ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ରୋଚନା ଦିଵୋ ଦୃଲ୍ହାନି ଦୃଂହିତାନି ଚ । ସ୍ଥିରାଣି ନ ପରାଣୁଦେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନେ, ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର, କେବେ ହେଉନାହିଁ।
ଅପାମୂର୍ମିର୍ମଦନ୍ନ୍ ଇଵ ସ୍ତୋମ ଇନ୍ଦ୍ରାଜିରାଯତେ । ଵି ତେ ମଦା ଅରାଜିଷୁଃ
ଜଳର ଉଲ୍ଲାସ ଭଳି, ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; ତୁମ ଉଲ୍ଲାସ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂ ହି ଦୃକ୍ଷସେ ସଂଜଗ୍ମାନୋ ଅବିଭ୍ଯୁଷା । ମନ୍ଦୂ ସମାନଵର୍ଚସା
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ସମେତ ଦେଖ, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏକତ୍ର ହେଉଛ; ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛ।
ଅନଵଦ୍ଯୈରଭିଦ୍ଯୁଭିର୍ମଖଃ ସହସ୍ଵଦର୍ଚତି । ଗଣୈରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯୈଃ
ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ସବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଉଜାଗର ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଦଳମାନେ ସହିତ।
ଆଦହ ସ୍ଵଧାମନୁ ପୁନର୍ଗର୍ଭତ୍ଵମେରିରେ । ଦଧାନା ନାମ ଯଜ୍ଞିଯମ୍
ସେମାନେ ନିଜ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୁଣିଥରେ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଯଜ୍ଞର ନାମକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦଧୀଚୋ ଅସ୍ଥଭିର୍ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ । ଜଘାନ ନଵତୀର୍ନଵ
ଇନ୍ଦ୍ର ଦଧୀଚିଙ୍କ ହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା, ଅଜୟ, ନବେଉଟି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ଇଚ୍ଛନ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଚ୍ଛିରଃ ପର୍ଵତେଷ୍ଵପଶ୍ରିତମ୍ । ତଦ୍ଵିଦଚ୍ଛର୍ଯଣାଵତି
ଅଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡ ଯାହା ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲା, ତାହାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଜନ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜି ପାଇଲେ।
ଅତ୍ରାହ ଗୋରମନ୍ଵତ ନାମ ତ୍ଵଷ୍ଟୁରପୀଚ୍ଯମ୍ । ଇତ୍ଥା ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଗୃହେ
ଏଠାରେ ସେମାନେ ଗାୟର ନାମ, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ନିମ୍ନ ରୂପକୁ ଖୋଜିଥିଲେ; ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଘରେ।
ଵାଚମଷ୍ଟାପଦୀମହଂ ନଵସ୍ରକ୍ତିମୃତସ୍ପୃଶମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରି ତନ୍ଵଂ ମମେ
ମୁଁ ଅଷ୍ଟପଦୀ ଭାଷାକୁ ନୂତନ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅମୃତତ୍ୱକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ନିଜ ରୂପକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ କ୍ରକ୍ଷମାଣମକୃପେତାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଦ୍ଦସ୍ଯୁହାଭଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା ହେବାବେଳେ, ଦୁଇ ଜଗତ୍ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲା।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଓଜସା ସହ ପୀତ୍ଵୀ ଶିପ୍ରେ ଅଵେପଯଃ । ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଚମୂ ସୁତମ୍
ତୁମେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଠି, ଦୁଇଟି ଜିହ୍ୱା କମ୍ପିତ କରିଥିଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଚମୁରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଇଥିଲ।
ଭିନ୍ଧି ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ ପରି ବାଧୋ ଜହୀ ମୃଧଃ । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାକୁ ଦୂରେ ଦେଅ ଏବଂ ନଶ୍ଟ କର; ଆମକୁ ସେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ।
ଯଦ୍ଵୀଲାଵିନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ସ୍ଥିରେ ଯତ୍ପର୍ଶାନେ ପରାଭୃତମ୍ । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ଢିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯସ୍ଯ ତେ ଵିଶ୍ଵମାନୁଷୋ ଭୂରେର୍ଦତ୍ତସ୍ଯ ଵେଦତି । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ଦେଇଛ, ସମସ୍ତ ମଣିଷ ତାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ପ୍ର ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋତା ନଵ୍ଯଂ ଗୀର୍ଭିଃ । ନରଂ ନୃଷାହଂ ମଂହିଷ୍ଠମ୍
ଗାୟକ ନୂତନ ଗୀତରେ ଚର୍ଷଣୀମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତାଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କରୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଉକ୍ଥାନି ରଣ୍ଯନ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନି ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯ । ଅପାମଵୋ ନ ସମୁଦ୍ରେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ଓ ଯଶ ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳ ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିଯାଏ।
ତଂ ସୁଷ୍ଟୁତ୍ଯା ଵିଵାସେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠରାଜଂ ଭରେ କୃତ୍ନୁମ୍ । ମହୋ ଵାଜିନଂ ସନିଭ୍ଯଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ଡାକୁଛି, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ରାଜା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିବା, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଦେଉଥିବା।
ଅଯମୁ ତେ ସମତସି କପୋତ ଇଵ ଗର୍ଭଧିମ୍ । ଵଚସ୍ତଚ୍ଚିନ୍ ନ ଓହସେ
ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଭିତରେ ପରି ଗୁପ୍ତ, ପରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏହି କଥାକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହାଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଧାନାଂ ପତେ ଗିର୍ଵାହୋ ଵୀର ଯସ୍ଯ ତେ । ଵିଭୂତିରସ୍ତୁ ସୂନୃତା
ହେ ଦାନର ଠାକୁର, ଗୀତ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବୀର, ତୁମ ଯଶ ବଢ଼ୁ, ସତ୍ୟବାଦିତା ତୁମ ସହ ରହୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ତିଷ୍ଠା ନ ଊତଯେଽସ୍ମିନ୍ ଵାଜେ ଶତକ୍ରତୋ । ସମନ୍ଯେଷୁ ବ୍ରଵାଵହୈ
ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପରେ ଦଢ଼ ହୁଅ; ଆମେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ପ୍ରଣେତାରଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛା କର୍ତାରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସମତ୍ସୁ । ସାସହ୍ଵାଂସଂ ଯୁଧାମିତ୍ରାନ୍
ଧନ ପାଇଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଲୋକ ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିପାରୁଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ ଆମକୁ ନେଇଯାଅ।
ସ ନଃ ପପ୍ରିଃ ପାରଯାତି ସ୍ଵସ୍ତି ନାଵା ପୁରୁହୂତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ
ଅନେକଥର ପୁକାରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଆମକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନେଇଯାଉ।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜୋଭିର୍ଦଶସ୍ଯା ଚ ଗାତୁଯା ଚ । ଅଚ୍ଛା ଚ ନଃ ସୁମ୍ନଂ ନେଷି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଜଯାମସି ମହେ ଵୃତ୍ରାଯ ହନ୍ତଵେ । ସ ଵୃଷା ଵୃଷଭୋ ଭୁଵତ୍
ଆମେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ପ୍ରେରିତ କରୁଛୁ, ସେ ମହାଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତୁ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ହେଉନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ ଦାମନେ କୃତ ଓଜିଷ୍ଠଃ ସ ମଦେ ହିତଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଶ୍ଲୋକୀ ସ ସୋମ୍ଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟ ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ, ମହିମାଶାଳୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସୋମ ପ୍ରେମୀ।
ଗିରା ଵଜ୍ରୋ ନ ସଂଭୃତଃ ସବଲୋ ଅନପଚ୍ଯୁତଃ । ଵଵକ୍ଷ ଋଷ୍ଵୋ ଅସ୍ତୃତଃ
ତାଙ୍କର କଥା ବିଜୁଳି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଦମ୍ୟ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ; ସେ ଉଚ୍ଚ, ଅଡ଼ିଗ ଓ ଉତ୍ତଙ୍କ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ
ଗାୟକମାନେ ବଡ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ମଧୁର ଶ୍ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ସବୁ କଣ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସଂମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ମିଶିତ ଏବଂ କଥାରେ ଯୁକ୍ତ; ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି । ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍
ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; ସେ କିରଣରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ଆ ଯାହି ସୁଷୁମା ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ପିବା ଇମମ୍ । ଏଦଂ ବର୍ହିଃ ସଦୋ ମମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସନ୍ତୁ, ଆପଣ ଆତୁର ଅଛନ୍ତି; ଏହି ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ; ଏହି ମୋର ଆହୁତି ଆସନ।