ପ୍ରଣେତାରଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛା କର୍ତାରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସମତ୍ସୁ । ସାସହ୍ଵାଂସଂ ଯୁଧାମିତ୍ରାନ୍
ଧନ ପାଇଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଲୋକ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିପାରୁଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ ଆମକୁ ନେଇଯାଅ।
ସ ନଃ ପପ୍ରିଃ ପାରଯାତି ସ୍ଵସ୍ତି ନାଵା ପୁରୁହୂତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଅନେକଥର ପୁକାରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନେଇଯାଉ।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜୋଭିର୍ଦଶସ୍ଯା ଚ ଗାତୁଯା ଚ । ଅଚ୍ଛା ଚ ନଃ ସୁମ୍ନଂ ନେଷି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଜଯାମସି ମହେ ଵୃତ୍ରାଯ ହନ୍ତଵେ । ସ ଵୃଷା ଵୃଷଭୋ ଭୁଵତ୍
ଆମେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ପ୍ରେରିତ କରୁଛୁ, ସେ ମହାଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତୁ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ହେଉନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ ଦାମନେ କୃତ ଓଜିଷ୍ଠଃ ସ ମଦେ ହିତଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଶ୍ଲୋକୀ ସ ସୋମ୍ଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟ ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ, ମହିମାଶାଳୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସୋମ ପ୍ରେମୀ।
ଗିରା ଵଜ୍ରୋ ନ ସଂଭୃତଃ ସବଲୋ ଅନପଚ୍ଯୁତଃ । ଵଵକ୍ଷ ଋଷ୍ଵୋ ଅସ୍ତୃତଃ
ତାଙ୍କର କଥା ବିଜୁଳି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଦମ୍ୟ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ; ସେ ଉଚ୍ଚ, ଅଡ଼ିଗ ଓ ଉତ୍ତଙ୍କ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ
ଗାୟକମାନେ ବଡ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ମଧୁର ଶ୍ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ସବୁ କଣ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସଂମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ମିଶିତ ଏବଂ କଥାରେ ଯୁକ୍ତ; ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି । ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍
ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; ସେ କିରଣରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ଆ ଯାହି ସୁଷୁମା ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ପିବା ଇମମ୍ । ଏଦଂ ବର୍ହିଃ ସଦୋ ମମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସନ୍ତୁ, ଆପଣ ଆତୁର ଅଛନ୍ତି; ଏହି ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ; ଏହି ମୋର ଆହୁତି ଆସନ।
ଆ ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ହରୀ ଵହତାମିନ୍ଦ୍ର କେଶିନା । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ନଃ ଶୃଣୁ
ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଣୁନ୍ତୁ; ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଵଯଂ ଯୁଜା ସୋମପାମିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଆମେ, ସୋମ ଅର୍ପଣକାରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିବାକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ବ୍ରଧ୍ନମରୁଷଂ ଚରନ୍ତଂ ପରି ତସ୍ଥୁଷଃ । ରୋଚନ୍ତେ ରୋଚନା ଦିଵି
ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି; ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଚମକୁଛି।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ କାମ୍ଯା ହରୀ ଵିପକ୍ଷସା ରଥେ । ଶୋଣା ଧୃଷ୍ଣୂ ନୃଵାହସା
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା, ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ସହିତ, ରଥକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ଲାଲ, ସାହସୀ, ଲୋକମାନେ ଆଣୁଥିବା।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଅପେଶସେ । ସମୁଷଦ୍ଭିରଜାଯଥାଃ
ଚିହ୍ନହୀନ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ, ଆକାରହୀନ ପାଇଁ ଆକାର ସୃଷ୍ଟି କରି, ଆପଣ ପ୍ରଭାତ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ଉପରକୁ କିରଣମାନେ ସେହି ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ବହନ କରନ୍ତି।
ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ
ଯେପରି ଚୋରମାନେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି କିରଣମାନେ ରାତି ସହିତ ଦୂରେ ଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାମନୁ । ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଦେଖାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ରଶ୍ମିମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଛି।
ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମା ଭାସି ରୋଚନ
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଉଛ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷୀଃ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଫେରାଉଛ, ମଣିଷମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଫେରାଉଛ, ଦୃଷ୍ଟା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆଲୋକମୟ ଜଗତକୁ ଫେରାଉଛ।
ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାମନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଯେ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଛ, ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତୁମେ ସବୁଠି ଦେଖି ରହିଛ।
ଵି ଦ୍ଯାମେଷି ରଜସ୍ପୃଥ୍ଵହର୍ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ପଶ୍ଯଂ ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ରଶ୍ମିମାନେ ସହିତ ବିଶାଳ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲିଯାଉଛ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଦେଖୁଛ।
ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣମ୍
ହେ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ତୁମ ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି—ତୁମର କେଶ ଜ୍ଵଳମାନ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଛ।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯଃ । ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରଥର ସନ୍ତାନ, ସାତଟି ଦ୍ରୁତ ମାଡ଼ିଆ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁତ କରିଛନ୍ତି; ସେଇ ନିଜେ ଯୁତ ହୋଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ସେ ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି।
ଅଭି ତ୍ଵା ଵର୍ଚସା ଗିରଃ ସିଞ୍ଚନ୍ତ୍ଯା ଚରଣ୍ଯୁଵଃ । ଅଭି ଵତ୍ସଂ ନ ଧେନଵଃ
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମ ପ୍ରତି ଗୀତମାନେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରି ବହିଯାଉଛି—ଯେପରି ଗାଈମାନେ ଛୁଆଁ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତା ଅର୍ଷନ୍ତି ଶୁଭ୍ରିଯଃ ପୃଞ୍ଚତୀର୍ଵର୍ଚସା ପଯଃ । ଜାତଂ ଜନିର୍ଯଥା ହୃଦା
ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ପ୍ରଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଧ ସହିତ ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜନନୀ ହୃଦୟରୁ ନବଜାତକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ।
ଵଜ୍ରାପଵସାଧ୍ଯଃ କୀର୍ତିର୍ମ୍ରିଯମାଣମାଵହନ୍ । ମହ୍ଯମାଯୁର୍ଘୃତଂ ପଯଃ
ବଜ୍ରର ଶକ୍ତି ସହିତ, କୀର୍ତି ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପାଖକୁ ଆଣିଛି—ମୋ ପାଇଁ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଘିଅ ଏବଂ ଦୁଧ ଆଣିଛି।
ଆଯଂ ଗୌଃ ପୃଶ୍ନିରକ୍ରମୀଦସଦନ୍ ମାତରଂ ପୁରଃ । ପିତରଂ ଚ ପ୍ରଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ
ଏହି ଚିତ୍ରା ଗାଈ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆ ପାଖକୁ ଯାଉଛି ଏବଂ ବାପାକୁ ଖୋଜୁଛି।
ଅନ୍ତଶ୍ଚରତି ରୋଚନା ଅସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଦପାନତଃ । ଵ୍ଯଖ୍ଯନ୍ ମହିଷଃ ସ୍ଵଃ
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଓ ନିଶ୍ୱାସରୁ; ଏହି ମହା ମହିଷ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଧାମା ଵି ରାଜତି ଵାକ୍ପତଙ୍ଗୋ ଅଶିଶ୍ରିଯତ୍। ପ୍ରତି ଵସ୍ତୋରହର୍ଦ୍ଯୁଭିଃ
ତିରିଶଟି ନିବାସରେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି; ବାଣୀର ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଇଛି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତର ଆହ୍ୱାନକୁ ଉତ୍ତର ଦେଉଛି।