ଆ ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ହରୀ ଵହତାମିନ୍ଦ୍ର କେଶିନା । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ନଃ ଶୃଣୁ
ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଣୁନ୍ତୁ; ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଵଯଂ ଯୁଜା ସୋମପାମିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଆମେ, ସୋମ ଅର୍ପଣକାରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିବାକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ବ୍ରଧ୍ନମରୁଷଂ ଚରନ୍ତଂ ପରି ତସ୍ଥୁଷଃ । ରୋଚନ୍ତେ ରୋଚନା ଦିଵି
ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି; ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଚମକୁଛି।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ କାମ୍ଯା ହରୀ ଵିପକ୍ଷସା ରଥେ । ଶୋଣା ଧୃଷ୍ଣୂ ନୃଵାହସା
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା, ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ସହିତ, ରଥକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ଲାଲ, ସାହସୀ, ଲୋକମାନେ ଆଣୁଥିବା।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଅପେଶସେ । ସମୁଷଦ୍ଭିରଜାଯଥାଃ
ଚିହ୍ନହୀନ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ, ଆକାରହୀନ ପାଇଁ ଆକାର ସୃଷ୍ଟି କରି, ଆପଣ ପ୍ରଭାତ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ଉପରକୁ କିରଣମାନେ ସେହି ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ବହନ କରନ୍ତି।
ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ
ଯେପରି ଚୋରମାନେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି କିରଣମାନେ ରାତି ସହିତ ଦୂରେ ଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାମନୁ । ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଦେଖାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ରଶ୍ମିମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଛି।
ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମା ଭାସି ରୋଚନ
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଉଛ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷୀଃ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଫେରାଉଛ, ମଣିଷମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଫେରାଉଛ, ଦୃଷ୍ଟା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆଲୋକମୟ ଜଗତକୁ ଫେରାଉଛ।
ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାମନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଯେ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଛ, ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତୁମେ ସବୁଠି ଦେଖି ରହିଛ।
ଵି ଦ୍ଯାମେଷି ରଜସ୍ପୃଥ୍ଵହର୍ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ପଶ୍ଯଂ ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ରଶ୍ମିମାନେ ସହିତ ବିଶାଳ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲିଯାଉଛ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଦେଖୁଛ।
ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣମ୍
ହେ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ତୁମ ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି—ତୁମର କେଶ ଜ୍ଵଳମାନ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଛ।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯଃ । ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରଥର ସନ୍ତାନ, ସାତଟି ଦ୍ରୁତ ମାଡ଼ିଆ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁତ କରିଛନ୍ତି; ସେଇ ନିଜେ ଯୁତ ହୋଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ସେ ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି।
ଅଭି ତ୍ଵା ଵର୍ଚସା ଗିରଃ ସିଞ୍ଚନ୍ତ୍ଯା ଚରଣ୍ଯୁଵଃ । ଅଭି ଵତ୍ସଂ ନ ଧେନଵଃ
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମ ପ୍ରତି ଗୀତମାନେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରି ବହିଯାଉଛି—ଯେପରି ଗାଈମାନେ ଛୁଆଁ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତା ଅର୍ଷନ୍ତି ଶୁଭ୍ରିଯଃ ପୃଞ୍ଚତୀର୍ଵର୍ଚସା ପଯଃ । ଜାତଂ ଜନିର୍ଯଥା ହୃଦା
ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ପ୍ରଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଧ ସହିତ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜନନୀ ହୃଦୟରୁ ନବଜାତକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ।
ଵଜ୍ରାପଵସାଧ୍ଯଃ କୀର୍ତିର୍ମ୍ରିଯମାଣମାଵହନ୍ । ମହ୍ଯମାଯୁର୍ଘୃତଂ ପଯଃ
ବଜ୍ରର ଶକ୍ତି ସହିତ, କୀର୍ତି ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପାଖକୁ ଆଣିଛି—ମୋ ପାଇଁ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଘିଅ ଏବଂ ଦୁଧ ଆଣିଛି।
ଆଯଂ ଗୌଃ ପୃଶ୍ନିରକ୍ରମୀଦସଦନ୍ ମାତରଂ ପୁରଃ । ପିତରଂ ଚ ପ୍ରଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ
ଏହି ଚିତ୍ରା ଗାଈ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆ ପାଖକୁ ଯାଉଛି ଏବଂ ବାପାକୁ ଖୋଜୁଛି।
ଅନ୍ତଶ୍ଚରତି ରୋଚନା ଅସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଦପାନତଃ । ଵ୍ଯଖ୍ଯନ୍ ମହିଷଃ ସ୍ଵଃ
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଓ ନିଶ୍ୱାସରୁ; ଏହି ମହା ମହିଷ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଧାମା ଵି ରାଜତି ଵାକ୍ପତଙ୍ଗୋ ଅଶିଶ୍ରିଯତ୍। ପ୍ରତି ଵସ୍ତୋରହର୍ଦ୍ଯୁଭିଃ
ତିରିଶଟି ନିବାସରେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି; ବାଣୀର ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଇଛି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତର ଆହ୍ୱାନକୁ ଉତ୍ତର ଦେଉଛି।
ଯଚ୍ଛକ୍ରା ଵାଚମାରୁହନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସିଷାସଥଃ । ସଂ ଦେଵା ଅମଦନ୍ ଵୃଷା
ହେ ପ୍ରଭଳ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବାଣୀକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କଲା, ଏବଂ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକାଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ହେ ବୃଷଭ।
ଶକ୍ରୋ ଵାଚମଧୃଷ୍ଟାଯୋରୁଵାଚୋ ଅଧୃଷ୍ଣୁହି । ମଂହିଷ୍ଠ ଆ ମଦର୍ଦିଵି
ହେ ପ୍ରଭଳ, ବାଣୀକୁ ଦୃଢ଼ତା ଦିଅ, କଥାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଅଜୟ କର; ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ହୁଅ।
ଶକ୍ରୋ ଵାଚମଧୃଷ୍ଣୁହି ଧାମଧର୍ମନ୍ ଵି ରାଜତି । ଵିମଦନ୍ ବର୍ହିରାସରନ୍
ହେ ପ୍ରଭଳ, ବାଣୀକୁ ଦୃଢ଼ତା ଦିଅ; ଧର୍ମର ନିବାସ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି; ଯେମାନେ ବେଦିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ତଂ ଵୋ ଦସ୍ମମୃତୀଷହଂ ଵସୋର୍ମନ୍ଦାନମନ୍ଧସଃ । ଅଭି ଵତ୍ସଂ ନ ସ୍ଵସରେଷୁ ଧେନଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିର୍ନଵାମହେ
ଯେ ଅଦ୍ଭୁତ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯେପରି ଗୋଶାଳାରେ ଗାଈମାନେ ଛୁଆଁକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ସୁଦାନୁଂ ତଵିଷୀଭିରାଵୃତଂ ଗିରିଂ ନ ପୁରୁଭୋଜସମ୍ । କ୍ଷୁମନ୍ତଂ ଵାଜଂ ଶତିନଂ ସହସ୍ରିଣଂ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
ଆମେ ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରଭଳ ଜଣକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ଘିରିଥିବା—ପର୍ବତ ପରି ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—ଖାଦ୍ୟ, ଧନ, ହଜାର ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଗୋଧନରେ ପ୍ରଚୁର।
ତତ୍ତ୍ଵା ଯାମି ସୁଵୀର୍ଯଂ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ । ଯେନା ଯତିଭ୍ଯୋ ଭୃଗଵେ ଧନେ ହିତେ ଯେନ ପ୍ରସ୍କଣ୍ଵମାଵିଥ
ମୁଁ ତୁମର ବୀରତାକୁ, ସେ ପୁରୁଣା ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଭୃଗୁମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଲାଗି ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ଏବଂ ପ୍ରସ୍କନ୍ବକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ।
ଯେନା ସମୁଦ୍ରମସୃଜୋ ମହୀରପସ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ଵୃଷ୍ଣି ତେ ଶଵଃ । ସଦ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ଯ ମହିମା ନ ସଂନଶେ ଯଂ କ୍ଷୋଣୀରନୁଚକ୍ରଦେ
ହେ ପ୍ରଭଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ନଦୀମାନେକୁ ଚଳାଇଲା, ସାଗରକୁ ବହାଇଲା—ତୁମ ଶକ୍ତିରେ; ଯାହାକୁ ପୃଥିବୀ ବଶ କରିପାରିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମହିମା କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ।
କନ୍ ନଵ୍ଯୋ ଅତସୀନାଂ ତୁରୋ ଗୃଣୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ନହୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସ୍ଵର୍ଗୃଣନ୍ତ ଆନଶୁଃ
ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଏହି ତୀବ୍ର ଅତସୀନା ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ? ତାଙ୍କର ମହିମା ଓ ଶକ୍ତିକୁ କେହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତରେ ଗାଇଛନ୍ତି।
କଦୁ ସ୍ତୁଵନ୍ତ ଋତଯନ୍ତ ଦେଵତ ଋଷିଃ କୋ ଵିପ୍ର ଓହତେ । କଦା ହଵଂ ମଘଵନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତଃ କଦୁ ସ୍ତୁଵତ ଆ ଗମଃ
କେବେ ଗାୟକମାନେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରେରିତ ମନ୍ତ୍ରଦାତାମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି? କେଉଁ ଋଷି, କେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି? ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଚାପି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ସେତେବେଳେ କେବେ ତୁମେ ଆସିବ?
ଅଭି ପ୍ର ଵଃ ସୁରାଧସମିନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁଃ ସହସ୍ରେଣେଵ ଶିକ୍ଷତି
ଏବେ ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଉଚିତ, ସେପରି ଧନଦାତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର। ସେ, ଯିଏ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦାନଶୀଳ ଭଲ ଲୋକ।