ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଓଜସା ସହ ପୀତ୍ଵୀ ଶିପ୍ରେ ଅଵେପଯଃ । ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଚମୂ ସୁତମ୍
ତୁମେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଠି, ଦୁଇଟି ଜିହ୍ୱା କମ୍ପିତ କରିଥିଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଚମୁରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଇଥିଲ।
ଭିନ୍ଧି ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ ପରି ବାଧୋ ଜହୀ ମୃଧଃ । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାକୁ ଦୂରେ ଦେଅ ଏବଂ ନଶ୍ଟ କର; ଆମକୁ ସେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ।
ଯଦ୍ଵୀଲାଵିନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ସ୍ଥିରେ ଯତ୍ପର୍ଶାନେ ପରାଭୃତମ୍ । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ଢିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯସ୍ଯ ତେ ଵିଶ୍ଵମାନୁଷୋ ଭୂରେର୍ଦତ୍ତସ୍ଯ ଵେଦତି । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ଦେଇଛ, ସମସ୍ତ ମଣିଷ ତାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ପ୍ର ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋତା ନଵ୍ଯଂ ଗୀର୍ଭିଃ । ନରଂ ନୃଷାହଂ ମଂହିଷ୍ଠମ୍
ଗାୟକ ନୂତନ ଗୀତରେ ଚର୍ଷଣୀମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତାଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କରୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଉକ୍ଥାନି ରଣ୍ଯନ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନି ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯ । ଅପାମଵୋ ନ ସମୁଦ୍ରେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ଓ ଯଶ ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳ ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିଯାଏ।
ତଂ ସୁଷ୍ଟୁତ୍ଯା ଵିଵାସେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠରାଜଂ ଭରେ କୃତ୍ନୁମ୍ । ମହୋ ଵାଜିନଂ ସନିଭ୍ଯଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ଡାକୁଛି, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ରାଜା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିବା, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଦେଉଥିବା।
ଅଯମୁ ତେ ସମତସି କପୋତ ଇଵ ଗର୍ଭଧିମ୍ । ଵଚସ୍ତଚ୍ଚିନ୍ ନ ଓହସେ
ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଭିତରେ ପରି ଗୁପ୍ତ, ପରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏହି କଥାକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହାଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଧାନାଂ ପତେ ଗିର୍ଵାହୋ ଵୀର ଯସ୍ଯ ତେ । ଵିଭୂତିରସ୍ତୁ ସୂନୃତା
ହେ ଦାନର ଠାକୁର, ଗୀତ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବୀର, ତୁମ ଯଶ ବଢ଼ୁ, ସତ୍ୟବାଦିତା ତୁମ ସହ ରହୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ତିଷ୍ଠା ନ ଊତଯେଽସ୍ମିନ୍ ଵାଜେ ଶତକ୍ରତୋ । ସମନ୍ଯେଷୁ ବ୍ରଵାଵହୈ
ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପରେ ଦଢ଼ ହୁଅ; ଆମେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ପ୍ରଣେତାରଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛା କର୍ତାରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସମତ୍ସୁ । ସାସହ୍ଵାଂସଂ ଯୁଧାମିତ୍ରାନ୍
ଧନ ପାଇଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଲୋକ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିପାରୁଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ ଆମକୁ ନେଇଯାଅ।
ସ ନଃ ପପ୍ରିଃ ପାରଯାତି ସ୍ଵସ୍ତି ନାଵା ପୁରୁହୂତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଅନେକଥର ପୁକାରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନେଇଯାଉ।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜୋଭିର୍ଦଶସ୍ଯା ଚ ଗାତୁଯା ଚ । ଅଚ୍ଛା ଚ ନଃ ସୁମ୍ନଂ ନେଷି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଜଯାମସି ମହେ ଵୃତ୍ରାଯ ହନ୍ତଵେ । ସ ଵୃଷା ଵୃଷଭୋ ଭୁଵତ୍
ଆମେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ପ୍ରେରିତ କରୁଛୁ, ସେ ମହାଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତୁ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ହେଉନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ ଦାମନେ କୃତ ଓଜିଷ୍ଠଃ ସ ମଦେ ହିତଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଶ୍ଲୋକୀ ସ ସୋମ୍ଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟ ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ, ମହିମାଶାଳୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସୋମ ପ୍ରେମୀ।
ଗିରା ଵଜ୍ରୋ ନ ସଂଭୃତଃ ସବଲୋ ଅନପଚ୍ଯୁତଃ । ଵଵକ୍ଷ ଋଷ୍ଵୋ ଅସ୍ତୃତଃ
ତାଙ୍କର କଥା ବିଜୁଳି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଦମ୍ୟ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ; ସେ ଉଚ୍ଚ, ଅଡ଼ିଗ ଓ ଉତ୍ତଙ୍କ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ
ଗାୟକମାନେ ବଡ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ମଧୁର ଶ୍ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ସବୁ କଣ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସଂମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ମିଶିତ ଏବଂ କଥାରେ ଯୁକ୍ତ; ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି । ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍
ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; ସେ କିରଣରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ଆ ଯାହି ସୁଷୁମା ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ପିବା ଇମମ୍ । ଏଦଂ ବର୍ହିଃ ସଦୋ ମମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସନ୍ତୁ, ଆପଣ ଆତୁର ଅଛନ୍ତି; ଏହି ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ; ଏହି ମୋର ଆହୁତି ଆସନ।
ଆ ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ହରୀ ଵହତାମିନ୍ଦ୍ର କେଶିନା । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ନଃ ଶୃଣୁ
ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଣୁନ୍ତୁ; ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଵଯଂ ଯୁଜା ସୋମପାମିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଆମେ, ସୋମ ଅର୍ପଣକାରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିବାକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ବ୍ରଧ୍ନମରୁଷଂ ଚରନ୍ତଂ ପରି ତସ୍ଥୁଷଃ । ରୋଚନ୍ତେ ରୋଚନା ଦିଵି
ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛି; ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଚମକୁଛି।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ କାମ୍ଯା ହରୀ ଵିପକ୍ଷସା ରଥେ । ଶୋଣା ଧୃଷ୍ଣୂ ନୃଵାହସା
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା, ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ସହିତ, ରଥକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ଲାଲ, ସାହସୀ, ଲୋକମାନେ ଆଣୁଥିବା।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଅପେଶସେ । ସମୁଷଦ୍ଭିରଜାଯଥାଃ
ଚିହ୍ନହୀନ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ, ଆକାରହୀନ ପାଇଁ ଆକାର ସୃଷ୍ଟି କରି, ଆପଣ ପ୍ରଭାତ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ଉପରକୁ କିରଣମାନେ ସେହି ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ବହନ କରନ୍ତି।
ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ
ଯେପରି ଚୋରମାନେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି କିରଣମାନେ ରାତି ସହିତ ଦୂରେ ଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାମନୁ । ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଦେଖାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ରଶ୍ମିମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଛି।
ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମା ଭାସି ରୋଚନ
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଉଛ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷୀଃ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଫେରାଉଛ, ମଣିଷମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଫେରାଉଛ, ଦୃଷ୍ଟା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆଲୋକମୟ ଜଗତକୁ ଫେରାଉଛ।