ହର୍ଯଶ୍ଵଂ ସତ୍ପତିଂ ଚର୍ଷଣୀସହଂ ସ ହି ଷ୍ମା ଯୋ ଅମନ୍ଦତ । ଆ ତୁ ନଃ ସ ଵଯତି ଗଵ୍ଯମଶ୍ଵ୍ଯଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵା ଶତମ୍
ପିତାମାନ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଥିବା, ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ, ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରୀତି କରନ୍ତି; ସେ ଆମକୁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥାନ୍ତି, ମଘବାନ୍, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଶତ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସାମ ଗାଯତ ଵିପ୍ରାଯ ବୃହତେ ବୃହତ୍। ଧର୍ମକୃତେ ଵିପଶ୍ଚିତେ ପନସ୍ଯଵେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସାମ ଗାଓ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ବଡ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଧର୍ମ କରୁଥିବା, ବିବେକଶୀଳ, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀଙ୍କୁ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଭିଭୂରସି ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଶ୍ଵଦେଵୋ ମହାମସି
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛ; ତୁମେ ସବୁକିଛିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼।
ଵିଭ୍ରାଜଂ ଜ୍ଯୋତିଷା ସ୍ଵରଗଛୋ ରୋଚନଂ ଦିଵଃ । ଦେଵାସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯାଯ ଯେମିରେ
ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉଠୁଛ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ବାଛିଛନ୍ତି।
ତଂ ଵଭି ପ୍ର ଗାଯତ ପୁରୁହୂତଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିସ୍ତଵିଷମା ଵିଵାସତ
ଯିଏ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଛନ୍ତି, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେଇଁକୁ ଗୀତରେ ଗାଓ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକ।
ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିବର୍ହସୋ ବୃହତ୍ସହୋ ଦାଧାର ରୋଦସୀ । ଗିରୀଂରଜ୍ରାମପଃ ସ୍ଵର୍ଵୃଷତ୍ଵନା
ଯାହାର ଦୁଇଟି ଆଶ୍ରୟ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛି; ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳକୁ ତାଙ୍କର ବଳରେ ଧରିଛନ୍ତି।
ସ ରାଜସି ପୁରୁଷ୍ଟୁତମେକୋ ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନସେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜୈତ୍ର ଶ୍ରଵସ୍ଯ ଚ ଯନ୍ତଵେ
ତୁମେ ଏକାକି ରାଜ କରୁଛ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଛ; ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଓ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ।
ଇମା ନୁ କଂ ଭୁଵନା ସୀଷଧାମେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵାଃ । ଯଜ୍ଞଂ ଚ ନସ୍ତନ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରଜାଂ ଚାଦିତ୍ଯୈରିନ୍ଦ୍ରଃ ସହ ଚୀକୢପାତି
ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିବା; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞ, ଆମର ଦେହ ଓ ସନ୍ତାନକୁ ଗଢ଼ିଥାନ୍ତି।
ଆଦିତ୍ଯୈରିନ୍ଦ୍ରଃ ସଗଣୋ ମରୁଦ୍ଭିରସ୍ମାକଂ ଭୂତ୍ଵଵିତା ତନୂନାମ୍ । ହତ୍ଵାଯ ଦେଵା ଅସୁରାନ୍ ଯଦାଯନ୍ ଦେଵା ଦେଵତ୍ଵମଭିରକ୍ଷମାଣାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ମରୁତମାନେ ସହିତ, ଆମର ଶରୀରର ରକ୍ଷକ ହେଉନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ବିଜୟ ପାଇଁ, ଦେବତ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମର୍କମନଯଂ ଛଚୀଭିରାଦିତ୍ସ୍ଵଧାମିଷିରାଂ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ । ଅଯା ଵାଜଂ ଦେଵହିତଂ ସନେମ ମଦେମ ଶତହିମାଃ ସୁଵୀରାଃ
ଦେବୀମାନେ ସହିତ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଛି; ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି; ଏହି ଦେବତାଦିତ ପୁରସ୍କାର ସହିତ, ଆମେ ଜିତିବା, ଆନନ୍ଦ କରିବା, ଶତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭଲ ସନ୍ତାନ ସହିତ।
ଯ ଏକ ଇଦ୍ଵିଦଯତେ ଵସୁ ମର୍ତାଯ ଦାଶୁଷେ । ଈଶାନୋ ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ
ଯିଏ ଏକାକି ଭକ୍ତ ମଣିଷକୁ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅଜୟ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛନ୍ତି।
କଦା ମର୍ତମରାଧସଂ ପଦା କ୍ଷୁମ୍ପମିଵ ସ୍ଫୁରତ୍। କଦା ନଃ ଶୁଶ୍ରଵଦ୍ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ
କେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟାୟୀକୁ ଭୂମିକୁ ଚାଲି ହଲାଇବେ? କେବେ ସେ ଆମର କଥା ଶୁଣିବେ? ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵା ବହୁଭ୍ଯ ଆ ସୁତାଵାଁ ଆଵିଵାସତି । ଉଗ୍ରଂ ତତ୍ପତ୍ଯତେ ଶଵ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ
ଯେଉଁଠି ଅନେକ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ତୁମକୁ ସୋମ ନିମନ୍ତେ ଡାକେ, ସେଠି ତୁମର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼େ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପାତମୋ ମଦଃ ଶଵିଷ୍ଠ ଚେତତି । ଯେନା ହଂସି ନ୍ଯତ୍ତ୍ରିଣଂ ତମୀମହେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ପାନରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଏହି ଉତ୍ସାହ ତୁମକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦମନ କର, ସେହି ଶକ୍ତି ନିମନ୍ତେ ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଯେନା ଦଶଗ୍ଵମଧ୍ରିଗୁଂ ଵେପଯନ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଣରମ୍ । ଯେନା ସମୁଦ୍ରମାଵିଥା ତମୀମହେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦଶବାହୁ ଅଧ୍ରିଗୁଙ୍କୁ, କମ୍ପିତ ସୂର୍ୟଗାୟକଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଘେରିଥିଲ, ସେହି ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଯେନ ସିନ୍ଧୁଂ ମହୀରପୋ ରଥାମିଵ ପ୍ରଚୋଦଯଃ । ପନ୍ଥାମୃତସ୍ଯ ଯାତଵେ ତମୀମହେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀମାନେକୁ ରଥ ପରି ଚଳାଇଥାଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅମୃତତ୍ୱର ପଥରେ ଯାଇପାରିବା, ସେହି ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯଃ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯଃ । ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରିୟ, ଖୋଲା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୟୀ, ସେ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେଉନ୍ତୁ—ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପାହାଡ଼ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଆକାଶର ମାଲିକ।
ଅଭି ହି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଉଭେ ବଭୂଥ ରୋଦସୀ । ଇନ୍ଦ୍ରାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ସତ୍ୟ ସୋମପାନୀ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଇଁଟି—ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ—ହୋଇଯାଇଛ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଡ଼ୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଆକାଶର ମାଲିକ।
ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାମିନ୍ଦ୍ର ଦର୍ତା ପୁରାମସି । ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ମନୋର୍ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୁରୁଣା କୋଟମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲ, ଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାନଶୀଳ, ଆକାଶର ମାଲିକ।
ଏଦୁ ମଧ୍ଵୋ ମଦିନ୍ତରଂ ସିଞ୍ଚ ଵାଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅନ୍ଧସଃ । ଏଵା ହି ଵୀର ସ୍ତଵତେ ସଦାଵୃଧଃ
ଏବେ, ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ସୋମର ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ରସ ଢାଳ, କାରଣ ସେହିପରି ସଦା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଥାତର୍ହରୀଣାଂ ନକିଷ୍ତେ ପୂର୍ଵ୍ଯସ୍ତୁତିମ୍ । ଉଦାନଂଶ ଶଵସା ନ ଭନ୍ଦନା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଘୋଡ଼ାମାନେର ନେତା, ପୂର୍ବରୁ କେହି ତୁମକୁ ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା କରିନଥିଲେ; ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆମର ଗୀତକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଅ, ଆମର ହାରକୁ ନୁହେଁ।
ତଂ ଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତିମହୂମହି ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ । ଅପ୍ରାଯୁଭିର୍ଯଜ୍ଞେଭିର୍ଵାଵୃଧେନ୍ଯମ୍
ଆମେ, କୀର୍ତ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେଉଁଠି ଅସଫଳ ହେଉନଥିବା ଯଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଢ଼ିଯିବ।
ଏତୋ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମ ସଖାଯ ସ୍ତୋମ୍ଯଂ ନରମ୍ । କୁଷ୍ଟୀର୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଅଭ୍ଯସ୍ତ୍ଯେକ ଇତ୍
ଏବେ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଚଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା, ସେହି ବୀର ମଣିଷ, ଯିଏ ଏକାକି ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଛନ୍ତି।
ଅଗୋରୁଧାଯ ଗଵିଷେ ଦ୍ଯୁକ୍ଷାଯ ଦସ୍ମ୍ଯଂ ଵଚଃ । ଘୃତାତ୍ସ୍ଵାଦୀଯୋ ମଧୁନଶ୍ଚ ଵୋଚତ
ଯିଏ ଗୋ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଠି ପାଇଁ କଥା କହ; ଏହା ଘିଅ ଓ ମଧୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର ହେଉ।
ଯସ୍ଯାମିତାନି ଵୀର୍ଯା ନ ରାଧଃ ପର୍ଯେତଵେ । ଜ୍ଯୋତିର୍ନ ଵିଶ୍ଵମଭ୍ଯସ୍ତି ଦକ୍ଷିଣା
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପାର, ଯାହାର ଦାନ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଦାନ ଆଲୋକ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପିଛି।
ସ୍ତୁହୀନ୍ଦ୍ରଂ ଵ୍ଯଶ୍ଵଵଦନୂର୍ମିଂ ଵାଜିନଂ ଯମମ୍ । ଅର୍ଯୋ ଗଯଂ ମଂହମାନଂ ଵି ଦାଶୁଷେ
ଘୋଡ଼ାମୁଖ, ତରଙ୍ଗ, ବିଜୟୀ, ନିୟନ୍ତା, ଆର୍ୟଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଏଵା ନୂନମୁପ ସ୍ତୁହି ଵୈଯଶ୍ଵ ଦଶମଂ ନଵମ୍ । ସୁଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଚର୍କୃତ୍ଯଂ ଚରଣୀନାମ୍
ଏହିପରି, ଏବେ, ଦଶମ ଓ ନବମ ବୈୟଶ୍ୱ ଜଣଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ଗାୟକମାନେର ନେତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଵେତ୍ଥା ହି ନିର୍ଋତୀନାଂ ଵଜ୍ରହସ୍ତ ପରିଵୃଜମ୍ । ଅହରହଃ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଃ ପରିପଦାମିଵ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶର ପଥ ଜାଣ, ପ୍ରତିଦିନ ତୁମେ ପଦଚିହ୍ନ ପରି ଏହି ପଥକୁ ପବିତ୍ର କର।
ଵନୋତି ହି ସୁନ୍ଵନ୍ କ୍ଷଯଂ ପରୀଣସଃ ସୁନ୍ଵାନୋ ହି ଷ୍ମା ଯଜତ୍ଯଵ ଦ୍ଵିଷୋ ଦେଵାନାମଵ ଦ୍ଵିଷଃ । ସୁନ୍ଵାନ ଇତ୍ସିଷାସତି ସହସ୍ରା ଵାଜ୍ଯଵୃତଃ । ସୁନ୍ଵାନାଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଦଦାତ୍ଯାଭୁଵଂ ରଯିଂ ଦଦାତ୍ଯାଭୁଵମ୍
ଯିଏ ସୋମ ଚାପି ଦେଉଛି, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଗୃହକୁ ଜିତି ନେଇଥାଏ; ସେଇ ସୋମ ଚାପିବାଳେ ଦେବତାଙ୍କର ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରି, ଯଜ୍ଞ କରେ। ସେ ହଜାର ଫଳ ଆଶା କରେ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ଚାପିବାକୁ ବହୁତ ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ପୁନି ପୁନି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମୋ ଷୁ ଵୋ ଅସ୍ମଦଭି ତାନି ପୌଂସ୍ଯା ସନା ଭୂଵନ୍ ଦ୍ଯୁମ୍ନାନି ମୋତ ଜାରିଷୁରସ୍ମତ୍ପୁରୋତ ଜାରିଷୁଃ । ଯଦ୍ଵଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଯୁଗେଯୁଗେ ନଵ୍ଯଂ ଘୋଷାଦମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଅସ୍ମାସୁ ତନ୍ ମରୁତୋ ଯଚ୍ଚ ଦୁଷ୍ଟରଂ ଦିଧୃତା ଯଚ୍ଚ ଦୁଷ୍ଟରମ୍
ଆମଠାରୁ ସେଇ ପୁରୁଷ ମହିମା, ପୁରୁଣା ତେଜ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ଖ୍ୟାତି ରଖିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯାଉନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନୂତନ ଗୁଞ୍ଜନ ଅମର ରହିଛି, ମାରୁତମାନେ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯାହା ଅତି ଦୁର୍ଜୟ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ସହାୟତା ଦିଅନ୍ତୁ।