ନୂ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସ୍ତଵମାନ ଊତୀ ବ୍ରହ୍ମଜୂତସ୍ତନ୍ଵା ଵାଵୃଧସ୍ଵ । ଉପ ନୋ ଵାଜାନ୍ ମିମୀହ୍ଯୁପ ସ୍ତୀନ୍ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ପୂଜାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ସଦା ସୁଖରେ ଆମକୁ ସମସ୍ତେ ରକ୍ଷା କର।
ଆ ଯାହି ସୁଷୁମା ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ପିବା ଇମମ୍ । ଏଦଂ ବର୍ହିଃ ସଦୋ ମମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ। ଏହା ମୋର ଆସନ, ମୋର ପବିତ୍ର କୁଶାସନ।
ଆ ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ହରୀ ଵହତାମିନ୍ଦ୍ର କେଶିନା । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ନଃ ଶୃଣୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଜାରେ ଯୁକ୍ତ ତୁମ କନ୍ସାଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଆମ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଵଯଂ ଯୁଜା ସୋମପାମିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ପୂଜା ସହିତ ଆମେ, ସୋମ ଦାତାମାନେ, ସୋମ ପିଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେବେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ
ଗାୟକମାନେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସବୁ ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସଂମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇ କନ୍ସାଳା ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଏକତ୍ର ହୋଇ, ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ସୁନା ମଜ୍ଜର ଧାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି । ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; ଗାଈମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପରି ହଵାମହେ ଜନେଭ୍ଯଃ । ଅସ୍ମାକମସ୍ତୁ କେଵଲଃ
ଆମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ହେଉ।
ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମତିରନ୍ ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ରୋଚନା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦଭିନଦ୍ଵଲମ୍
ସୋମର ଉଲ୍ଲାସରେ ମଧ୍ୟାକାଶ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗା ଆଜଦଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯ ଆଵିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ ଗୁହା ସତୀଃ । ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ନୁନୁଦେ ଵଲମ୍
ସେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଲୁଚିଥିବା ଜିନିଷକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ସେ ବନ୍ଧନକୁ ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ରୋଚନା ଦିଵୋ ଦୃଲ୍ହାନି ଦୃଂହିତାନି ଚ । ସ୍ଥିରାଣି ନ ପରାଣୁଦେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନେ, ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର, କେବେ ହେଉନାହିଁ।
ଅପାମୂର୍ମିର୍ମଦନ୍ନ୍ ଇଵ ସ୍ତୋମ ଇନ୍ଦ୍ରାଜିରାଯତେ । ଵି ତେ ମଦା ଅରାଜିଷୁଃ
ଜଳର ଉଲ୍ଲାସ ଭଳି, ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; ତୁମ ଉଲ୍ଲାସ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂ ହି ଦୃକ୍ଷସେ ସଂଜଗ୍ମାନୋ ଅବିଭ୍ଯୁଷା । ମନ୍ଦୂ ସମାନଵର୍ଚସା
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ସମେତ ଦେଖ, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏକତ୍ର ହେଉଛ; ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛ।
ଅନଵଦ୍ଯୈରଭିଦ୍ଯୁଭିର୍ମଖଃ ସହସ୍ଵଦର୍ଚତି । ଗଣୈରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯୈଃ
ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ସବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଉଜାଗର ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଦଳମାନେ ସହିତ।
ଆଦହ ସ୍ଵଧାମନୁ ପୁନର୍ଗର୍ଭତ୍ଵମେରିରେ । ଦଧାନା ନାମ ଯଜ୍ଞିଯମ୍
ସେମାନେ ନିଜ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୁଣିଥରେ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଯଜ୍ଞର ନାମକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦଧୀଚୋ ଅସ୍ଥଭିର୍ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ । ଜଘାନ ନଵତୀର୍ନଵ
ଇନ୍ଦ୍ର ଦଧୀଚିଙ୍କ ହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା, ଅଜୟ, ନବେଉଟି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ଇଚ୍ଛନ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଚ୍ଛିରଃ ପର୍ଵତେଷ୍ଵପଶ୍ରିତମ୍ । ତଦ୍ଵିଦଚ୍ଛର୍ଯଣାଵତି
ଅଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡ ଯାହା ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲା, ତାହାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଜନ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜି ପାଇଲେ।
ଅତ୍ରାହ ଗୋରମନ୍ଵତ ନାମ ତ୍ଵଷ୍ଟୁରପୀଚ୍ଯମ୍ । ଇତ୍ଥା ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଗୃହେ
ଏଠାରେ ସେମାନେ ଗାୟର ନାମ, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ନିମ୍ନ ରୂପକୁ ଖୋଜିଥିଲେ; ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଘରେ।
ଵାଚମଷ୍ଟାପଦୀମହଂ ନଵସ୍ରକ୍ତିମୃତସ୍ପୃଶମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରି ତନ୍ଵଂ ମମେ
ମୁଁ ଅଷ୍ଟପଦୀ ଭାଷାକୁ ନୂତନ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅମୃତତ୍ୱକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ନିଜ ରୂପକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ କ୍ରକ୍ଷମାଣମକୃପେତାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଦ୍ଦସ୍ଯୁହାଭଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା ହେବାବେଳେ, ଦୁଇ ଜଗତ୍ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲା।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଓଜସା ସହ ପୀତ୍ଵୀ ଶିପ୍ରେ ଅଵେପଯଃ । ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଚମୂ ସୁତମ୍
ତୁମେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଠି, ଦୁଇଟି ଜିହ୍ୱା କମ୍ପିତ କରିଥିଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଚମୁରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଇଥିଲ।
ଭିନ୍ଧି ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ ପରି ବାଧୋ ଜହୀ ମୃଧଃ । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାକୁ ଦୂରେ ଦେଅ ଏବଂ ନଶ୍ଟ କର; ଆମକୁ ସେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ।
ଯଦ୍ଵୀଲାଵିନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ସ୍ଥିରେ ଯତ୍ପର୍ଶାନେ ପରାଭୃତମ୍ । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ଢିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯସ୍ଯ ତେ ଵିଶ୍ଵମାନୁଷୋ ଭୂରେର୍ଦତ୍ତସ୍ଯ ଵେଦତି । ଵସୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ତଦା ଭର
ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ଦେଇଛ, ସମସ୍ତ ମଣିଷ ତାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେଇ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ପ୍ର ସମ୍ରାଜଂ ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋତା ନଵ୍ଯଂ ଗୀର୍ଭିଃ । ନରଂ ନୃଷାହଂ ମଂହିଷ୍ଠମ୍
ଗାୟକ ନୂତନ ଗୀତରେ ଚର୍ଷଣୀମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତାଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କରୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଉକ୍ଥାନି ରଣ୍ଯନ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନି ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯ । ଅପାମଵୋ ନ ସମୁଦ୍ରେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ଓ ଯଶ ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳ ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିଯାଏ।
ତଂ ସୁଷ୍ଟୁତ୍ଯା ଵିଵାସେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠରାଜଂ ଭରେ କୃତ୍ନୁମ୍ । ମହୋ ଵାଜିନଂ ସନିଭ୍ଯଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ଡାକୁଛି, ସବୁଠୁ ବଡ଼ ରାଜା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିବା, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଦେଉଥିବା।
ଅଯମୁ ତେ ସମତସି କପୋତ ଇଵ ଗର୍ଭଧିମ୍ । ଵଚସ୍ତଚ୍ଚିନ୍ ନ ଓହସେ
ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଭିତରେ ପରି ଗୁପ୍ତ, ପରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏହି କଥାକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହାଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଧାନାଂ ପତେ ଗିର୍ଵାହୋ ଵୀର ଯସ୍ଯ ତେ । ଵିଭୂତିରସ୍ତୁ ସୂନୃତା
ହେ ଦାନର ଠାକୁର, ଗୀତ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବୀର, ତୁମ ଯଶ ବଢ଼ୁ, ସତ୍ୟବାଦିତା ତୁମ ସହ ରହୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ତିଷ୍ଠା ନ ଊତଯେଽସ୍ମିନ୍ ଵାଜେ ଶତକ୍ରତୋ । ସମନ୍ଯେଷୁ ବ୍ରଵାଵହୈ
ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପରେ ଦଢ଼ ହୁଅ; ଆମେ ସଭାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।