ସମୀଂ ରେଭାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ । ସ୍ଵର୍ପତିଂ ଯଦୀଂ ଵୃଧେ ଧୃତଵ୍ରତୋ ହ୍ଯୋଜସା ସମୂତିଭିଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜୟଧ୍ୱନି ଏକାଠି ହୋଇ ଉଠିଛି। ସେ ଯେତେବେଳେ ଆଲୋକର ନାଥ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ନେମିଂ ନମନ୍ତି ଚକ୍ଷସା ମେଷଂ ଵିପ୍ରା ଅଭିସ୍ଵରା । ସୁଦୀତଯୋ ଵୋ ଅଦ୍ରୁହୋଽପି କର୍ଣେ ତରସ୍ଵିନଃ ସମୃକ୍ଵଭିଃ
ଚକ୍ରର ଅଙ୍କୁର ରିମକୁ ନମନ୍ତି, ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ମେଷକୁ ନମନ୍ତି। ତୁମର ଭଲ ଭାବନା ଥିବା, ଅହିଂସାପ୍ରବୃତ୍ତି ଓ ତୀବ୍ର ଲୋକମାନେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ଗୀତ ସହିତ ତୁମ କାନକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଜୋହଵୀମି ମଘଵାନମୁଗ୍ରଂ ସତ୍ରା ଦଧାନମପ୍ରତିଷ୍କୁତଂ ଶଵାଂସି । ମଂହିଷ୍ଠୋ ଗୀର୍ଭିରା ଚ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଵଵର୍ତଦ୍ରାଯେ ନୋ ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା କୃଣୋତୁ ଵଜ୍ରୀ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦାନଶୀଳ, ଭୟଙ୍କର, ଯିଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଗୀତରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ଶୁଭ କରନ୍ତୁ।
ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୁଜ ଆଭରଃ ସ୍ଵର୍ଵାମସୁରେଭ୍ଯଃ । ସ୍ତୋତାରମିନ୍ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ ଵର୍ଧଯ ଯେ ଚ ତ୍ଵେ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଆଲୋକର ନାଥମାନଙ୍କଠାରୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଆଣିଛ, ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ଏହି ପ୍ରଶଂସକ ପାଇଁ ବଢ଼ାଅ, ଓ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପରି ଯଜ୍ଞର କୁଶ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ଯମିନ୍ଦ୍ର ଦଧିଷେ ତ୍ଵମଶ୍ଵଂ ଗାଂ ଭାଗମଵ୍ଯଯମ୍ । ଯଜମାନେ ସୁନ୍ଵତି ଦକ୍ଷିଣାଵତି ତସ୍ମିନ୍ ତଂ ଧେହି ମା ପଣୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ଦେଇଛ, ସେଉଠାରେ ଏହାକୁ ଯଜ୍ଞକାରୀ, ସୋମ ଚାପିଥିବା, ଦାନଦାତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖ; କଞ୍ଚିତ୍ ଲୋଭୀଙ୍କୁ ଦିଅନି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ଵାଵୃଧେ ଶଵସେ ଵୃତ୍ରହା ନୃଭିଃ । ତମିନ୍ ମହତ୍ସ୍ଵାଜିଷୂତେମର୍ଭେ ହଵାମହେ ସ ଵାଜେଷୁ ପ୍ର ନୋଽଵିଷତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଭାବେ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି। ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ସେ ଆମ ପାଖରେ ଆସିବେ ଓ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦେଉନ୍ତୁ।
ଅସି ହି ଵୀର ସେନ୍ଯୋଽସି ଭୂରି ପରାଦଦିଃ । ଅସି ଦଭ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଧୋ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସୁନ୍ଵତେ ଭୂରି ତେ ଵସୁ
ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା, ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେଉଛ। ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶକ୍ତି ହେଉଛ। ଯେ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସମ୍ପଦ ଦେଉଛ। ଯିଏ ସୋମ ଚାପେ, ସେ ପାଇଁ ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଅଛି।
ଯଦୁଦୀରତ ଆଜଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧୀଯତେ ଧନା । ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ କଂ ହନଃ କଂ ଵସୌ ଦଧୋଽସ୍ମାମିନ୍ଦ୍ର ଵସୌ ଦଧଃ
ଯେବେ ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରସ୍କାର ଡାକାଯାଏ, ଯେବେ ଧନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ରଖାଯାଏ, ତୁମ ଆନନ୍ଦିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗାଅ। କାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରହାର କରିବ, କାହାକୁ ଧନ ଦେବ? ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ମଦେମଦେ ହି ନୋ ଦଦିର୍ଯୂଥା ଗଵାମୃଜୁକ୍ରତୁଃ । ସଂ ଗୃଭାଯ ପୁରୁ ଶତୋଭଯାହସ୍ତ୍ଯା ଵସୁ ଶିଶୀହି ରାଯ ଆ ଭର
ଆନନ୍ଦରେ ଆମକୁ ଗାଁର ଝୁଣ୍ଡ ଦିଅ, ସିଧା ମନର ତୁମେ। ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ଦୁଇପଟେ ଥିବା ଶତଶତ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଏକତ୍ର କର, ସେଇ ସମ୍ପଦ ଧର, ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ବର୍ଷା କର।
ମାଦଯସ୍ଵ ସୁତେ ସଚା ଶଵସେ ଶୂର ରାଧସେ । ଵିଦ୍ମା ହି ତ୍ଵା ପୁରୂଵସୁମୁପ କାମାନ୍ତ୍ସସୃଜ୍ମହେଽଥା ନୋଽଵିତା ଭଵ
ସୋମ ପାନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆସ, ଶୂର ବଡ଼ ଦାନ ପାଇଁ। ଆମେ ତୁମକୁ ବହୁତ ଦାନକାରୀ ବୋଲି ଜାଣୁଛୁ, ଆମର ଇଚ୍ଛା ତୁମପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ—ତେଣୁ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ଏତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ତଵୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ତି ଵାର୍ଯମ୍ । ଅନ୍ତର୍ହି ଖ୍ଯୋ ଜନାନାମର୍ଯୋ ଵେଦୋ ଅଦାଶୁଷାଂ ତେଷାଂ ନୋ ଵେଦ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଏହି ଜନମାନେ ସମସ୍ତ ପୁରସ୍କାରରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରକାଶିତ, ମହାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ। ଆମକୁ ଜାଣ, ସେଇ ସମ୍ପଦ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।
ସୁରୂପକୃତ୍ନୁମୂତଯେ ସୁଦୁଘାମିଵ ଗୋଦୁହେ । ଜୁହୂମସି ଦ୍ଯଵିଦ୍ଯଵି
ଯିଏ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ତିଆରି କରି ସହାୟତା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ସେଠିକୁ ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।
ଉପ ନଃ ସଵନା ଗହି ସୋମସ୍ଯ ସୋମପାଃ ପିବ । ଗୋଦା ଇଦ୍ରେଵତୋ ମଦଃ
ଆମର ସବନକୁ ଆସ, ସୋମ ପିଉ, ହେ ସୋମପାନକାରୀ। ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଏଠାରେ ଅଛି, ହେ ଦେବତା।
ଅଥା ତେ ଅନ୍ତମାନାଂ ଵିଦ୍ଯାମ ସୁମତୀନାମ୍ । ମା ନୋ ଅତି ଖ୍ଯ ଆ ଗହି
ତୁମର ଦୟାର ସୀମା ଆମେ ଜାଣିପାରିବା। ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯେଉନାହଁ—ଏଠାକୁ ଆସ।
ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମଂ ନ ଊତଯେ ଦ୍ଯୁମ୍ନିନଂ ପାହି ଜାଗୃଵିମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ଶତକ୍ରତୋ
ସହାୟତା ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସତର୍କ ଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଉ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଶତକ୍ରତୋ ଯା ତେ ଜନେଷୁ ପଞ୍ଚସୁ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାନି ତ ଆ ଵୃଣେ
ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପଞ୍ଚ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି—ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ବାଛୁଛୁ।
ଅଗନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରଵୋ ବୃହଦ୍ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଦଧିଷ୍ଵ ଦୁଷ୍ଟରମ୍ । ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ତିରାମସି
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ, ଅଜୟ ମହିମା ଦିଅ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ବିଜୟୀ ହେବୁ।
ଅର୍ଵାଵତୋ ନ ଆ ଗହ୍ଯଥୋ ଶକ୍ର ପରାଵତଃ । ଉ ଲୋକୋ ଯସ୍ତେ ଅଦ୍ରିଵ ଇନ୍ଦ୍ରେହ ତତ ଆ ଗହି
ନିକଟରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଏବଂ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯେ ଲୋକ ତୁମର, ହେ ପାହାଡ଼ ଧାରଣକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ ମହଦ୍ଭଯମଭୀ ଷଦପ ଚୁଚ୍ଯଵତ୍। ସ ହି ସ୍ଥିରୋ ଵିଚର୍ଷନିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଭୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ କେବେ ଡଗମଗାନ୍ତିନାହିଁ। କାରଣ ସେ ଦୃଢ଼, ସବୁଠାରୁ କ୍ରିୟାଶୀଳ।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମୃଲଯାତି ନୋ ନ ନଃ ପଶ୍ଚାଦଘଂ ନଶତ୍। ଭଦ୍ରଂ ଭଵାତି ନଃ ପୁରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍ତୁ, ପଛରୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ଆସୁନାହିଁ। ଆଗରେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶାଭ୍ଯସ୍ପରି ସର୍ଵାଭ୍ଯୋ ଅଭଯଂ କରତ୍। ଜେତା ଶତ୍ରୂନ୍ ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କରନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିବା, ସବୁଠାରୁ କ୍ରିୟାଶୀଳ।
କ ଈଂ ଵେଦ ସୁତେ ସଚା ପିବନ୍ତଂ କଦ୍ଵଯୋ ଦଧେ । ଅଯଂ ଯଃ ପୁରୋ ଵିଭିନତ୍ତ୍ଯୋଜସା ମନ୍ଦାନଃ ଶିପ୍ର୍ଯନ୍ଧସଃ
କିଏ ଜାଣେ, ସୋମ ଚାପିଥିବା ସହିତ ଯିଏ ପିଉଛି, ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି? ସେ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ଚଳିଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି।
ଦାନା ମୃଗୋ ନ ଵାରଣଃ ପୁରୁତ୍ରା ଚରଥଂ ଦଧେ । ନକିଷ୍ଟ୍ଵା ନି ଯମଦା ସୁତେ ଗମୋ ମହାଂଶ୍ଚରସ୍ଯୋଜସା
ଦାନଶୀଳ ପଶୁ ଭଳି, ହାତୀ ଭଳି, ସେ ବହୁଯାଏଗାଏ ଚାଲିଛି। ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ କେହି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନାହିଁ—ବଡ଼, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚଳିଛ।
ଯ ଉଗ୍ରଃ ସନ୍ନ୍ ଅନିଷ୍ଟୃତ ସ୍ଥିରୋ ରଣାଯ ସଂସ୍କୃତଃ । ଯଦି ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଧଵଂ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଷତ୍ଯା ଗମତ୍
ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ଅଅଟକାଯାଏନାହିଁ, ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ—ଯଦି ଦାନଶୀଳ ତାଙ୍କୁ ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣନ୍ତି, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯାଉନାହଁ।
ଵଯଂ ଘ ତ୍ଵା ସୁତାଵନ୍ତ ଆପୋ ନ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ପଵିତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ ପରି ସ୍ତୋତାର ଆସତେ
ଅମେ ସୋମ ଚାପି ତୁମକୁ ଘେରି ବସିଛୁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯେପରି ନଦୀମାନେ ଯଜ୍ଞର କୁଶ ଛିଟାଇ ଥିବା ଜଳର ପାଖରେ ବସନ୍ତି, ସେପରି ପବିତ୍ର ଝରଣା ପାଖରେ ଆମେ ତୁମର ଉପାସନା କରୁଛୁ।
ସ୍ଵରନ୍ତି ତ୍ଵା ସୁତେ ନରୋ ଵସୋ ନିରେକ ଉକ୍ଥିନଃ । କଦା ସୁତଂ ତୃଷାଣ ଓକ ଆ ଗମ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵବ୍ଦୀଵ ଵଂସଗଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ହେ ଧନବାନ, ସୋମ ଚାପି ତୁମକୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ଗାଇଥାନ୍ତି; କେବେ ତୁମେ ଚାପିଥିବା ପାନୀୟ ପାଇଁ ଆସିବ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋହାଟିକୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବଳଦ ଭଳି?
କଣ୍ଵେଭିର୍ଧୃଷ୍ଣଵା ଧୃଷଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ପିଶଙ୍ଗରୂପଂ ମଘଵନ୍ ଵିଚର୍ଷଣେ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
କଣ୍ବମାନେ ସହିତ, ହେ ପ୍ରବଳ, ଆମେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ହଜାର ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ହେ ମଘବାନ, ପିତାମ୍ବର ରୂପୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୋଧନ ଦ୍ରୁତ ପାଇଁ।
ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ । ଵସୂନି ଜାତେ ଜନମାନ ଓଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମ
ସମସ୍ତେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଧନସମୂହ ଆମେ ଅଂଶକ୍ରମେ ବଣ୍ଟନ କରିଛୁ।
ଅନର୍ଶରାତିଂ ଵସୁଦାମୁପ ସ୍ତୁହି ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ । ସୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଵିଧତୋ ନ ରୋଷତି ମନୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯନ୍
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଓ ଦୁଷ୍ଟତା ନଥିବା ଧନଦାତାଙ୍କୁ ଗାନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ମଙ୍ଗଳମୟ। ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସେ ବାଞ୍ଚି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ପାଇଁ ମନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ବଣ୍ମହାମସି ସୂର୍ଯ ବଡାଦିତ୍ଯ ମହାମସି । ମହସ୍ତେ ସତୋ ମହିମା ପନସ୍ଯତେଽଦ୍ଧା ଦେଵ ମହାମସି
ତୁମେ ମହାନ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହେ ବଡ଼ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ମହାନ; ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ମହାନ ଥିବାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମହାନ।