ଯସ୍ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ଵୃଷଭୋ ନ ଭୀମଃ ଏକଃ କୃଷ୍ଟୀଶ୍ଚ୍ଯଵଯତି ପ୍ର ଵିଶ୍ଵାଃ । ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯସ୍ଯ ପ୍ରଯନ୍ତାସି ସୁଷ୍ଵିତରାଯ ଵେଦଃ
ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଂଗ ଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଏକାକି ସମସ୍ତ ଜନତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି—ସେ ଯିଏ ସଦା ଉତ୍ସୁକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ସୁଖୀ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର କୁତ୍ସମାଵଃ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ତନ୍ଵା ସମର୍ଯେ । ଦାସଂ ଯଚ୍ଶୁଷ୍ଣଂ କୁଯଵଂ ନ୍ଯସ୍ମା ଅରନ୍ଧଯ ଆର୍ଜୁନେଯାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ନିଜ ଦେହରେ ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣିଥିଲ। ତୁମେ ଦାସ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନେୟଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଇଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଵୀତହଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଵୋ ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ ସୁଦାସମ୍ । ପ୍ର ପୌରୁକୁତ୍ସିଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମାଵଃ କ୍ଷେତ୍ରସାତା ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ପୂରୁମ୍
ତୁମେ, ଶୂରବୀର, ତୁମର ସାହସରେ, ହବି ଦେଇଥିବା ସୁଦାସଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ଆଗେଇ ନେଇଥିଲ। ପୌରୁକୁତ୍ସି ଓ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ, ଏବଂ ପୁରୁଙ୍କୁ ଭୂମି ଜିତିବା ଓ ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ନୃମଣୋ ଦେଵଵୀତୌ ଭୂରୀଣି ଵୃତ୍ରା ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି । ତ୍ଵଂ ନି ଦସ୍ଯୁଂ ଚୁମୁରିଂ ଧୁନିଂ ଚାସ୍ଵାପଯୋ ଦଭୀତଯେ ସୁହନ୍ତୁ
ତୁମେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମନୁଷ୍ୟତାର ମହିମାରେ, ଦେବପୂଜାରେ, ବହୁ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଘାତ କରିଛ, ହେ ହରିଅଶ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁ, ଚୁମୁରି ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କରି, ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲ।
ତଵ ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି ଵଜ୍ରହସ୍ତ ତାନି ନଵ ଯତ୍ପୁରୋ ନଵତିଂ ଚ ସଦ୍ଯଃ । ନିଵେଶନେ ଶତତମାଵିଵେଷୀରହଂ ଚ ଵୃତ୍ରଂ ନମୁଚିମୁତାହନ୍
ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସେଇ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏକାଥରେ ନବ୍ବେଟି ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ। ସେମାନଙ୍କର ଶତମ ଘରକୁ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲ, ଏବଂ ବୃତ୍ର, ନମୁଚି ଓ ଅହିଙ୍କୁ ମାରିଥିଲ।
ସନା ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୋଜନାନି ରାତହଵ୍ଯାଯ ଦାଶୁଷେ ସୁଦାସେ । ଵୃଷ୍ଣେ ତେ ହରୀ ଵୃଷଣା ଯୁନଜ୍ମି ଵ୍ଯନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣି ପୁରୁଶାକ ଵାଜମ୍
ଏହିଗୁଡ଼ିକ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପୁରୁଣା ଦାନ, ଯିଏ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ହବି ଦେଇଥାଏ, ସେ ସୁଦାସ ପାଇଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଉଛ। ଗୀତମାନେ ବହୁ ପୁରସ୍କାର ଆଣୁନ୍ତୁ।
ମା ତେ ଅସ୍ଯାଂ ସହସାଵନ୍ ପରିଷ୍ଟାଵଘାଯ ଭୂମ ହରିଵଃ ପରାଦୌ । ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋଽଵୃକେଭିର୍ଵରୂଥୈସ୍ତଵ ପ୍ରିଯାସଃ ସୂରିଷୁ ସ୍ଯାମ
ହେ ହରିବ, ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେହି ତୁମକୁ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କରିନପାରୁ। ତୁମର ଅଭେଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ପାରିବୁ।
ପ୍ରିଯାସ ଇତ୍ତେ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅଭିଷ୍ଟୌ ନରୋ ମଦେମ ଶରଣେ ସଖାଯଃ । ନି ତୁର୍ଵଶଂ ନି ଯାଦ୍ଵଂ ଶିଶୀହ୍ଯତିଥିଗ୍ଵାଯ ଶଂସ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯନ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆମେ ତୁମ ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ ତୁମର ଆଶ୍ରୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଦିଅ। ତୁମେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯାଦୁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର, ଏବଂ ଅତିଥିଗ୍ବାଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ସମ୍ମାନ ଦିଅ।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ ନୁ ତେ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅଭିଷ୍ଟୌ ନରଃ ଶଂସନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥଶାସ ଉକ୍ଥା । ଯେ ତେ ହଵେଭିର୍ଵି ପଣୀଂରଦାଶନ୍ନ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯୁଜ୍ଯାଯ ତସ୍ମୈ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପାରେ ଲୋକମାନେ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଗାଉଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଡାକି ଦାନ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ ଏକତ୍ର କର।
ଏତେ ସ୍ତୋମା ନରାଂ ନୃତମ ତୁଭ୍ଯମସ୍ମଦ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ଦଦତୋ ମଘାନି । ତେଷାମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଶିଵୋ ଭୂଃ ସଖା ଚ ଶୂରୋଽଵିତା ଚ ନୃଣାମ୍
ହେ ମହାନ ନର, ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହା ଆମ ପାଖକୁ ଦାନ ଆଣେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, ବୀର ଓ ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ନୂ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସ୍ତଵମାନ ଊତୀ ବ୍ରହ୍ମଜୂତସ୍ତନ୍ଵା ଵାଵୃଧସ୍ଵ । ଉପ ନୋ ଵାଜାନ୍ ମିମୀହ୍ଯୁପ ସ୍ତୀନ୍ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ପୂଜାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ସଦା ସୁଖରେ ଆମକୁ ସମସ୍ତେ ରକ୍ଷା କର।
ଆ ଯାହି ସୁଷୁମା ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ପିବା ଇମମ୍ । ଏଦଂ ବର୍ହିଃ ସଦୋ ମମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ। ଏହା ମୋର ଆସନ, ମୋର ପବିତ୍ର କୁଶାସନ।
ଆ ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ହରୀ ଵହତାମିନ୍ଦ୍ର କେଶିନା । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ନଃ ଶୃଣୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଜାରେ ଯୁକ୍ତ ତୁମ କନ୍ସାଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଆମ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଵଯଂ ଯୁଜା ସୋମପାମିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ପୂଜା ସହିତ ଆମେ, ସୋମ ଦାତାମାନେ, ସୋମ ପିଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେବେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ
ଗାୟକମାନେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସବୁ ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସଂମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇ କନ୍ସାଳା ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଏକତ୍ର ହୋଇ, ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ସୁନା ମଜ୍ଜର ଧାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି । ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; ଗାଈମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପରି ହଵାମହେ ଜନେଭ୍ଯଃ । ଅସ୍ମାକମସ୍ତୁ କେଵଲଃ
ଆମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ହେଉ।
ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମତିରନ୍ ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ରୋଚନା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦଭିନଦ୍ଵଲମ୍
ସୋମର ଉଲ୍ଲାସରେ ମଧ୍ୟାକାଶ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗା ଆଜଦଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯ ଆଵିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ ଗୁହା ସତୀଃ । ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ନୁନୁଦେ ଵଲମ୍
ସେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଲୁଚିଥିବା ଜିନିଷକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ସେ ବନ୍ଧନକୁ ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ରୋଚନା ଦିଵୋ ଦୃଲ୍ହାନି ଦୃଂହିତାନି ଚ । ସ୍ଥିରାଣି ନ ପରାଣୁଦେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନେ, ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର, କେବେ ହେଉନାହିଁ।
ଅପାମୂର୍ମିର୍ମଦନ୍ନ୍ ଇଵ ସ୍ତୋମ ଇନ୍ଦ୍ରାଜିରାଯତେ । ଵି ତେ ମଦା ଅରାଜିଷୁଃ
ଜଳର ଉଲ୍ଲାସ ଭଳି, ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; ତୁମ ଉଲ୍ଲାସ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂ ହି ଦୃକ୍ଷସେ ସଂଜଗ୍ମାନୋ ଅବିଭ୍ଯୁଷା । ମନ୍ଦୂ ସମାନଵର୍ଚସା
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ସମେତ ଦେଖ, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏକତ୍ର ହେଉଛ; ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛ।
ଅନଵଦ୍ଯୈରଭିଦ୍ଯୁଭିର୍ମଖଃ ସହସ୍ଵଦର୍ଚତି । ଗଣୈରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯୈଃ
ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ସବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଉଜାଗର ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଦଳମାନେ ସହିତ।
ଆଦହ ସ୍ଵଧାମନୁ ପୁନର୍ଗର୍ଭତ୍ଵମେରିରେ । ଦଧାନା ନାମ ଯଜ୍ଞିଯମ୍
ସେମାନେ ନିଜ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୁଣିଥରେ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଯଜ୍ଞର ନାମକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦଧୀଚୋ ଅସ୍ଥଭିର୍ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ । ଜଘାନ ନଵତୀର୍ନଵ
ଇନ୍ଦ୍ର ଦଧୀଚିଙ୍କ ହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା, ଅଜୟ, ନବେଉଟି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ଇଚ୍ଛନ୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଚ୍ଛିରଃ ପର୍ଵତେଷ୍ଵପଶ୍ରିତମ୍ । ତଦ୍ଵିଦଚ୍ଛର୍ଯଣାଵତି
ଅଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡ ଯାହା ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲା, ତାହାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଜନ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜି ପାଇଲେ।
ଅତ୍ରାହ ଗୋରମନ୍ଵତ ନାମ ତ୍ଵଷ୍ଟୁରପୀଚ୍ଯମ୍ । ଇତ୍ଥା ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଗୃହେ
ଏଠାରେ ସେମାନେ ଗାୟର ନାମ, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ନିମ୍ନ ରୂପକୁ ଖୋଜିଥିଲେ; ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଘରେ।
ଵାଚମଷ୍ଟାପଦୀମହଂ ନଵସ୍ରକ୍ତିମୃତସ୍ପୃଶମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରି ତନ୍ଵଂ ମମେ
ମୁଁ ଅଷ୍ଟପଦୀ ଭାଷାକୁ ନୂତନ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅମୃତତ୍ୱକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ନିଜ ରୂପକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ କ୍ରକ୍ଷମାଣମକୃପେତାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଦ୍ଦସ୍ଯୁହାଭଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା ହେବାବେଳେ, ଦୁଇ ଜଗତ୍ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲା।