ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶାଭ୍ଯସ୍ପରି ସର୍ଵାଭ୍ଯୋ ଅଭଯଂ କରତ୍। ଜେତା ଶତ୍ରୂନ୍ ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କରନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିବା, ସବୁଠାରୁ କ୍ରିୟାଶୀଳ।
କ ଈଂ ଵେଦ ସୁତେ ସଚା ପିବନ୍ତଂ କଦ୍ଵଯୋ ଦଧେ । ଅଯଂ ଯଃ ପୁରୋ ଵିଭିନତ୍ତ୍ଯୋଜସା ମନ୍ଦାନଃ ଶିପ୍ର୍ଯନ୍ଧସଃ
କିଏ ଜାଣେ, ସୋମ ଚାପିଥିବା ସହିତ ଯିଏ ପିଉଛି, ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି? ସେ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ଚଳିଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି।
ଦାନା ମୃଗୋ ନ ଵାରଣଃ ପୁରୁତ୍ରା ଚରଥଂ ଦଧେ । ନକିଷ୍ଟ୍ଵା ନି ଯମଦା ସୁତେ ଗମୋ ମହାଂଶ୍ଚରସ୍ଯୋଜସା
ଦାନଶୀଳ ପଶୁ ଭଳି, ହାତୀ ଭଳି, ସେ ବହୁଯାଏଗାଏ ଚାଲିଛି। ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ କେହି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନାହିଁ—ବଡ଼, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚଳିଛ।
ଯ ଉଗ୍ରଃ ସନ୍ନ୍ ଅନିଷ୍ଟୃତ ସ୍ଥିରୋ ରଣାଯ ସଂସ୍କୃତଃ । ଯଦି ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଧଵଂ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଷତ୍ଯା ଗମତ୍
ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ଅଅଟକାଯାଏନାହିଁ, ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ—ଯଦି ଦାନଶୀଳ ତାଙ୍କୁ ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯାଉନାହଁ।
ଵଯଂ ଘ ତ୍ଵା ସୁତାଵନ୍ତ ଆପୋ ନ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ପଵିତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ ପରି ସ୍ତୋତାର ଆସତେ
ଅମେ ସୋମ ଚାପି ତୁମକୁ ଘେରି ବସିଛୁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଯଜ୍ଞର କୁଶ ଛିଟାଇ ଥିବା ଜଳର ପାଖରେ ବସନ୍ତି, ସେପରି ପବିତ୍ର ଝରଣା ପାଖରେ ଆମେ ତୁମର ଉପାସନା କରୁଛୁ।
ସ୍ଵରନ୍ତି ତ୍ଵା ସୁତେ ନରୋ ଵସୋ ନିରେକ ଉକ୍ଥିନଃ । କଦା ସୁତଂ ତୃଷାଣ ଓକ ଆ ଗମ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵବ୍ଦୀଵ ଵଂସଗଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ହେ ଧନବାନ, ସୋମ ଚାପି ତୁମକୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଗାଇଥାନ୍ତି; କେବେ ତୁମେ ଚାପିଥିବା ପାନୀୟ ପାଇଁ ଆସିବ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋହାଟିକୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବଳଦ ଭଳି?
କଣ୍ଵେଭିର୍ଧୃଷ୍ଣଵା ଧୃଷଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ପିଶଙ୍ଗରୂପଂ ମଘଵନ୍ ଵିଚର୍ଷଣେ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
କଣ୍ବମାନେ ସହିତ, ହେ ପ୍ରବଳ, ଆମେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ହଜାର ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ହେ ମଘବାନ, ପିତାମ୍ବର ରୂପୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୋଧନ ଦ୍ରୁତ ପାଇଁ।
ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ । ଵସୂନି ଜାତେ ଜନମାନ ଓଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମ
ସମସ୍ତେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଧନସମୂହ ଆମେ ଅଂଶକ୍ରମେ ବଣ୍ଟନ କରିଛୁ।
ଅନର୍ଶରାତିଂ ଵସୁଦାମୁପ ସ୍ତୁହି ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ । ସୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଵିଧତୋ ନ ରୋଷତି ମନୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯନ୍
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ନଥିବା ଧନଦାତାଙ୍କୁ ଗାନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ମଙ୍ଗଳମୟ। ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସେ ବାଞ୍ଚି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ପାଇଁ ମନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ବଣ୍ମହାମସି ସୂର୍ଯ ବଡାଦିତ୍ଯ ମହାମସି । ମହସ୍ତେ ସତୋ ମହିମା ପନସ୍ଯତେଽଦ୍ଧା ଦେଵ ମହାମସି
ତୁମେ ମହାନ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହେ ବଡ଼ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ମହାନ; ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ମହାନ ଥିବାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମହାନ।
ବଟ୍ସୂର୍ଯ ଶ୍ରଵସା ମହାମସି ସତ୍ରା ଦେଵ ମହାମସି । ମହ୍ନା ଦେଵାନାମସୁର୍ଯଃ ପୁରୋହିତୋ ଵିଭୁ ଜ୍ଯୋତିରଦାଭ୍ଯମ୍
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମହାନ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମହାନ। ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦେବମାନଙ୍କ ପୁରୋହିତ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅପରାଜିତ ଆଲୋକ ହେଉଛ।
ଉଦୁ ତ୍ଯେ ମଧୁ ମତ୍ତମା ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ । ସତ୍ରାଜିତୋ ଧନସା ଅକ୍ଷିତୋତଯୋ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ
ଉପରକୁ ଉଠୁଛି ସେଇ ମଧୁର, ମଦମାତ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି; ସଦା ବିଜୟୀ, ଧନୀ, ଅକ୍ଷୟ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ରଥ ଭଳି ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇଵ ଭୃଗଵଃ ସୂର୍ଯ ଇଵ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଧୀତମାନଶୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଆଯଵଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍
କଣ୍ବମାନେ, ଭୃଗୁମାନେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତେ ଆଲୋକିତ ହୋଇ, ଉତ୍ସାହିତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ମହିମା କରନ୍ତି; ପ୍ରିୟମନସ୍କୁଳ ଗୀତ ଗାଇଛନ୍ତି।
ଉଦିନ୍ ନ୍ଵସ୍ଯ ରିଚ୍ଯତେଽଂଶୋ ଧନଂ ନ ଜିଗ୍ଯୁସଃ । ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ହରିଵାନ୍ ନ ଦଭନ୍ତି ତଂ ରିପୋ ଦକ୍ଷଂ ଦଧାତି ସୋମିନି
ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ବଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକର ଧନ; ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ହରି ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସୋମ ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ଦକ୍ଷତା ଦେଇଥାଏ।
ମନ୍ତ୍ରମଖର୍ଵଂ ସୁଧିତଂ ସୁପେଶସଂ ଦଧାତ ଯଜ୍ଞିଯେଷ୍ଵା । ପୂର୍ଵୀଶ୍ଚନ ପ୍ରସିତଯସ୍ତରନ୍ତି ତଂ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରେ କର୍ମଣା ଭୁଵତ୍
ଅଖଣ୍ଡ, ଭଲ ଗଢ଼ାଯାଇଥିବା, ସୁନ୍ଦର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଦିଅ; ଯାହା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ପୂର୍ବ ଅବରୋଧମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।
ଏଵା ହ୍ଯସି ଵୀରଯୁରେଵା ଶୂର ଉତ ସ୍ଥିରଃ । ଏଵା ତେ ରାଧ୍ଯଂ ମନଃ
ଏଭଳି ତୁମେ ପ୍ରବଳ, ଏଭଳି ଶୂର, ଏଭଳି ଦୃଢ଼; ଏଭଳି ତୁମର ଉଦାର ମନ।
ଏଵା ରାତିସ୍ତୁଵୀମଘ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଧାଯି ଧାତୃଭିଃ । ଅଘା ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ମେ ସଚା
ଏଭଳି ତୁମର ଦୟା, ହେ ବହୁ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଦାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି; ଦୁଃଖମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ମୋ ଷୁ ବ୍ରହ୍ମେଵ ତନ୍ଦ୍ରଯୁର୍ଭୁଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତେ । ମତ୍ସ୍ଵା ସୁତସ୍ଯ ଗୋମତଃ
ଯଜ୍ଞିକ ପରି ଅଳସ ହେଉନି, ହେ ବଳର ଠାକୁର; ଗୋଧନ ଭରିଥିବା ଚାପିଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ।
ଏଵା ହ୍ଯସ୍ଯ ସୂନୃତା ଵିରପ୍ଶୀ ଗୋମତୀ ମହୀ । ପକ୍ଵା ଶାଖା ନ ଦାଶୁଷେ
ଏଭଳି, ତାଙ୍କର ସତ୍ୟବାଣୀ ପ୍ରଚୁର, ଗୋଧନରେ ଧନୀ, ବଡ଼; ଦାତା ପାଇଁ ପକ୍କା ଶାଖା ପରି।
ଏଵା ହି ତେ ଵିଭୂତଯ ଊତଯ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଵତେ । ସଦ୍ଯଶ୍ଚିତ୍ସନ୍ତି ଦାଶୁଷେ
ଏଭଳି, ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ସାହାଯ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସହାୟ ପାଇଁ; ତୁରନ୍ତ, ସେ ଉପାସକ ପାଇଁ ଅଛି।
ଏଵା ହ୍ଯସ୍ଯ କାମ୍ଯା ସ୍ତୋମ ଉକ୍ଥଂ ଚ ଶଂସ୍ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମପୀତଯେ
ଏଭଳି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୋମପାନ ପାଇଁ।
ତଂ ତେ ମଦଂ ଗୃଣୀମସି ଵୃଷଣଂ ପୃତ୍ସୁ ସାସହିମ୍ । ଉ ଲୋକକୃତ୍ନୁମଦ୍ରିଵୋ ହରିଶ୍ରିଯମ୍
ତୁମର ସେଇ ଉତ୍ସାହକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ପ୍ରବଳ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଥର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଯେନ ଜ୍ଯୋତୀମ୍ଷ୍ଯାଯଵେ ମନଵେ ଚ ଵିଵେଦିଥ । ମନ୍ଦାନୋ ଅସ୍ଯ ବର୍ହିଷୋ ଵି ରାଜସି
ଯିଏ ଆୟୁ ଓ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକକୁ ବୁଝି ପାରିଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ କୁଶରେ ଆନନ୍ଦରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ତଦଦ୍ଯା ଚିତ୍ତ ଉକ୍ଥିନୋଽନୁ ଷ୍ଟୁଵନ୍ତି ପୂର୍ଵଥା । ଵୃଷପତ୍ନୀରପୋ ଜଯା ଦିଵେଦିଵେ
ଏହି ଦିନ ମନ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଜୟୀ ଜଳମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ତଂ ଵଭି ପ୍ର ଗାଯତ ପୁରୁହୂତଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିସ୍ତଵିଷମା ଵିଵାସତ
ଯିଏ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଛନ୍ତି, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେଇଁକୁ ଗୀତରେ ଗାଓ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକ।
ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିବର୍ହସୋ ବୃହତ୍ସହୋ ଦାଧାର ରୋଦସୀ । ଗିରୀଂରଜ୍ରାମପଃ ସ୍ଵର୍ଵୃଷତ୍ଵନା
ଯାହାର ଦୁଇଟି ଆଶ୍ରୟ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛି; ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳକୁ ତାଙ୍କର ବଳରେ ଧରିଛନ୍ତି।
ସ ରାଜସି ପୁରୁଷ୍ଟୁତମେକୋ ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନସେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜୈତ୍ରା ଶ୍ରଵସ୍ଯ ଚ ଯନ୍ତଵେ
ତୁମେ ଏକାକି ରାଜ କରୁଛ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଛ; ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଓ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ।
ଵଯମୁ ତ୍ଵାମପୂର୍ଵ୍ଯ ସ୍ଥୂରଂ ନ କଚ୍ଚିଦ୍ଭରନ୍ତୋଽଵସ୍ଯଵଃ । ଵାଜେ ଚିତ୍ରଂ ହଵାମହେ
ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଅପୂର୍ବ, ଭାରି ଭାର ଭାବରେ ଆମେ ତୁମକୁ ବୋହି ଆଣୁଛୁ; ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ତୁମକୁ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ।
ଉପ ତ୍ଵା କର୍ମନ୍ନ୍ ଊତଯେ ସ ନୋ ଯୁଵୋଗ୍ରଶ୍ଚକ୍ରାମ ଯୋ ଧୃଷତ୍। ତ୍ଵାମିଦ୍ଧ୍ଯଵିତାରଂ ଵଵୃମହେ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସାନସିମ୍
ଆମେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଆସୁଛୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯିଏ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ଆମେ ତୁମକୁ ଆମର ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ଭାବେ ବାଛୁଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବନ୍ଧୁ।
ଯୋ ନ ଇଦମିଦଂ ପୁରା ପ୍ର ଵସ୍ଯ ଆନିନାଯ ତମୁ ଵ ସ୍ତୁଷେ । ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ରମୂତଯେ
ଯିଏ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଆମକୁ ଆଣିଥିଲେ, ଆମେ ସେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ବନ୍ଧୁ, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।