଯ ପୂର୍ଵୀଃ । ଆ ସ୍ମା ରଥଂ ନ ପୃତନାସୁ ତିଷ୍ଠ ଯଂ ଭଦ୍ରଯା ସୁମତ୍ଯା ଚୋଦଯାସେ
ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ୍ ଦେଇଛନ୍ତି; ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଯେପରି ଯୋଦ୍ଧା ରଥରେ ଦୃଢ଼ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତୁ, ଯାହାକୁ ଆପଣ ଦୟାରେ ଆଗେ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ଆ ସତ୍ଯୋ ଯାତୁ ମଘଵାଁ ଋଜୀଷୀ ଦ୍ରଵନ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ହରଯ ଉପ ନଃ । ତସ୍ମା ଇଦନ୍ଧଃ ସୁଷୁମା ସୁଦକ୍ଷମିହାଭିପିତ୍ଵଂ କରତେ ଗୃଣାନଃ
ସତ୍ୟ ଓ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ରୁତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଶଂସା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ତାଙ୍କର କୃପା ଆଶା କରୁଛୁ।
ଅଵ ସ୍ଯ ଶୂରାଧ୍ଵନୋ ନାନ୍ତେଽସ୍ମିନ୍ ନୋ ଅଦ୍ଯ ସଵନେ ମନ୍ଦଧ୍ଯୈ । ଶଂସାତ୍ଯୁକ୍ଥମୁଶନେଵ ଵେଧାଶ୍ଚିକିତୁଷେ ଅସୁର୍ଯାଯ ମନ୍ମ
ତାଙ୍କର ବୀରତାର ପଥର ଶେଷରେ, ଏହି ଆଜିର ସବାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ। ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଯେପରି ପୂଜା ଗୀତ ଗାଏ, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
କଵିର୍ନ ନିଣ୍ଯଂ ଵିଦଥାନି ସାଧନ୍ ଵୃଷା ଯତ୍ସେକଂ ଵିପିପାନୋ ଅର୍ଚାତ୍। ଦିଵ ଇତ୍ଥା ଜୀଜନତ୍ସପ୍ତ କାରୂନ୍ ଅହ୍ନା ଚିଚ୍ଚକ୍ରୁର୍ଵଯୁନା ଗୃଣନ୍ତଃ
ଏକ ଋଷି ପରି ସେ ଗୁପ୍ତ ପଥ ଜାଣନ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରନ୍ତି; ବଳିଅଂଶ ପରି ସେ ଏକ ଧାରା ଝରାନ୍ତି ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାନ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ସେ ଆକାଶରେ ସାତ ଗାୟକ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦିନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଯଦ୍ଵେଦି ସୁଦୃଶୀକମର୍କୈର୍ମହି ଜ୍ଯୋତୀ ରୁରୁଚୁର୍ଯଦ୍ଧ ଵସ୍ତୋଃ । ଅନ୍ଧା ତମାଂସି ଦୁଧିତା ଵିଚକ୍ଷେ ନୃଭ୍ଯଶ୍ଚକାର ନୃତମୋ ଅଭିଷ୍ଟୌ
ସେ ଦିବ୍ୟ ନୀତି ଜାଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ତୁତିରେ ଉଜାଗର ହେଲେ; ଉଷା ମୁକ୍ତି ହେବାବେଳେ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଚମକିଲା। ସେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିଲେ; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବୀର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।
ଵଵକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅମିତମୃଜିଷ୍ଯୁଭେ ଆ ପପ୍ରୌ ରୋଦସୀ ମହିତ୍ଵା । ଅତଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ମହିମା ଵି ରେଚ୍ଯଭି ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ବଭୂଵ
ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ହେଲେ; ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଦୁହିଁକୁ ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ ପୂରିଦେଲେ। ତେଣୁ, ତାଙ୍କର ମହିମା ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାନି ଶକ୍ରୋ ନର୍ଯାଣି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଅପୋ ରିରେଚ ସଖିଭିର୍ନିକାମୈଃ । ଅଶ୍ମାନଂ ଚିଦ୍ଯେ ବିଭିଦୁର୍ଵଚୋଭିର୍ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମୁଶିଜୋ ଵି ଵଵ୍ରୁଃ
ସମସ୍ତ ବୀର କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ଶକ୍ର ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛାରେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ଶବ୍ଦରେ ପଥରକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଗୋଧନ ଥିବା ଗୋଶାଳାକୁ ଉଶିଜମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଖୋଲିଦେଲେ।
ଅପୋ ଵୃତ୍ରଂ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ପରାହନ୍ ପ୍ରାଵତ୍ତେ ଵଜ୍ରଂ ପୃଥିଵୀ ସଚେତାଃ । ପ୍ରାର୍ଣାଂସି ସମୁଦ୍ରିଯାଣ୍ଯୈନୋଃ ପତିର୍ଭଵଂ ଛଵସା ଶୂର ଧୃଷ୍ଣୋ
ସେ ଜଳକୁ ଅଟକାଇଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ଦୂର କଲେ; ପୃଥିବୀ ଜାଗୃତ ହୋଇ ବଜ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କଲା। ହେ ସାହସୀ ବୀର, ଆପଣ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବାହମୟ ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ରର ମାଲିକ ହେଲେ।
ଅପୋ ଯଦଦ୍ରିଂ ପୁରୁହୂତ ଦର୍ଦରାଵିର୍ଭୁଵତ୍ସରମା ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ତେ । ସ ନୋ ନେତା ଵାଜମା ଦର୍ଷି ଭୂରିଂ ଗୋତ୍ରା ରୁଜନ୍ନ୍ ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଗୃଣାନଃ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଯେବେ ଆପଣ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ପୁରୁଣା ସରମା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଆମ ପାଇଁ ଆପଣ ଅଧିକ ଧନର ନେତା ହେଉନ୍ତୁ; ଅନ୍ଗିରସମାନେ ଯେଉଁପରି ଗୋଧନ ଦେଖିଥିଲେ, ଆପଣ ବାଧା ଭାଙ୍ଗି ଅନେକ ଧନ ଦେଖିଲେ।