ଅସ୍ମାନ୍ତ୍ସୁ ତତ୍ର ଚୋଦଯେନ୍ଦ୍ର ରାଯେ ରଭସ୍ଵତଃ । ତୁଵିଦ୍ଯୁମ୍ନ ଯଶସ୍ଵତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରେ ଆମକୁ ଧନ, ଉତ୍ସାହୀ, ବଡ଼ ଯଶସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କର।
ସଂ ଗୋମଦିନ୍ଦ୍ର ଵାଜଵଦସ୍ମେ ପୃଥୁ ଶ୍ରଵୋ ବୃହତ୍। ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଧେହ୍ଯକ୍ଷିତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଗୋଧନ, ଘୋଡ଼ା, ବିଶାଳ ଓ ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ।
ଅସ୍ମେ ଧେହି ଶ୍ରଵୋ ବୃହଦ୍ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ସହସ୍ରସାତମମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ତା ରଥିନୀରିଷଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି, ବହୁତ ଶକ୍ତି ଓ ହଜାର ଧନ ଦିଅ, ତୁମର ରଥ ଚଳାଇଥିବା ଦାୟିତ୍ୱ ସହିତ।
ଵସୋରିନ୍ଦ୍ରଂ ଵସୁପତିଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଗୃଣନ୍ତ ଋଗ୍ମିଯମ୍ । ହୋମ ଗନ୍ତାରମୂତଯେ
ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଧନର ମାଲିକ, ପୁରାତନ, ଗାୟକ ଓ ଦାନଦାତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ।
ସୁତେସୁତେ ନ୍ଯୋକସେ ବୃହଦ୍ବୃହତ ଏଦରିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୂଷମର୍ଚତି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୋମ ଚାପିବାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଛି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଗୀତ ଉପସ୍ଥାପନ କର।
ଵିଶ୍ଵେଷୁ ହି ତ୍ଵା ସଵନେଷୁ ତୁଞ୍ଜତେ ସମାନମେକଂ ଵୃଷମଣ୍ଯଵଃ ପୃଥକ୍ସ୍ଵଃ ସନିଷ୍ଯଵଃ ପୃଥକ୍। ତଂ ତ୍ଵା ନାଵଂ ନ ପର୍ଷଣିଂ ଶୂଷସ୍ଯ ଧୁରି ଧୀମହି । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚତଯନ୍ତ ଆଯଵ ସ୍ତୋମେଭିରିନ୍ଦ୍ରମାଯଵଃ
ସମସ୍ତ ସୋମ ଚାପିବାରେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭକୁ, ସମେତ ଓ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଯୋଗ କରନ୍ତି; ନୌକା କିମ୍ବା ବେଳି ପରି, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତିର ଯୋକରେ ବାନ୍ଧୁଛୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଉତ୍ସାହୀମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି।
ଵି ତ୍ଵା ତତସ୍ରେ ମିଥୁନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତା ଗଵ୍ଯସ୍ଯ ନିଃସୃଜଃ ସକ୍ଷନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଃସୃଜଃ । ଯଦ୍ଗଵ୍ଯନ୍ତା ଦ୍ଵା ଜନା ସ୍ଵର୍ଯନ୍ତା ସମୂହସି । ଆଵିଷ୍କରିକ୍ରଦ୍ଵୃଷଣଂ ସଚାଭୁଵଂ ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ର ସଚାଭୁଵମ୍
ଯୁଗଳ ସହାୟକମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋଧନର ନେତା ଓ ମୁକ୍ତିଦାତା ଭାବେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜନ ଗୋଧନ ଓ ଆଲୋକ ଚାହିଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କର।
ଉତୋ ନୋ ଅସ୍ଯା ଉଷସୋ ଜୁଷେତ ହ୍ଯର୍କସ୍ଯ ବୋଧି ହଵିଷୋ ହଵୀମଭିଃ ସ୍ଵର୍ଷାତା ହଵୀମଭିଃ । ଯଦିନ୍ଦ୍ର ହନ୍ତଵେ ମୃଘୋ ଵୃଷା ଵଜ୍ରିଂ ଚିକେତସି । ଆ ମେ ଅସ୍ଯ ଵେଧସୋ ନଵୀଯସୋ ମନ୍ମ ଶ୍ରୁଧି ନଵୀଯସଃ
ଉଷା ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ; ହେ ଆଲୋକ ଦାତା, ଆମର ସ୍ତୁତି ଓ ହବିରେ ସଚେତନ ହୁଅ; ଯେତେବେଳେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପାଇଁ ଚେତନ ହୁଅ, ମୋର ନୂତନ ଗୀତ ଶୁଣ, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବନ୍ତ।
ତୁଭ୍ଯେଦିମା ସଵନା ଶୂର ଵିଶ୍ଵା ତୁଭ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣି ଵର୍ଧନା କୃଣୋମି । ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ହଵ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵଧାସି
ହେ ବୀର, ଏହି ସମସ୍ତ ସୋମ ଚାପିବା ତୁମ ପାଇଁ; ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ତିଆରି କରୁଛି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ ହେବାଯୋଗ୍ୟ।
ନୂ ଚିନ୍ ନୁ ତେ ମନ୍ଯମାନସ୍ଯ ଦସ୍ମୋଦଶ୍ନୁଵନ୍ତି ମହିମାନମୁଗ୍ର । ନ ଵୀର୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ତେ ନ ରାଧଃ
ଯେମାନେ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ମହିମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଉଗ୍ର; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ପୁରୁଷତ୍ୱ କିମ୍ବା ଦାନ ମିଳିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ର ଵୋ ମହେ ମହିଵୃଧେ ଭରଧ୍ଵଂ ପ୍ରଚେତସେ ପ୍ର ସୁମତିଂ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ଵିଶଃ ପୂର୍ଵୀଃ ପ୍ର ଚରା ଚର୍ଷଣିପ୍ରାଃ
ମହାନ ଓ ସବୁବେଳେ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଓ ସବୁକିଛି ଜଣାଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆମେ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉ। ଆମ ଭଲ ଭାବନା ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଅନେକ ଲୋକମାନେ, ନେତାମାନେ, ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ଯଦା ଵଜ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯମିଦଥା ରଥଂ ହରୀ ଯମସ୍ଯ ଵହତୋ ଵି ସୂରିଭିଃ । ଆ ତିଷ୍ଠତି ମଘଵା ସନଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଜସ୍ଯ ଦୀର୍ଘଶ୍ରଵସସ୍ପତିଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବଜ୍ର ଓ ସୁନା ଧାରଣ କରି, ରଥକୁ ଯୋଗାଉଛ, ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼ିଛ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ହେଉଛ, ସେତେବେଳେ ପୁରୁଣା କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରଶଂସିତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି।
ସୋ ଚିନ୍ ନୁ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଯୂଥ୍ଯା ସ୍ଵା ସଚାମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ମଶ୍ରୂଣି ହରିତାଭି ପ୍ରୁଷ୍ଣୁତେ । ଅଵ ଵେତି ସୁକ୍ଷଯଂ ସୁତେ ମଧୂଦିଦ୍ଧୂଣୋତି ଵାତୋ ଯଥା ଵନମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାଢ଼ି ସୋମରସରେ ଭିଜିଯାଇଛି। ସେ ମଧୁର ଗୃହକୁ ଅବତରଣ କରନ୍ତି, ମଧୁରତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ହାଲୁକା ପବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ହଲାଇ ଦିଏ।
ଯୋ ଵାଚା ଵିଵାଚୋ ମୃଧ୍ରଵାଚଃ ପୁରୂ ସହସ୍ରାଶିଵା ଜଘାନ । ତତ୍ତଦିଦସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଗୃଣୀମସି ପିତେଵ ଯସ୍ତଵିଷୀଂ ଵାଵୃଧେ ଶଵଃ
ଯିଏ ନିଜ କଥାରେ ବିପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଜିତିଥାଏ, ଯିଏ ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଛି, ଏହି ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱ ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ। ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବାପାଙ୍କ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବଢ଼ିଯାଇଛି।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଅନାଶସ୍ତା ଇଵ ସ୍ମସି । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ ସୋମପାନ କରୁଥିବା ଲୋକ, ତଥାପି ମନେ ହେଉଛି ଯେପରି ଆମେ କିଛି ନାହିଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ଶିପ୍ରିନ୍ ଵାଜାନାଂ ପତେ ଶଚୀଵସ୍ତଵ ଦଂସନା । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ହେ ଚାବୁକ ଧାରୀ, ହେ ପୁରସ୍କାରର ମାଲିକ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ରକ୍ଷାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ନି ଷ୍ଵାପଯା ମିଥୂଦୃଶା ସସ୍ତାମବୁଧ୍ଯମାନେ । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଆଇ ଦିଅ, ସେମାନେ ଜାଗିବେ ନାହିଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ସସନ୍ତୁ ତ୍ଯା ଅରାତଯୋ ବୋଧନ୍ତୁ ଶୂର ରାତଯଃ । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଶୁଅନ୍ତୁ, ଦାନଶୀଳମାନେ ଜାଗନ୍ତୁ, ହେ ବୀର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ସମିନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଦଭଂ ମୃଣ ନୁଵନ୍ତଂ ପପଯାମୁଯା । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଏକାସାଥିରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପଥରେ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଗଧାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ପତାତି କୁଣ୍ଡୃଣାଚ୍ଯା ଦୂରଂ ଵାତୋ ଵନାଦଧି । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ଶୁଖିଲା ପତ୍ରକୁ ପବନ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଏ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ସର୍ଵଂ ପରିକ୍ରୋଶଂ ଜହି ଜମ୍ଭଯା କୃକଦାଶ୍ଵମ୍ । ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂସଯ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଶୁଭ୍ରିଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ତୁଵୀମଘ
ସମସ୍ତ ଚିତ୍କାରକୁ ଶମନ କର, ହେଇଁ ହେଉଥିବା ଘୋଡ଼ାକୁ ଶାନ୍ତ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଓ ହଜାର-ହଜାର ଧନରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।
ଵି ତ୍ଵା ତତସ୍ରେ ମିଥୁନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତା ଗଵ୍ଯସ୍ଯ ନିଃସୃଜଃ ସକ୍ଷନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଃସୃଜଃ । ଯଦ୍ଗଵ୍ଯନ୍ତ ଦ୍ଵା ଜନା ସ୍ଵର୍ଯନ୍ତା ସମୂହସି । ଆଵିଷ୍କରିକ୍ରଦ୍ଵୃଷଣଂ ସଚାଭୁଵଂ ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ର ସଚାଭୁଵମ୍
ତିନି ଯୁଗଳ ସହାୟକ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋପାଳକ ଭାବେ, ଗାଈ ଦଳକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଜନ ଲୋକ ଗାଈ ବା ଆଲୋକ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର, ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କର।
ଵିଦୁଷ୍ଟେ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପୂରଵଃ ପୁରୋ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଶାରଦୀରଵାତିରଃ ସାସହାନୋ ଅଵାତିରଃ । ଶାସସ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ମର୍ତ୍ଯମଯଜୁଂ ଶଵସସ୍ପତେ । ମହୀମମୁଷ୍ଣାଃ ପୃଥିଵୀମିମା ଅପୋ ମନ୍ଦସାନ ଇମା ଅପଃ
ପୁରୁମାନେ ତୁମ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶରତ୍କାଳୀନ ପୁରମାନେ ଉପରେ ଅବତରିଲେ, ବିଜୟୀ ହେଲେ। ତୁମେ ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରୁନାହିଁ, ସେ ମଣିଷକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ। ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ତାପିଦିଅ, ଏହି ଜଳମାନେ, ଏହି ବହୁଥିବା ଜଳକୁ ଶୁଖାଇଦିଅ।
ଆଦିତ୍ତେ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଚର୍କିରନ୍ ମଦେଷୁ ଵୃଷନ୍ନ୍ ଉଶିଜୋ ଯଦାଵିଥ ସଖୀଯତୋ ଯଦାଵିଥ । ଚକର୍ଥ କାରମେଭ୍ଯଃ ପୃତନାସୁ ପ୍ରଵନ୍ତଵେ । ତେ ଅନ୍ଯାମନ୍ଯାଂ ନଦ୍ଯଂ ସନିଷ୍ଣତ ଶ୍ରଵସ୍ଯନ୍ତଃ ସନିଷ୍ଣତ
ତୁମ ଏହି ଶକ୍ତିରେ, ହେ ବଳଶାଳୀ, ସେମାନେ ସୋମ ପାନରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଉସିଜମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଥ ଦେଲେ। ସେମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଗି ଏକ ନଦୀ ପରେ ଅନ୍ୟ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଵନେ ନ ଵା ଯୋ ନ୍ଯଧାଯି ଚାକ୍ରଂ ଛୁଚିର୍ଵାଂ ସ୍ତୋମୋ ଭୁରଣାଵଜୀଗଃ । ଯସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରୁଦିନେଷୁ ହୋତା ନୃଣାଂ ନର୍ଵୋ ନୃତମଃ କ୍ଷପାଵାନ୍
ବନରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଚକ୍ର ପରି, ପବିତ୍ର ଏହି ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ। ଯାହା ପାଇଁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାତିର ମାଲିକ।
ପ୍ର ତେ ଅସ୍ଯା ଉଷସଃ ପ୍ରାପରସ୍ଯା ନୃତୌ ସ୍ଯାମ ନୃତମସ୍ଯ ନୃଣାମ୍ । ଅନୁ ତ୍ରିଶୋକଃ ଶତମାଵହନ୍ ନୄନ୍ କୁତ୍ସେନ ରଥୋ ଯୋ ଅସତ୍ସସଵାନ୍
ଆମେ ଏହି ଉଷାର ମହିମାକୁ ପାଉ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯାଉ। ତ୍ରିଶୋକଙ୍କ ପଛରେ, ଶତ ମଣିଷଙ୍କୁ ରଥ ଆଣିଥିଲା, ଯାହା କୁତ୍ସଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଇଥିଲା।
କସ୍ତେ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରନ୍ତ୍ଯୋ ଭୂଦ୍ଦୁରୋ ଗିରୋ ଅଭ୍ଯୁଗ୍ରୋ ଵି ଧାଵ । କଦ୍ଵାହୋ ଅର୍ଵାଗୁପ ମା ମନୀଷା ଆ ତ୍ଵା ଶକ୍ଯାମୁପମଂ ରାଧୋ ଅନ୍ନୈଃ
ତୁମର କେଉଁ ଆନନ୍ଦ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, କେଉଁ କଥା, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର? କିଏ ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ନିକଟକୁ ଆଣିବ, କିଏ ଆମକୁ ନେଇଯିବ? ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦାନ ଖାଦ୍ୟରେ ପାଇଁ।
କଦୁ ଦ୍ଯୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଵତୋ ନୄନ୍ କଯା ଧିଯା କରସେ କନ୍ ନ ଆଗନ୍ । ମିତ୍ରୋ ନ ସତ୍ଯ ଉରୁଗାଯ ଭୃତ୍ଯା ଅନ୍ନେ ସମସ୍ଯ ଯଦସନ୍ ମନୀଷାଃ
କେଉଁ ମହିମା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଉଛ, କେଉଁ ଚିନ୍ତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, କିଏ ଆମ ପାଖକୁ ଆସେ? ମିତ୍ର ପରି, ସତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ, ତୁମେ ବିଶାଳ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯେତେବେଳେ ଆମର ମନ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଏକତା ହୁଏ।
ପ୍ରେରଯ ସୂରୋ ଅର୍ଥଂ ନ ପାରଂ ଯେ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଜନିଧା ଇଵ ଗ୍ମନ୍ । ଗିରଶ୍ଚ ଯେ ତେ ତୁଵିଜାତ ପୂର୍ଵୀର୍ନର ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଶିକ୍ଷନ୍ତ୍ଯନ୍ନୈଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଦୂର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେପରି ଆପଣ ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଉନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେବା ପରି ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି। ଏହି ପୁରୁଣା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୱନିମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ମାତ୍ରେ ନୁ ତେ ସୁମିତେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵୀ ଦ୍ଯୌର୍ମଜ୍ମନା ପୃଥିଵୀ କାଵ୍ଯେନ । ଵରାଯ ତେ ଘୃତଵନ୍ତଃ ସୁତାସଃ ସ୍ଵାଦ୍ନନ୍ ଭଵନ୍ତୁ ପୀତଯେ ମଧୂନି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସହିତ ମାତୃରୂପେ ଅନୁଭୂତ। ଆପଣଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଘିଅ ଓ ମଧୁର ପାନୀୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ, ଏହି ମଧୁର ଉପହାର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରୀତିଦାୟକ ହେଉ।