ଯଚ୍ଛକ୍ରା ଵାଚମାରୁହନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସିଷାସଥଃ । ସଂ ଦେଵା ଅମଦନ୍ ଵୃଷା
ହେ ପ୍ରଭଳ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବାଣୀକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କଲା, ଏବଂ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକାଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ହେ ବୃଷଭ।
ଶକ୍ରୋ ଵାଚମଧୃଷ୍ଟାଯୋରୁଵାଚୋ ଅଧୃଷ୍ଣୁହି । ମଂହିଷ୍ଠ ଆ ମଦର୍ଦିଵି
ହେ ପ୍ରଭଳ, ବାଣୀକୁ ଦୃଢ଼ତା ଦିଅ, କଥାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଅଜୟ କର; ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ହୁଅ।
ଶକ୍ରୋ ଵାଚମଧୃଷ୍ଣୁହି ଧାମଧର୍ମନ୍ ଵି ରାଜତି । ଵିମଦନ୍ ବର୍ହିରାସରନ୍
ହେ ପ୍ରଭଳ, ବାଣୀକୁ ଦୃଢ଼ତା ଦିଅ; ଧର୍ମର ନିବାସ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି; ଯେମାନେ ବେଦିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ତଂ ଵୋ ଦସ୍ମମୃତୀଷହଂ ଵସୋର୍ମନ୍ଦାନମନ୍ଧସଃ । ଅଭି ଵତ୍ସଂ ନ ସ୍ଵସରେଷୁ ଧେନଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିର୍ନଵାମହେ
ଯେ ଅଦ୍ଭୁତ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯେପରି ଗୋଶାଳାରେ ଗାଈମାନେ ଛୁଆଁକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ସୁଦାନୁଂ ତଵିଷୀଭିରାଵୃତଂ ଗିରିଂ ନ ପୁରୁଭୋଜସମ୍ । କ୍ଷୁମନ୍ତଂ ଵାଜଂ ଶତିନଂ ସହସ୍ରିଣଂ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
ଆମେ ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରଭଳ ଜଣକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ଘିରିଥିବା—ପର୍ବତ ପରି ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—ଖାଦ୍ୟ, ଧନ, ହଜାର ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଗୋଧନରେ ପ୍ରଚୁର।
ତତ୍ତ୍ଵା ଯାମି ସୁଵୀର୍ଯଂ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ । ଯେନା ଯତିଭ୍ଯୋ ଭୃଗଵେ ଧନେ ହିତେ ଯେନ ପ୍ରସ୍କଣ୍ଵମାଵିଥ
ମୁଁ ତୁମର ବୀରତାକୁ, ସେ ପୁରୁଣା ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଭୃଗୁମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଲାଗି ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ଏବଂ ପ୍ରସ୍କନ୍ବକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ।
ଯେନା ସମୁଦ୍ରମସୃଜୋ ମହୀରପସ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ଵୃଷ୍ଣି ତେ ଶଵଃ । ସଦ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ଯ ମହିମା ନ ସଂନଶେ ଯଂ କ୍ଷୋଣୀରନୁଚକ୍ରଦେ
ହେ ପ୍ରଭଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ନଦୀମାନେକୁ ଚଳାଇଲା, ସାଗରକୁ ବହାଇଲା—ତୁମ ଶକ୍ତିରେ; ଯାହାକୁ ପୃଥିବୀ ବଶ କରିପାରିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମହିମା କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ।
କନ୍ ନଵ୍ଯୋ ଅତସୀନାଂ ତୁରୋ ଗୃଣୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ନହୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସ୍ଵର୍ଗୃଣନ୍ତ ଆନଶୁଃ
ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଏହି ତୀବ୍ର ଅତସୀନା ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ? ତାଙ୍କର ମହିମା ଓ ଶକ୍ତିକୁ କେହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତରେ ଗାଇଛନ୍ତି।
କଦୁ ସ୍ତୁଵନ୍ତ ଋତଯନ୍ତ ଦେଵତ ଋଷିଃ କୋ ଵିପ୍ର ଓହତେ । କଦା ହଵଂ ମଘଵନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତଃ କଦୁ ସ୍ତୁଵତ ଆ ଗମଃ
କେବେ ଗାୟକମାନେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରେରିତ ମନ୍ତ୍ରଦାତାମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି? କେଉଁ ଋଷି, କେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି? ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଚାପି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ସେତେବେଳେ କେବେ ତୁମେ ଆସିବ?
ଅଭି ପ୍ର ଵଃ ସୁରାଧସମିନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁଃ ସହସ୍ରେଣେଵ ଶିକ୍ଷତି
ଏବେ ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଉଚିତ, ସେପରି ଧନଦାତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର। ସେ, ଯିଏ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ ଭଲ ଲୋକ।
ଶତାନୀକେଵ ପ୍ର ଜିଗାତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରାଣି ଦାଶୁଷେ । ଗିରେରିଵ ପ୍ର ରସା ଅସ୍ଯ ପିନ୍ଵିରେ ଦତ୍ରାଣି ପୁରୁଭୋଜସଃ
ସେ ହଜାର ସେନା ଥିବା ବିର ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାନ୍ତି। ପାହାଡ଼ରୁ ଝରିବା ନଦୀମାନେ ପରି, ତାଙ୍କର ଉପହାର ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
ପ୍ର ସୁ ଶ୍ରୁତଂ ସୁରାଧସମର୍ଚା ଶକ୍ରମଭିଷ୍ଟଯେ । ଯଃ ସୁନ୍ଵତେ ସ୍ତୁଵତେ କାମ୍ଯଂ ଵସୁ ସହସ୍ରେଣେଵ ମଂହତେ
ଏବେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଧନଦାତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କର। ସେ, ଯିଏ ସୋମ ଚାପିଥିବା ଓ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ଆବଶ୍ୟକ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ବଡ଼ ମହାନ।
ଶତାନୀକା ହେତଯୋ ଅସ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସମିଷୋ ମହୀଃ । ଗିରିର୍ନ ଭୁଜ୍ମା ମଘଵତ୍ସୁ ପିନ୍ଵତେ ଯଦୀଂ ସୁତା ଅମନ୍ଦିଷୁଃ
ତାଙ୍କର ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହାକୁ ଜିତିବା ଅସମ୍ଭବ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ବଡ଼ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି। ପାହାଡ଼ର ଭଣ୍ଡାର ପରି, ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଅଭାବ ନାହିଁ।
ଵଯଂ ଘ ତ୍ଵା ସୁତାଵନ୍ତ ଆପୋ ନ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ପଵିତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ ପରି ସ୍ତୋତାର ଆସତେ
ଆମେ ସୋମ ଚାପି, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ତୁମକୁ ଘେରି ବସିଛୁ, ଯେପରି ଜଳ ଯଜ୍ଞର କୁଶ ଚାରିପାଖରେ ଥାଏ। ପବିତ୍ର ଝରଣାରେ ଗୀତଗାୟକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସ୍ଵରନ୍ତି ତ୍ଵା ସୁତେ ନରୋ ଵସୋ ନିରେକ ଉକ୍ଥିନଃ । କଦା ସୁତଂ ତୃଷାଣ ଓକ ଆ ଗମ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵବ୍ଦୀଵ ଵଂସଗଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ, ହେ ଧନଦାତା, ତୁମକୁ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଡାକନ୍ତି। କେବେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଘରକୁ ଆସିବ, ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇ, ଏକ ମହିଷ ତାହାର ଝୁଣ୍ଡକୁ ଡାକିବା ପରି?
କଣ୍ଵେଭିର୍ଧୃଷ୍ଣଵା ଧୃସଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ପିଶଙ୍ଗରୂପଂ ମଘଵନ୍ ଵିଚର୍ଷଣେ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
କଣ୍ବମାନେ ସହିତ, ଆମେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ପତାକାଧାରୀ, ହଜାର ଉପହାର ଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦାନଶୀଳ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଶୀଘ୍ର ଆମେ ଗୋଧନ ପାଉ।
କ ଈଂ ଵେଦ ସୁତେ ସଚା ପିବନ୍ତଂ କଦ୍ଵଯୋ ଦଧେ । ଅଯଂ ଯଃ ପୁରୋ ଵିଭିନତ୍ତ୍ଯୋଜସା ମନ୍ଦାନଃ ଶିପ୍ର୍ଯନ୍ଧସଃ
କିଏ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ସହଯୋଗୀ ଥାଏ, ଯିଏ ମନ ଲଗାଇଥାଏ? ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ଦାନା ମୃଗୋ ନ ଵାରଣଃ ପୁରୁତ୍ରା ଚରଥଂ ଦଧେ । ନକିଷ୍ଟ୍ଵା ନି ଯମଦା ସୁତେ ଗମୋ ମହାଶ୍ଚରସ୍ଯୋଜସା
ବନ୍ୟପଶୁ, ହାତୀ ପରି, ସେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ରଖିଛନ୍ତି। ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ କେହି ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଆଗମନକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯ ଉଗ୍ରଃ ସନ୍ନ୍ ଅନିଷ୍ଟୃତ ସ୍ଥିରୋ ରଣାଯ ସଂସ୍କୃତଃ । ଯଦି ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଧଵଂ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଷତ୍ଯା ଗମତ୍
ଯିଏ ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଓ ଦୃଢ଼, ଯଦି ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କର ଡାକ ଶୁଣ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଅଭିଭୂତରଂ ନରଂ ସଜୂସ୍ତତକ୍ଷୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଜନୁଶ୍ଚ ରାଜସେ । କ୍ରତ୍ଵା ଵରିଷ୍ଠଂ ଵର ଆମୁରିମୁତୋଗ୍ରମୋଜିଷ୍ଠଂ ତଵସଂ ତରସ୍ଵିନମ୍
ସମସ୍ତ ସେନା ଓ ସହଯୋଗୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପହାର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସମୀଂ ରେଭାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ । ସ୍ଵର୍ପତିଂ ଯଦୀଂ ଵୃଧେ ଧୃତଵ୍ରତୋ ହ୍ଯୋଜସା ସମୂତିଭିଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜୟଧ୍ୱନି ଏକାଠି ହୋଇ ଉଠିଛି। ସେ ଯେତେବେଳେ ଆଲୋକର ନାଥ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ନେମିଂ ନମନ୍ତି ଚକ୍ଷସା ମେଷଂ ଵିପ୍ରା ଅଭିସ୍ଵରା । ସୁଦୀତଯୋ ଵୋ ଅଦ୍ରୁହୋଽପି କର୍ଣେ ତରସ୍ଵିନଃ ସମୃକ୍ଵଭିଃ
ଚକ୍ରର ଅଙ୍କୁର ରିମକୁ ନମନ୍ତି, ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ମେଷକୁ ନମନ୍ତି। ତୁମର ଭଲ ଭାବନା ଥିବା, ଅହିଂସାପ୍ରବୃତ୍ତି ଓ ତୀବ୍ର ଲୋକମାନେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ଗୀତ ସହିତ ତୁମ କାନକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଜୋହଵୀମି ମଘଵାନମୁଗ୍ରଂ ସତ୍ରା ଦଧାନମପ୍ରତିଷ୍କୁତଂ ଶଵାଂସି । ମଂହିଷ୍ଠୋ ଗୀର୍ଭିରା ଚ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଵଵର୍ତଦ୍ରାଯେ ନୋ ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା କୃଣୋତୁ ଵଜ୍ରୀ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦାନଶୀଳ, ଭୟଙ୍କର, ଯିଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଗୀତରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ଶୁଭ କରନ୍ତୁ।
ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୁଜ ଆଭରଃ ସ୍ଵର୍ଵାମସୁରେଭ୍ଯଃ । ସ୍ତୋତାରମିନ୍ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ ଵର୍ଧଯ ଯେ ଚ ତ୍ଵେ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଆଲୋକର ନାଥମାନଙ୍କଠାରୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଆଣିଛ, ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ଏହି ପ୍ରଶଂସକ ପାଇଁ ବଢ଼ାଅ, ଓ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପରି ଯଜ୍ଞର କୁଶ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ଯମିନ୍ଦ୍ର ଦଧିଷେ ତ୍ଵମଶ୍ଵଂ ଗାଂ ଭାଗମଵ୍ଯଯମ୍ । ଯଜମାନେ ସୁନ୍ଵତି ଦକ୍ଷିଣାଵତି ତସ୍ମିନ୍ ତଂ ଧେହି ମା ପଣୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ଦେଇଛ, ସେଉଠାରେ ଏହାକୁ ଯଜ୍ଞକାରୀ, ସୋମ ଚାପିଥିବା, ଦାନଦାତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖ; କଞ୍ଚିତ୍ ଲୋଭୀଙ୍କୁ ଦିଅନି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ଵାଵୃଧେ ଶଵସେ ଵୃତ୍ରହା ନୃଭିଃ । ତମିନ୍ ମହତ୍ସ୍ଵାଜିଷୂତେମର୍ଭେ ହଵାମହେ ସ ଵାଜେଷୁ ପ୍ର ନୋଽଵିଷତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଭାବେ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି। ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ସେ ଆମ ପାଖରେ ଆସିବେ ଓ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦେଉନ୍ତୁ।
ଅସି ହି ଵୀର ସେନ୍ଯୋଽସି ଭୂରି ପରାଦଦିଃ । ଅସି ଦଭ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଧୋ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସୁନ୍ଵତେ ଭୂରି ତେ ଵସୁ
ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା, ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେଉଛ। ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶକ୍ତି ହେଉଛ। ଯେ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସମ୍ପଦ ଦେଉଛ। ଯିଏ ସୋମ ଚାପେ, ସେ ପାଇଁ ତୁମ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଅଛି।
ଯଦୁଦୀରତ ଆଜଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧୀଯତେ ଧନା । ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ କଂ ହନଃ କଂ ଵସୌ ଦଧୋଽସ୍ମାମିନ୍ଦ୍ର ଵସୌ ଦଧଃ
ଯେବେ ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରସ୍କାର ଡାକାଯାଏ, ଯେବେ ଧନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ରଖାଯାଏ, ତୁମ ଆନନ୍ଦିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗାଅ। କାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରହାର କରିବ, କାହାକୁ ଧନ ଦେବ? ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ମଦେମଦେ ହି ନୋ ଦଦିର୍ଯୂଥା ଗଵାମୃଜୁକ୍ରତୁଃ । ସଂ ଗୃଭାଯ ପୁରୁ ଶତୋଭଯାହସ୍ତ୍ଯା ଵସୁ ଶିଶୀହି ରାଯ ଆ ଭର
ଆନନ୍ଦରେ ଆମକୁ ଗାଁର ଝୁଣ୍ଡ ଦିଅ, ସିଧା ମନର ତୁମେ। ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ଦୁଇପଟେ ଥିବା ଶତଶତ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଏକତ୍ର କର, ସେଇ ସମ୍ପଦ ଧର, ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ବର୍ଷା କର।
ମାଦଯସ୍ଵ ସୁତେ ସଚା ଶଵସେ ଶୂର ରାଧସେ । ଵିଦ୍ମା ହି ତ୍ଵା ପୁରୂଵସୁମୁପ କାମାନ୍ତ୍ସସୃଜ୍ମହେଽଥା ନୋଽଵିତା ଭଵ
ସୋମ ପାନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆସ, ଶୂର ବଡ଼ ଦାନ ପାଇଁ। ଆମେ ତୁମକୁ ବହୁତ ଦାନକାରୀ ବୋଲି ଜାଣୁଛୁ, ଆମର ଇଚ୍ଛା ତୁମପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ—ତେଣୁ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ।