ଏତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ତଵୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ତି ଵାର୍ଯମ୍ । ଅନ୍ତର୍ହି ଖ୍ଯୋ ଜନାନାମର୍ଯୋ ଵେଦୋ ଅଦାଶୁଷାଂ ତେଷାଂ ନୋ ଵେଦ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଏହି ଜନମାନେ ସମସ୍ତ ପୁରସ୍କାରରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରକାଶିତ, ମହାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ। ଆମକୁ ଜାଣ, ସେଇ ସମ୍ପଦ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।
ସୁରୂପକୃତ୍ନୁମୂତଯେ ସୁଦୁଘାମିଵ ଗୋଦୁହେ । ଜୁହୂମସି ଦ୍ଯଵିଦ୍ଯଵି
ଯିଏ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ତିଆରି କରି ସହାୟତା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ସେଠିକୁ ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।
ଉପ ନଃ ସଵନା ଗହି ସୋମସ୍ଯ ସୋମପାଃ ପିବ । ଗୋଦା ଇଦ୍ରେଵତୋ ମଦଃ
ଆମର ସବନକୁ ଆସ, ସୋମ ପିଉ, ହେ ସୋମପାନକାରୀ। ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଏଠାରେ ଅଛି, ହେ ଦେବତା।
ଅଥା ତେ ଅନ୍ତମାନାଂ ଵିଦ୍ଯାମ ସୁମତୀନାମ୍ । ମା ନୋ ଅତି ଖ୍ଯ ଆ ଗହି
ତୁମର ଦୟାର ସୀମା ଆମେ ଜାଣିପାରିବା। ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯେଉନାହଁ—ଏଠାକୁ ଆସ।
ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମଂ ନ ଊତଯେ ଦ୍ଯୁମ୍ନିନଂ ପାହି ଜାଗୃଵିମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ଶତକ୍ରତୋ
ସହାୟତା ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସତର୍କ ଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଉ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଶତକ୍ରତୋ ଯା ତେ ଜନେଷୁ ପଞ୍ଚସୁ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାନି ତ ଆ ଵୃଣେ
ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପଞ୍ଚ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି—ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ବାଛୁଛୁ।
ଅଗନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରଵୋ ବୃହଦ୍ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଦଧିଷ୍ଵ ଦୁଷ୍ଟରମ୍ । ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ତିରାମସି
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ, ଅଜୟ ମହିମା ଦିଅ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ବିଜୟୀ ହେବୁ।
ଅର୍ଵାଵତୋ ନ ଆ ଗହ୍ଯଥୋ ଶକ୍ର ପରାଵତଃ । ଉ ଲୋକୋ ଯସ୍ତେ ଅଦ୍ରିଵ ଇନ୍ଦ୍ରେହ ତତ ଆ ଗହି
ନିକଟରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଏବଂ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯେ ଲୋକ ତୁମର, ହେ ପାହାଡ଼ ଧାରଣକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ ମହଦ୍ଭଯମଭୀ ଷଦପ ଚୁଚ୍ଯଵତ୍। ସ ହି ସ୍ଥିରୋ ଵିଚର୍ଷନିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଭୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ କେବେ ଡଗମଗାନ୍ତିନାହିଁ। କାରଣ ସେ ଦୃଢ଼, ସବୁଠାରୁ କ୍ରିୟାଶୀଳ।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମୃଲଯାତି ନୋ ନ ନଃ ପଶ୍ଚାଦଘଂ ନଶତ୍। ଭଦ୍ରଂ ଭଵାତି ନଃ ପୁରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍ତୁ, ପଛରୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ଆସୁନାହିଁ। ଆଗରେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶାଭ୍ଯସ୍ପରି ସର୍ଵାଭ୍ଯୋ ଅଭଯଂ କରତ୍। ଜେତା ଶତ୍ରୂନ୍ ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କରନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିବା, ସବୁଠାରୁ କ୍ରିୟାଶୀଳ।
କ ଈଂ ଵେଦ ସୁତେ ସଚା ପିବନ୍ତଂ କଦ୍ଵଯୋ ଦଧେ । ଅଯଂ ଯଃ ପୁରୋ ଵିଭିନତ୍ତ୍ଯୋଜସା ମନ୍ଦାନଃ ଶିପ୍ର୍ଯନ୍ଧସଃ
କିଏ ଜାଣେ, ସୋମ ଚାପିଥିବା ସହିତ ଯିଏ ପିଉଛି, ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି? ସେ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ଚଳିଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି।
ଦାନା ମୃଗୋ ନ ଵାରଣଃ ପୁରୁତ୍ରା ଚରଥଂ ଦଧେ । ନକିଷ୍ଟ୍ଵା ନି ଯମଦା ସୁତେ ଗମୋ ମହାଂଶ୍ଚରସ୍ଯୋଜସା
ଦାନଶୀଳ ପଶୁ ଭଳି, ହାତୀ ଭଳି, ସେ ବହୁଯାଏଗାଏ ଚାଲିଛି। ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ କେହି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନାହିଁ—ବଡ଼, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚଳିଛ।
ଯ ଉଗ୍ରଃ ସନ୍ନ୍ ଅନିଷ୍ଟୃତ ସ୍ଥିରୋ ରଣାଯ ସଂସ୍କୃତଃ । ଯଦି ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଧଵଂ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଷତ୍ଯା ଗମତ୍
ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ଅଅଟକାଯାଏନାହିଁ, ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ—ଯଦି ଦାନଶୀଳ ତାଙ୍କୁ ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯାଉନାହଁ।
ଵଯଂ ଘ ତ୍ଵା ସୁତାଵନ୍ତ ଆପୋ ନ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ପଵିତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ ପରି ସ୍ତୋତାର ଆସତେ
ଅମେ ସୋମ ଚାପି ତୁମକୁ ଘେରି ବସିଛୁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଯଜ୍ଞର କୁଶ ଛିଟାଇ ଥିବା ଜଳର ପାଖରେ ବସନ୍ତି, ସେପରି ପବିତ୍ର ଝରଣା ପାଖରେ ଆମେ ତୁମର ଉପାସନା କରୁଛୁ।
ସ୍ଵରନ୍ତି ତ୍ଵା ସୁତେ ନରୋ ଵସୋ ନିରେକ ଉକ୍ଥିନଃ । କଦା ସୁତଂ ତୃଷାଣ ଓକ ଆ ଗମ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵବ୍ଦୀଵ ଵଂସଗଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ହେ ଧନବାନ, ସୋମ ଚାପି ତୁମକୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଗାଇଥାନ୍ତି; କେବେ ତୁମେ ଚାପିଥିବା ପାନୀୟ ପାଇଁ ଆସିବ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋହାଟିକୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବଳଦ ଭଳି?
କଣ୍ଵେଭିର୍ଧୃଷ୍ଣଵା ଧୃଷଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ପିଶଙ୍ଗରୂପଂ ମଘଵନ୍ ଵିଚର୍ଷଣେ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
କଣ୍ବମାନେ ସହିତ, ହେ ପ୍ରବଳ, ଆମେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ହଜାର ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ହେ ମଘବାନ, ପିତାମ୍ବର ରୂପୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୋଧନ ଦ୍ରୁତ ପାଇଁ।
ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ । ଵସୂନି ଜାତେ ଜନମାନ ଓଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମ
ସମସ୍ତେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଧନସମୂହ ଆମେ ଅଂଶକ୍ରମେ ବଣ୍ଟନ କରିଛୁ।
ଅନର୍ଶରାତିଂ ଵସୁଦାମୁପ ସ୍ତୁହି ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ । ସୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଵିଧତୋ ନ ରୋଷତି ମନୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯନ୍
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ନଥିବା ଧନଦାତାଙ୍କୁ ଗାନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ମଙ୍ଗଳମୟ। ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସେ ବାଞ୍ଚି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ପାଇଁ ମନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ବଣ୍ମହାମସି ସୂର୍ଯ ବଡାଦିତ୍ଯ ମହାମସି । ମହସ୍ତେ ସତୋ ମହିମା ପନସ୍ଯତେଽଦ୍ଧା ଦେଵ ମହାମସି
ତୁମେ ମହାନ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହେ ବଡ଼ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ମହାନ; ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ମହାନ ଥିବାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମହାନ।
ବଟ୍ସୂର୍ଯ ଶ୍ରଵସା ମହାମସି ସତ୍ରା ଦେଵ ମହାମସି । ମହ୍ନା ଦେଵାନାମସୁର୍ଯଃ ପୁରୋହିତୋ ଵିଭୁ ଜ୍ଯୋତିରଦାଭ୍ଯମ୍
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମହାନ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମହାନ। ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦେବମାନଙ୍କ ପୁରୋହିତ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅପରାଜିତ ଆଲୋକ ହେଉଛ।
ଉଦୁ ତ୍ଯେ ମଧୁ ମତ୍ତମା ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ । ସତ୍ରାଜିତୋ ଧନସା ଅକ୍ଷିତୋତଯୋ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ
ଉପରକୁ ଉଠୁଛି ସେଇ ମଧୁର, ମଦମାତ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି; ସଦା ବିଜୟୀ, ଧନୀ, ଅକ୍ଷୟ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ରଥ ଭଳି ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇଵ ଭୃଗଵଃ ସୂର୍ଯ ଇଵ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଧୀତମାନଶୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଆଯଵଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍
କଣ୍ବମାନେ, ଭୃଗୁମାନେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତେ ଆଲୋକିତ ହୋଇ, ଉତ୍ସାହିତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦେଇ ମହିମା କରନ୍ତି; ପ୍ରିୟମନସ୍କୁଳ ଗୀତ ଗାଇଛନ୍ତି।
ଉଦିନ୍ ନ୍ଵସ୍ଯ ରିଚ୍ଯତେଽଂଶୋ ଧନଂ ନ ଜିଗ୍ଯୁସଃ । ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ହରିଵାନ୍ ନ ଦଭନ୍ତି ତଂ ରିପୋ ଦକ୍ଷଂ ଦଧାତି ସୋମିନି
ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ବଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକର ଧନ; ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ହରି ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସୋମ ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ଦକ୍ଷତା ଦେଇଥାଏ।
ମନ୍ତ୍ରମଖର୍ଵଂ ସୁଧିତଂ ସୁପେଶସଂ ଦଧାତ ଯଜ୍ଞିଯେଷ୍ଵା । ପୂର୍ଵୀଶ୍ଚନ ପ୍ରସିତଯସ୍ତରନ୍ତି ତଂ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରେ କର୍ମଣା ଭୁଵତ୍
ଅଖଣ୍ଡ, ଭଲ ଗଢ଼ାଯାଇଥିବା, ସୁନ୍ଦର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଦିଅ; ଯାହା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ପୂର୍ବ ଅବରୋଧମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।
ଏଵା ହ୍ଯସି ଵୀରଯୁରେଵା ଶୂର ଉତ ସ୍ଥିରଃ । ଏଵା ତେ ରାଧ୍ଯଂ ମନଃ
ଏଭଳି ତୁମେ ପ୍ରବଳ, ଏଭଳି ଶୂର, ଏଭଳି ଦୃଢ଼; ଏଭଳି ତୁମର ଉଦାର ମନ।
ଏଵା ରାତିସ୍ତୁଵୀମଘ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଧାଯି ଧାତୃଭିଃ । ଅଘା ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ମେ ସଚା
ଏଭଳି ତୁମର ଦୟା, ହେ ବହୁ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଦାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି; ଦୁଃଖମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ମୋ ଷୁ ବ୍ରହ୍ମେଵ ତନ୍ଦ୍ରଯୁର୍ଭୁଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତେ । ମତ୍ସ୍ଵା ସୁତସ୍ଯ ଗୋମତଃ
ଯଜ୍ଞିକ ପରି ଅଳସ ହେଉନି, ହେ ବଳର ଠାକୁର; ଗୋଧନ ଭରିଥିବା ଚାପିଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ।
ଏଵା ହ୍ଯସ୍ଯ ସୂନୃତା ଵିରପ୍ଶୀ ଗୋମତୀ ମହୀ । ପକ୍ଵା ଶାଖା ନ ଦାଶୁଷେ
ଏଭଳି, ତାଙ୍କର ସତ୍ୟବାଣୀ ପ୍ରଚୁର, ଗୋଧନରେ ଧନୀ, ବଡ଼; ଦାତା ପାଇଁ ପକ୍କା ଶାଖା ପରି।
ଏଵା ହି ତେ ଵିଭୂତଯ ଊତଯ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଵତେ । ସଦ୍ଯଶ୍ଚିତ୍ସନ୍ତି ଦାଶୁଷେ
ଏଭଳି, ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ସାହାଯ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସହାୟ ପାଇଁ; ତୁରନ୍ତ, ସେ ଉପାସକ ପାଇଁ ଅଛି।